tag:blogger.com,1999:blog-46609265548580958182012-01-27T16:37:50.954+08:00GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.comBlogger2871100tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-61789829885011123642010-08-09T19:20:00.003+08:002010-08-09T19:28:40.440+08:00<div style="text-align: justify;"><br />" ခြဲခြာၾကတဲ့အခါ က်န္ရစ္သူက ပိုျပီး လြမ္းရတယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ မွားတယ္။ "<br /><br /><div style="text-align: center;">................<br /></div><br />" မနက္ေစာေစာ ဘုရားတက္ျပီးမွ ငါတို႔သြားၾကတာေပါ့ သူငယ္ခ်င္း"<br /><br />ေရႊတိဂံုဘုရားႏွင့္ နီးေနသည္မို႔ သူမစိတ္က ဘုရားအရင္တက္ဖို႔ ဆႏၵရွိေနသည္။ အေၾကာင္း ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မရွိခဲ့ပါ။ ဘယ္အခ်ိန္မဆို သူ႔အတြက္ အံ့အားသင့္သြားေစဖို႔ ရည္ရြယ္မိတတ္တာဟာ သူမရဲ႕ အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့ျပီေလ။ သူရွိတဲ့ေနရာ၊ သူသြားတတ္တဲ့ေနရာ၊ သူ႔ေျခရာထင္က်န္ခဲ့ရာ ေဒသတိုင္းမွာ သူမအရိပ္သည္လည္း ထင္က်န္ေနေစခ်င္သည္က သူမ၏ ဆႏၵ။<br /><br />စိမ္း ဆိုသည့္ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ မျငီးမညဴ သူမေဘးက ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ စိမ္း သည္လည္း သူမ၏အရိပ္တစ္ခုဆိုလွ်င္ မွားမည္မထင္။ သူမေျခရာထင္က်န္ရာ ေနရာအားလံုးတြင္ စိမ္းဆိုသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏ ေျခရာေတြလည္း ထင္ေနလိမ့္မည္။ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ၊ ရာသီမေရြး သူမအတြက္ အျမဲအဆင္သင့္ ရွိေနတတ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းဟာ စိမ္း တစ္ေယာက္တည္းပါ။<br /><br />" ဘုရားေပၚကေတာ့ ဆင္းလာတာဟုတ္တယ္။ ငါတို႔ဘယ္လို ဆက္သြားၾကမွာလဲ။ ငါက ကားနဲ႔ပဲ ျဖတ္သြားဖူးတာေနာ္။ နင္သြားတတ္လား။ "<br /><br />တစ္ခါမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မသြားဖူးသည့္ ေနရာမို႔ စိမ္းက စိတ္ပူေနသည္။ တကယ္ေတာ့ သူမလည္း တစ္ခါမွသြားခဲ့ဖူးသည္ မဟုတ္ပါ။ စိတ္တစ္ခုတည္းႏွင့္သာ အေရာက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူမခံယူခ်က္က "ပါးစပ္ပါရင္ ရြာေရာက္တယ္" တဲ့ေလ။<br /><br />" ငါလည္း သြားေတာ့ဘယ္သြားဖူးမလဲ။ ဘယ္ကေနသြားရင္ ဘယ္ကိုေရာက္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးပဲ ငါက ၾကားဖူးနား၀ရွိေနတာ။ နင္ကလည္း ပူမေနပါနဲ႔။ ငါတစ္ေယာက္လံုးပါတယ္။ မေတြ႔ရင္ တကၠဆီစီးသြားမယ္။ "<br /><br />စိုးရမ္ေနသည့္ စိမ္းကို ေဖ်ာင္းဖ်ရင္း ေခါင္းထဲမွာလည္း လမ္းရွာရင္း ျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို ေတြ႔သည့္အတြက္ သူမအားတက္သြားသည္။<br /><br />"ဟဲ့ ဇီ၀ကလမ္းတဲ့။ ဒီလမ္းပဲ။ ဒီလမ္းထဲကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တယ္။ လာ လာ "<br /><br />" ဟုတ္ရဲ႕လား။ ေသခ်ာတယ္ေနာ္။ ငါက မ်က္စိလည္တတ္တယ္။ "<br /><br />" ေၾသာ္.. ေသခ်ာပါတယ္ဆို "<br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆို စိမ္းလက္ကိုဆြဲကာ ဇီ၀ကလမ္းထဲ ေလွ်ာက္လာခဲ့ရာ စိမ္းလည္း သူမေနာက္က မရဲတရဲႏွင့္ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေတြ႔ရသည္က တိုက္တန္းလ်ားေတြ...။<br /><br />လမ္းတစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလွ်ာက္မိသည္အထိ ဘာမွမထူးျခားသည့္အခါ စိမ္းဆိုသည့္ မိန္းကေလးက စိတ္ပူလာျပန္သည္။<br /><br />" ဟဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္။ တိုက္ေတြပဲ ရွိတယ္ဆိုေတာ့... "<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမးၾကည့္တာ အရွဳံးမရွိပါဘူးဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာတစ္ေယာက္ကို ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ သူမတို႔ေလွ်ာက္လာသည့္လမ္း မမွားေၾကာင္း အတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့သည္။<br /><br />"ေတြ႔လား။ ငါေျပာသားပဲ။ ဒီလမ္းမွန္ပါတယ္လို႔။ ဒီလမ္းဆံုးရင္ ဦး၀ိစာရလမ္းကိုေတြ႔မယ္။ လမ္းကူးလိုက္ရင္ ေရာက္ျပီတဲ့။ "<br /><br />မနက္ ၁၀နာရီနီးနီးရွိေနျပီမို႔ ေနကေတာ့ အေတာ္အသင့္ ပူေနျပီျဖစ္သည္။ သူမကသာ ေဇာႏွင့္မေမာႏိုင္ေပမယ့္ ဆံစပ္မွေခၽြးစို႔စို႔ေလးေတြကို တစ္ရွဴးႏွင့္ သာသာေလးသုတ္ေနေသာ စိမ္းကိုေတာ့ သနားမိေသးသည္။ သူ႔ခမ်ာ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္လို႔သာ ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္ပါခဲ့သည္ေလ။ တကယ္ဆိုရင္ ဒီလမ္းအကြာအေ၀းအရ တကၠစီငွားခဲ့ဖို႔ေကာင္းသည္။ ခုေတာ့ လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ေနျပီမို႔ မထူးေတာ့ျပီ။ ေနာက္ထပ္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမည္တဲ့...။<br /><br />" ဟဲ့ ေရာက္ေနျပီ။ ဒါ ေနာက္ေက်ာျဖစ္မယ္။ အေပါက္ကို ရွာၾကည့္ရေအာင္။ "<br /><br />ဇီ၀ကလမ္းအဆံုး ကန္႔လန္႔ျဖတ္ေနေသာ ဦး၀ိစာရလမ္းကို ျဖတ္ကူးအျပီး အုတ္ပန္းကြက္တံတိုင္းအတြင္းဘက္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း စိမ္းတစ္ေယာက္ သူမကို အၾကံေပးေနသည္။<br /><br />" ေအးဟ ... ေနာက္ေပါက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ အုတ္တံတိုင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တာေပါ့ "<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ဆက္ေလွ်ာက္မိၾကျပန္ေတာ့ တစ္ေနရာမွာ လူ၀င္ေပါက္သဖြယ္ တံခါးေပါက္တစ္ခုကိုေတြ႔ရျပီး အေပါက္ေစာင့္ ၀န္ထမ္း ၂ ေယာက္ရွိေနသည္မို႔ စံုစမ္းၾကည့္မိျပန္သည္။<br /><br />" ဒါ အမွတ္ (၂)ေဆးရံုလား အစ္ကို။ ဂိတ္ေပါက္က ဘယ္နားမွာလဲဟင္။ "<br /><br />ေနပူပူမွာ ၾကိဳးစားပမ္းစား အေ၀းၾကီးလမ္းေလွ်ာက္လာသည့္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဂိတ္ေပါက္ေစာင့္ကပဲ သနားသြားသည္လားမသိ။ အျပင္လူမ၀င္ရဆိုသည့္ ဦး၀ိစာရလမ္းေနာက္ေပါက္မွ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၀င္ခြင့္ေပးခဲ့သည္။ အမွန္တကယ္ဂိတ္ေပါက္က ျမိဳ႔မေက်ာင္းလမ္းဘက္မွ ပတ္ျပီး၀င္ရမည္ျဖစ္သည္။ ေဆးရံု၀င္းထဲေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး သေဘာက်ေနၾကေသးသည္။ ဦးတည္ရာသို႔ ေရာက္ခဲ့ျပီေလ။ ေနာက္ဆံုးပစ္မွတ္တစ္ခုသာ က်န္ေတာ့သည္ မဟုတ္လား။<br /><br />ေဆးရံု၀င္းထဲမွာ အရင္ဆံုးေတြ႔ရသည္က ေဆးရံုေနာက္ဘက္ရွိ ကန္တင္းေတြ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ၾကီး ရံုးခန္းေတြ။ ေတြ႔သမွ် ျမင္သမွ် ဟိုဟိုသည္သည္ေလွ်ာက္ၾကည့္မိသည္။ ဂ်ဴတီကုတ္ကိုယ္စီႏွင့္ နားၾကပ္ေလးေတြလည္ပင္းမွာခ်ိတ္လို႔ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကသည့္ ေဆးရံု၀င္းထဲမွာ၊ အေဆာင္ေတြမွာ ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား ရွာၾကည့္မိေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမင္ျမင္သမွ် ခပ္ဆင္ဆင္တူသလိုသာ။ သူေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အနားမွျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေသာ ဂ်ဴတီကုတ္အျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္ အလုပ္သင္ဟုထင္ရေသာ တစ္ေယာက္ကို မရဲတရဲေမးၾကည့္မိသည္။<br /><br />" ေဒါက္တာ... ဟိုေလ ဒီေဆးရံုမွာ အလုပ္သင္ဆင္းေနတဲ့ ေဒါက္တာxxx ကိုမ်ားသိပါသလား "<br /><br />ကံတရားက သူမကိုမ်က္ႏွာသာေပးခဲ့သည္ဟုပင္ ဆိုရမည္။ ေမးမိသည့္ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ဘယ္ေနရာမွာရွိမည္ကို တိတိက်က်သိခဲ့ရသည္။ ထိုဆရာ၀န္ေလးညႊန္သည့္အတိုင္း ေသခ်ာေလွ်ာက္အလာ အေဆာင္ေထာင့္ခ်ဳိးတစ္ခုအေရာက္ သူမ ေျခလွမ္းမ်ား တုန္႔ခနဲ ရပ္တန္႔သြားရေတာ့သည္။<br /><br />ေျပာင္ေနေအာင္ တိုက္ထားသည့္ ရွဴးဖိနပ္အနက္ေရာင္ ဦးခၽြန္က ေနေရာင္မွာ တလက္လက္။ လက္တံေတာင္ဆစ္ထိ ေခါက္တင္ထားသည့္ ဂ်ဴတီကုတ္အျဖဴေရာင္ႏွင့္ သူ၊ သူတကာေတြလိုပင္ နားၾကပ္ကို လည္ပင္းမွာ ေခြခ်ိတ္ထားေပမယ့္ သူမအျမင္အာရံုထဲမွာေတာ့ တမူဆန္းျပီး ၾကည့္ေကာင္းလို႔ေနသူပါ။ သြယ္ဆက္ေတာ့မည့္အလား ထိလုလု မ်က္ခံုးနက္ ႏွစ္ဖက္တို႔ကိုစုျပီး မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္တတ္သည့္ မ်က္ဆံစူးစူးတို႔ကို သူမခံႏိုင္ရည္ ဘယ္တုန္းကမွ် မရွိခဲ့တာ သူသိခဲ့ဖို႔ ေကာင္းပါသည္။<br /><br />" နင္ ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ။ "<br /><br />သူမရဲ႕ စိတ္၊ သူမရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို အသားက်ရင္းႏွီးျပီးသားျဖစ္သည့္ သူ႔မ်က္လံုးမွာ ေက်နပ္သည့္အျပံဳးေတြ၊ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္လွိဳက္လွဲသည့္ အျပံဳးေတြ...။ အဲ့ဒီအျပံဳးေတြကို သိပ္စြဲလမ္းမိခဲ့လို႔၊ အဲ့ဒီအျပံဳးေလးတစ္ခုကို ေတြ႔ရဖို႔ ဘယ္သူမွ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ အပင္ပမ္းခံ မိုက္မဲခဲ့တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့တယ္ဆိုရင္ သူ ယံုမွ ယံုပါ့မလား။ ေတာ္ရံုတန္ရံု မိန္းမတစ္ေယာက္ မစြန္႔စားတတ္တဲ့ စြန္႔စားမႈေတြရွိခဲ့တယ္ဆိုရင္ေရာ သူ ဘယ္လိုမ်ား မွတ္ခ်က္ေပးဦးမွာလဲ။ " နင့္ကိုငါ ဘယ္တုန္းက ေရွာင္ေျပးလို႔ရခဲ့ဖူးလို႔လဲ၊ ငါ့ေျခလွမ္းေတြကို နင္ဟာ သိႏွင့္ေနသူပါ" ဆိုတဲ့ စကားကုိ သူ ထပ္ေျပာလိမ့္ဦးမည္။ အဲ့ဒီစကားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို နားမလည္ခဲ့ျခင္းသည္ သူမ၏ ည့ံဖ်င္းမႈသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />"အင္ၾကင္းစံ" ဆိုသည့္ ကန္တင္းေလးကေတာ့ ေန႔တစ္၀က္လံုး Ward ထဲျပန္မသြားခဲ့ပဲ ဧည့္ခံေနသည့္ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ေလးတစ္ေယာက္ကိုပဲ အျပစ္တင္ေနသလား၊ အလုပ္ခ်ိန္ေႏွာင့္ယွက္မႈျဖင့္ပဲ ဧည့္သည္မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္အား မေက်မနပ္ျဖစ္ေနသလား သူမ ဂရုမျပဳမိခဲ့ပါ။ သူမအတြက္ေတာ့ ထိုေန႔က ေအာင္ႏိုင္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပီတိေတြနဲ႔အတူ ရူးသြပ္ေစတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းရဲရဲတစ္စံုမွာ နစ္ေမ်ာေနခဲ့တယ္ေလ။<br /><br /><div style="text-align: center;">............<br /></div><br />အခ်ိန္ေတြေဟာင္းလာခဲ့သလို အရြယ္ေတြလည္း ေျပာင္းခဲ့ျပီ။ ဘယ္အေနအထားေရာက္ေရာက္ "သူငယ္ခ်င္း" ဆိုသည့္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကေတာ့ တြယ္ရစ္ေႏွာင္ဆဲ။ ေျခရာထင္က်န္ရစ္ဖူးသည့္ ေနရာေတြႏွင့္ တစ္လက္မမွ် နီးစပ္ျခင္းမရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ရုပ္ရွင္တစ္ကားလို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္ေနဆဲ။ မေတာ္တဆ ေပ်ာက္ပ်က္ခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရည္ရြယ္ျပီး ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာကေတာ့ အမွန္။ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အတိတ္တစ္ခ်ိန္ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ျဖဴျဖဴစင္စင္ တမ္းတမိဆဲ။ "အင္ၾကင္းစံ ေရွ႕ကျဖတ္တိုင္း နင့္ကို ငါအျမဲ သတိရေနတယ္ " ဆိုသည့္ စိမ္း ရဲ႕ စာေလးေတြကို ဖတ္ရတိုင္း သူမနာက်င္ေနရဆဲ...။<br /><br />"က်န္ရစ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထြက္ခြာသူပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္နဲ႔ရင္းခဲ့သူဟာ ပိုျပီးလြမ္းရ ခံစားရတယ္ဆိုတာကို နင္သိေအာင္ ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္...။"<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၉ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၀</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-6178982988501112364?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-51459808260666304482010-04-12T22:48:00.006+08:002010-04-12T23:17:48.570+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေျပးခ်င္သူ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />"အခ်ိန္တန္ဂိမၼာန္ေႏြဦးးးဝယ္..မေသြအမွန္ေတာင္ျပန္ေလျမဴးးးတယ္... အခ်ိန္ခါေဝဆာပြင္႔အလွထူးးတဲ႔..အိုပိေတာက္ဦးးးရယ္.."</span><br /><br />အခ်ိန္တန္လို႔တန္မွန္း မသိႏိုင္တဲ႔ဘဝတစ္ခုကို ဘာေၾကာင္႔မ်ား ျပဳစားခ်င္ရသလဲ...ေႏြ...။<br />ဆြံ႔အေနတဲ႔ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႔ေတာ႔ မင္းအလွကို မရြတ္ပါရေစနဲ႔ ...ေႏြ... ရယ္။<br /><br />ငါ႔ရင္မွာေလ...<br />ကသုတ္ကရက္ တိုက္လာတတ္တဲ႔ ေလရူးေတြရယ္၊ တိမ္းမူးတက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ ရိုးတံက်ဲက်ဲ ပင္အိုၾကီးေတြရယ္၊<br /><br />ႏုပ်ိဳလတ္ဆတ္ေနတတ္တဲ႔ တမာရန႔ံသင္းသင္းရယ္၊ အလွခ်င္းျပိဳင္ေနတတ္တဲ႔ နီတ်ာတ်ာစိန္ပန္းနဲ႔ ငုပန္းပြင္႔ဝါဝါေလးေတြရယ္၊<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါ တီတ်ာခြန္းခ်ိဳ ေတးသံလိုနဲ႔ ရင္ျဖိဳေတးသြား သီရက္အားတဲ႔ ဥၾသငွက္ငယ္ေလးေတြရယ္က တစ္စတစ္စနဲ႔ ေနရာယူလာၾကျပီ ...ေႏြ...။<br /><br />ဒါေၾကာင္႔လဲ.. အတာေရေအးေအးရယ္၊ ထံုေနေအာင္ေမႊးတဲ႔ ပိေတာက္ရယ္၊ အင္းယားလမ္းတစ္ေလ်ာက္က မ႑ပ္ေတြရယ္ကို သံေယာဇဥ္ငတ္ေနတဲ႔ ဒီရင္ဘတ္ၾကီးနဲ႔သာ ပက္ပက္စက္စက္လြမ္းေနမိပါရဲ႔...ေႏြ...ရယ္။<br /><br />မုန္႔လံုးေရေပၚျဖဴျဖဴေလးေတြ...၊အုန္းႏို႔ရနံ႔သင္းေနတဲ႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္းေဖြးေဖြးေလးေတြ...၊<br />မုန္႔လက္ေဆာင္းေအးေအးနဲ႔ ေက်ာက္ေက်ာေရာင္စံုငယ္ေလးေတြ...၊<br />ျမန္မာေျမက ေမေမခ်က္တဲ႔ သၾကၤန္ထမင္း၊<br />ေျမသင္းရနံ႔ဖန္ဆင္းရွင္ သၾကၤန္မိုးေရ..ျပီးေတာ႔...တန္ခူးေလ...<br /><br />ျမတ္ႏိုးေသာေျမ အတာေရႏွင္႔၊<br />ေတာင္ေလလြင္႔ျမဴး ကံ႔ေကာ္ဦးႏွင္႔၊<br />ေပ်ာ္ျမဴးလိပ္ျပာ ေရာ္ရြက္ဝါတို႔ ရင္နာလ်က္ေဝးးး...ကၽြန္ေတာ္...ေဆြးရေပဦးေတာ႔မယ္ေႏြ...။<br /><br />ပင္႔သက္ေတြရႈိက္ ရင္တြင္လႈိက္ေမာ ျဖစ္သည္႔ေသာက ျပင္းလြန္းလွပါတယ္...ေႏြ...။<br />ကၽြန္ေတာ္ ခဏ နားပါရေစေတာ႔....<br /><br />(အလြမ္းရစ္သမ္ေတြနဲ႔ ျပည္ေတာ္ျပန္ေတးကို<br />တစ္ေရးႏိုးတိုင္း ထထေရး၊<br />အိပ္မက္ေတြနဲ႔ေဝးရာကိုေျပးခ်င္သူ...)<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေစစားသူ </span><br /><br /><div style="text-align: center;">...............<br /></div><br />မႏွစ္က ကဗ်ာကိုလြမ္းတဲ့ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2009/03/blog-post_29.html">အတာ</a>... ဒီႏွစ္ေတာ့ သူဟာ "ေျပးခ်င္သူ" တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မကပဲ သူ႔ကို ေျပးဖို႔အေဖာ္ညွိခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မက ေျပးဖို႔ေျခလွမ္းျပင္ေနတုန္း... သူကေတာ့ ေျပးသြားခဲ့တာ စာရြက္ေပၚကို စကားလံုးေတြ စီလို႔...။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီႏွစ္အတြက္ ကၽြန္မဟာ ပိေတာက္ပန္းကို ခုထိမျမင္ရေသးပါဘူး။ ဘေလာ့ခ္ေတြေပၚမွာ သၾကၤန္အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ေနရေပမယ့္ လြမ္းမိတယ္ ဆိုရံုေလာက္ပဲ ခံစားမိတယ္။ အရင္က ကိုယ္ေရးခဲ့တာေတြ ျပန္ဖတ္မိလည္း အသစ္ျပန္မျဖစ္လာ။ ဒီကိုေရာက္ကတည္းက သၾကၤန္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ အရင္သံုးႏွစ္ကထက္ စတုထၳႏွစ္ေျမာက္ သၾကၤန္ဟာ ကၽြန္မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ကို ေအးစက္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။<br /><br />မႏွစ္ကသၾကၤန္နားနီးေတာ့ <a href="http://eaindrar.blogspot.com/">မအိျႏၵာ</a>အိမ္မွာ မုန္႔သြားစားတာကို သတိရတယ္။ "အခ်ိန္တန္ ဂိမၼာန္ေႏြဦးးးဝယ္.." ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔ သၾကၤန္ပိုးေတြ အလိုလိုႏိုးၾကားလာတယ္လို႔ ေျပာတဲ့ <a href="http://www.blackdream21.com/">Black Dream</a>တစ္ေယာက္ ဘေလာ့ခ္မွာတင္ထားတဲ့ သီခ်င္းကို Replay လုပ္ျပီးနားေထာင္တာကိုလည္း သတိရတယ္။ ဘေလာ့ခ္ဘန္နာကိုျမင္တိုင္း <a href="http://www.thetpaingthu.com">သက္ပိုင္သူ</a>ကိုလည္း သတိရတယ္။ အြန္လိုင္းကေန ေရေတြေလာင္းျပီး စၾကတာကိုလည္း လြမ္းတယ္။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ အိမ္ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့စိတ္တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔ ဘေလာ့ခ္အတြက္လည္း စာေတြၾကိဳေရးျပီး Schedule နဲ႔ တင္ျဖစ္ခဲ့တာေတြကိုလည္း သတိရေနတယ္။<br /><br />ခုေတာ့လည္း အေနေ၀းလို႔ပဲ ေသြးေအးသြားသလား သၾကၤန္ရယ္။ ပိေတာက္ရနံ႔ပဲ ေ၀းသြားလို႔လား။ ဒါေပမယ့္ <a href="http://www.fileden.com/files/2007/12/16/1647102/14-Nwe%20Ah%20Hla-Zaw%20One.mp3">ေႏြအလွ</a> ရဲ႕ သံစဥ္ေတြ ၾကားေယာင္လာရင္ေတာ့ သၾကၤန္ကို လြမ္းတဲ့စိတ္ေတြဟာ ႏိုးထအသက္၀င္လာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ တကယ္လည္း ႏိုးထခ်င္မိပါတယ္...။ ပိေတာက္ရနံ႔သင္းသင္းနဲ႔ သၾကၤန္ေရေတြစိုေနတဲ့ အင္တာနက္ထဲကသၾကၤန္၊ အိပ္မက္ထဲကသၾကၤန္ကေန ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေပမယ့္ ေရစိုစိုမွာ အျပံဳးမပ်က္၊ ျမိဳ႔လံုးပတ္ခဲ့တဲ့ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲက သၾကၤန္ဆီကိုေလ...။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-5145980826066630448?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-71532116326134419652010-04-02T22:36:00.002+08:002010-04-02T22:41:25.476+08:00မရယ္ခ်င္ပါဘူး<br />ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြပါလို႔<br /><br />မငိုခ်င္ပါဘူး<br />လူေတြသိေအာင္လို႔<br /><br />ဘ၀ဆိုတာ<br />ဘန္းထဲက ေခါက္ဆြဲေတြလို<br />ရွည္လ်ားရႈပ္ေထြးေနေပမယ့္<br />ရွင္းသြားေအာင္လည္း<br />ကတ္ေၾကးနဲ႔ ျဖတ္မရေတာ့<br />ခက္ေသးတယ္...<br /><br />ဘဲတစ္ေကာင္ရဲ႕ ေရယက္ေတြလို<br />သဘင္သည္တစ္ေယာက္ရဲ႕<br />ဇာတ္စင္ေနာက္က ဇာတ္လမ္းေတြလို<br />ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ကြယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့<br />သူ႔မွာလည္းရွိေကာင္းသလို<br />ကိုယ့္မွာလည္း ရွိေနမွာေပါ့...<br /><br />စာရြက္ေပၚဗလာခင္းေနေပမယ့္<br />စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေခါင္းစဥ္ေတြသီ<br />ေနကုန္ေအာင္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနေပမယ့္<br />ရင္ထဲမွာေတာ့ ေစာဒကေတြစီ...<br /><br />အမွန္ေတြေျပာရင္ေတာ့<br />အကန္ခံရမွာပဲ<br />ဒါေတြေျပာရင္လည္း<br />ေဒါေတြပါလာမွာမလြဲ<br /><br />ဒီေတာ့...<br />ေတမိယထံုးႏွလံုးမူလိုက္တဲ့အခါ<br />ရယ္ေမာျခင္းေတြလည္းေပ်ာက္<br />ငိုေၾကြးျခင္းေတြလည္း ေသြ႔ေျခာက္လို႔<br />ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးတစ္စံုဟာ<br />ဖြင့္ဟဖို႔ တုန္႔ ဆိုင္း သြား ခဲ့ ေတာ ့တယ္...။<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">၂.၄.၂၀၁၀</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-7153211632613441965?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-66238401241298074432010-03-18T21:53:00.005+08:002010-03-18T22:06:35.880+08:00<div style="text-align: justify;">"<span style="color: rgb(51, 102, 255);">တို႔ သူေဌးမက သိပ္ျပီးစီးပြားေရး ဆန္တယ္ေနာ္။ သူ႔အက်ိဳးအျမတ္ရဖို႔ပဲ တြက္ေနတာပဲ။ ၀န္ထမ္းေတြကိုက်ေတာ့ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ လခမေပးခ်င္တဲ့အျပင္ အျမဲဆူပူေနတတ္တယ္။ အတၱၾကီးတယ္ေနာ္။</span>"<br /><br />လက္ရွိအလုပ္ကို မေရာက္ခင္ အရင္ရံုးမွာတုန္းက တစ္အိမ္တည္းလည္း အတူတူေနခဲ့ရဖူးသလို အလုပ္လည္းတစ္ခုတည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ <a href="http://kyiphyupaing.blogspot.com/">မၾကည္ျဖဴပိုင္</a>ရဲ႕ အလုပ္ရွင္ သူေဌးမအေပၚ သံုးသပ္ခ်က္ပါ။ အလုပ္ခ်င္းအတူတူ ကၽြန္မက သူေဌးမ မ်က္စိကြယ္ရာမွာ ေနရသူမို႔ သူေဌးမရဲ႕ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္မွ လြတ္ကင္းေပမယ့္ သူေဌးမရဲ႕ မ်က္စိေအာက္မွာ ေနရတဲ့အစ္မကေတာ့ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ အသံမ်ိဳးစံုကို ၾကားရေလ့ ရွိပါတယ္။<br /><br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေဟ့ ဒီေန႔ Betty မ်က္ႏွာျပံဳးေနတာပဲ။ သေဘာလည္း ေကာင္းေနတယ္။ ဘယ္သူကိုမွလည္း ဆူတာမေတြ႔ဘူး</span>"<br /><br />တစ္ေန႔ေတာ့ ေန႔လည္ထမင္းစားၾကရင္း အစ္မက ကၽြန္မကို အဲ့ဒီလို ထူးထူးဆန္းဆန္းဆိုပါတယ္။ "<span style="color: rgb(51, 102, 255);">သူ႔သား ျပန္လာလို႔ျဖစ္မယ္</span>" လို႔ ကၽြန္မရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ကိုေျပာေတာ့ အစ္မက "<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟုတ္တယ္ေနာ္။ မေန႔က ျပန္ေရာက္မယ္လို႔ ေျပာသံၾကားတယ္</span>"<br /><br />တကယ္ေတာ့ Betty မွာ သမီးတစ္ေယာက္၊ သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သမီးအၾကီးက NUS ကေနဘြဲ႕ရျပီး AU မွာေက်ာင္းဆက္တက္ေနတယ္။ သားကိုလည္း အဲ့ဒီကိုပဲပို႔ျပီး ေက်ာင္းတက္ခိုင္းထားတယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔တေတြ သိခဲ့ၾကတာကိုး။<br /><br />ခဏတာေတြသြားသလို ျငိမ္သြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ အစ္မက စကားတစ္ခြန္းကိုေျပာပါတယ္။<br /><br />"<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အင္း... Betty က အတၱၾကီးတယ္ရယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔မရျပန္ဘူး။ သူစီးပြားေရးဆန္တာဟာ သူ႔သားသမီးအတြက္ပဲ။ စီးပြားေရးဆန္ႏိုင္မွ သူ႔သားသမီးအတြက္ ပိုက်န္မယ္ မဟုတ္လား။ အတၱဆိုရင္ေတာင္ "ငါ့သားသမီးဖို႔" ဆိုတဲ့ အတၱပဲျဖစ္မယ္။</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဲ့ဒီအတြက္ သူဟာ ငါတို႔ဘက္ကို အမ်ားၾကီး မစဥ္းစားေတာ့တာ...</span> "<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက အစ္မရဲ႕ စကားကို ကၽြန္မ နားလည္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မနားလည္ခဲ့တာက "Betty" ဆိုတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ သူေဌးမ တစ္ေယာက္တည္းကိုပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကၽြန္မလည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ရွိေနခဲ့တယ္ေလ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ ႏွစ္ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာလာတဲ့အခါ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခုေၾကာင့္ အစ္မေျပာခဲ့တာကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ပိုျပီးေတာ့လည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ နားလည္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />ေလာကမွာ "အေမ" ဆိုတာ ေမတၱာတရား အၾကီးမားဆံုးလူသား၊ စိတ္ႏွလံုးသား အႏူးညံ့ဆံုး၊ အၾကင္နာတတ္ဆံုးလူသား၊ သတၱ၀ါတိုင္းအေပၚမွာ သားသမီးနဲ႔ယွဥ္ျပီး စာနာဂရုဏာထားတတ္တဲ့သူ၊ သားသမီးအတြက္ဆိုရင္ ေယာက္်ားရင့္မာေတြ ထက္ေတာင္မွ ရဲရင့္တဲ့သူ၊ သတၱိရွိတဲ့သူလို႔ ကၽြန္မလက္ခံခဲ့တယ္။ နားလည္ခဲ့တယ္။ ေမတၱာအရာမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ ၾကီးမားသလဲဆိုရင္ ေမတၱသုတ္မွာေတာင္ ျမတ္စြာဘုရားက "တစ္ဦးတည္းရွိေသာသားကို မိခင္က ေမတၱာထားပံု" နဲ႔ယွဥ္ျပီး ေဟာၾကားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သားသမီးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ တျခားတပါးေသာသူေတြက လူဆိုးလို႔ထင္ရေအာင္ အတၱၾကီးသူ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မနားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ သတိမထားမိခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္အေမျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သားသမီးတိုင္းရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ "ငါ့အေမဟာ တစ္ေလာကလံုးမွာ အေကာင္းဆံုးမိခင္" ပါ။ အဲ့ဒီအတြက္ အေမ့ရင္ထဲက ငုပ္သွ်ိဳးေနတဲ့ "အတၱ"ကို ကၽြန္မ မျမင္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ကၽြန္မက အေမ့ကို ကၽြန္မအတြက္ မငိုပါနဲ႔လို႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းမာလြန္းတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္ခ်င္းမတိုက္ဆိုင္တိုင္းမွာ အေမဟာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငိုခဲ့ရတယ္။ အေမ့စိတ္ထဲက "ငါ့သမီး" ဆိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းအတၱကို ကၽြန္မ မခံစားတတ္ခဲ့လို႔ ျဖစ္မယ္။<br /><br />ကၽြန္မက အေမ့ကို ကၽြန္မနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘယ္ေတာ့မွ ပူပင္ေသာက မေရာက္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္အေမက ကၽြန္မအတြက္ ယေန႔ထက္ထိ ပူပင္ေနဆဲျဖစ္တယ္။ အေမ့ရင္ထဲက "ငါ့သမီးအတြက္" ဆိုတဲ့ ေမတၱာအတၱကို ကၽြန္မ နားမလည္ခဲ့လို႔ျဖစ္မယ္။<br /><br />အေမ ကၽြန္မအတြက္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ေပးေနတာကိုေတြ႔တိုင္း "အေမကလည္း မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ေျပာတာကို ေျပာလို႔ကို မရဘူး" ရယ္လို႔ ဆူပူခဲ့ဖူးမယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမကေတာ့ အဲ့ဒီဆူပူမႈအတြက္ မ်က္ရည္လယ္ရံု၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုကလြဲလို႔ ေနာက္ထပ္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အပင္ပန္းခံေနဆဲပဲျဖစ္တယ္။ အေမ့ႏွလံုးသားထဲက "ငါ့သမီးအတြက္" ဆိုတဲ့ ေမတၱာအတၱကို ကၽြန္မ သတိမထားမိခဲ့လို႔ ျဖစ္မယ္။<br /><br />အေမ့ကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က "နင့္အေမ သိပ္ဆိုးတယ္" လို႔ ေျပာတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္လို႔ သတိထားဖို႔ ကၽြန္မ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမကေတာ့ သူမ်ားေတြအျမင္မွာ ဆိုးတယ္လို႔ ထင္ရေအာင္ကို သားသမီးနဲ႔ပတ္သက္ျပီး အမိုက္ခံတတ္တယ္။ အေမ့ေသြးထဲက "ငါ့သမီးအတြက္" ဆိုတဲ့ ေစတနာအတၱကို ကၽြန္မ လ်စ္လ်ဴရွဳခဲ့မိလို႔ျဖစ္မယ္။<br /><br />ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ "ငါ့သမီး" ဆိုတဲ့ အတၱေတြ အေမ့မွာ အမ်ားၾကီး ရွိေနဦးမွာပါ။ အဲ့ဒီအတၱေတြကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔၊ သိႏိုင္ဖို႔၊ နားလည္ခံစားေပးႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရဦးမွာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ သူမ်ားအေမေတြကိုလည္း အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ကၽြန္မျမင္ခဲ့ဖူးမယ္။ ကိုယ့္အေမနဲ႔ ႏႈိင္းျပီး ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္တဲ့အခါ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မသိမသာရွိေနတတ္တဲ့ အတၱေတြကို ကၽြန္မခံစားတတ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္မဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး နားလည္ခဲ့တဲ့ "အေမ" ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးတစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မ မသိခဲ့တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို သိရွိခဲ့ရတယ္။ "ငါ့အတြက္" ဆိုတဲ့ အတၱေတြကို ခြာခ်ထားျပီးျဖစ္တဲ့ မိခင္ေတြမွာ "ငါ့သားသမီးအတြက္" ဆိုတဲ့ ေစတနာအတၱေတြ၊ ေမတၱာအတၱေတြ၊ တနည္းအားျဖင့္ အျဖဴေရာင္သက္သက္ အတၱေတြ ေတာင္လိုပံုလာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအတၱေတြေၾကာင့္လည္း မိခင္တိုင္းဟာ သားသမီးေတြအတြက္ ေသဆံုးသည္အထိ ပူပင္ေနခဲ့ၾကရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">( ၁၉.၃.၂၀၁၀ - ေမေမရဲ႕ ၅၃ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ...။ ေမေမအပါအ၀င္ မိခင္တိုင္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္။ )</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-6623840124129807443?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-23942204984799253642010-03-14T22:19:00.003+08:002010-03-15T22:07:12.455+08:00<div style="text-align: justify;">စာေရးခ်င္စိတ္ရွိတယ္... ေရးဖို႔လည္း အမ်ားစုက တိုက္တြန္းေနတဲ့ၾကားက ေရးဖို႔ေခါင္းစဥ္ခက္ေနတယ္။ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ဆိုျပီး စာၾကမ္းေလးေတြ ခ်ေရးမိေပမယ့္ စိတ္တိုင္းေတာ့မက်ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဟိုးအရင္က ေရးေလ့ေရးထရွိျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ မေရးတာၾကာသြားသေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္း ပံုစံမ်ိဳးေလး ခ်ေရးျဖစ္တယ္။ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း သေဘာမ်ိဳးေပါ့ေလ။<br /><br />ဒီေန႔မနက္ ခါတိုင္းနဲ႔မတူပဲ အိပ္ရာက ေစာေစာစီးစီး ႏိုးထခဲ့တယ္။ ျပန္အိပ္လို႔ရေသးတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနေပမယ့္ လန္းလန္းဆန္းဆန္းပဲ ႏိုးလာတာေၾကာင့္ အိပ္ရာနဲ႔ကိုယ္ကို ခြဲခြာလိုက္တယ္။ ေစာေစာစီးစီး ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားမိတဲ့အခါ အိမ္မွာေနစဥ္တုန္းက အိပ္ရာထတိုင္း ေရဒီယိုကေနၾကားရတတ္တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမသာရရဲ႕ ပရိတ္ၾကီးရြတ္ဖတ္သံကို သတိရတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ ေရဒီယိုဖြင့္လို႔ ဘယ္ရမလဲ။ ရႏိုင္တာက အင္တာနက္။ ကြန္ပ်ဴတာကိုဖြင့္ျပီး အြန္လိုင္းကေန တရားေတာ္ေတြ ဖြင့္ဖို႔ၾကိဳးစားရျပန္တယ္။ ပဌာန္းတရားေတာ္နဲ႔ ပရိတ္ၾကီး ၁၁ သုတ္ ကို Youtube မွာ ရွာဖြင့္လိုက္ျပီး ၾကည္ေနတဲ့ စိတ္ကိုထိန္းဖို႔ ဘုရားရွိခိုး၊ အာဏာပါနသတိရွဳမွတ္ျခင္းနဲ႕ ဒီေန႔တစ္ေန႔တာ စတင္ခဲ့ေလရဲ႕...။<br /><br />ညီမေလးႏိုးလာေတာ့ မနက္စာစားျပီး တစ္ပတ္စာေစ်း၀ယ္ဖို႔ အျပင္ထြက္ရျပန္တယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ေစာေစာစီးစီး ဆိုင္ဖြင့္ကာစမို႔ထင္ပါရဲ႕။ Cashier မွာ လူအမ်ားၾကီး တန္းမစီရေတာ့ ျမန္ျမန္အိမ္ျပန္ေရာက္တာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ေစ်း၀ယ္တာက နာရီ၀က္၊ လူတန္းစီရတာက တစ္နာရီေလာက္ ၾကာခ်င္ၾကာတတ္တယ္ေလ။ တိုတိုေျပာရရင္ေတာ့ အိမ္ကိုေစာေစာစီးစီျပန္ေရာက္၊ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ဟင္းေတြခ်က္၊ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးေတြလုပ္ျပီး ဗိုက္ကလည္းဆာ၊ ေမာကလည္းေမာနဲ႔ ၁၁နာရီေလာက္မွာပဲ ေန႔လည္စာထမင္းစားျဖစ္ၾကတယ္။ အိမ္မွာခ်က္မစားျဖစ္တာ ၾကာလို႔ထင္ပါရဲ႕။ စားလို႔ေတာ့ ျမိန္တယ္။<br /><br />ေန႔လည္စာစားျပီးေတာ့ ဘုရားစာရြတ္ေနရင္း ေမွးကနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ... မိုးျခိမ္းသံေတြၾကားေတာ့ လန္႔ႏိုးလာခဲ့တယ္။ မွန္ျပဴတင္းအျပင္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးေတြတဖြဲဖြဲရြာေနျပီေလ။ သၾကၤန္မိုးမ်ားလားလို႔ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္မိေသးတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္ေနလို႔ ျပည့္စံုေနမွာမဟုတ္ေတာ့လည္း စိတ္ကူးထဲကေန လက္ေတြ႔က်က်ဘ၀ဆီကို ခ်က္ခ်င္းျပန္လာခဲ့ရတယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေမးလ္ေတာင္မစစ္တာ ၾကာေနျပီဆိုေတာ့ ေမးလ္၀င္ၾကည့္ရင္း ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုင္မိျပန္ေရာ။ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ေရာက္ေတာ့လည္း အင္တာနက္ေပၚမွာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ေရွာင္ဖယ္ဖယ္လုပ္ထားတဲ့ FaceBook ကို၀င္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ၾကည့္ျဖစ္ျပန္ေတာ့လည္း ဟိုသူငယ္ခ်င္း ဓါတ္ပံုေလးေတြၾကည့္လိုက္ ဒီသူငယ္ခ်င္းဓါတ္ပံုေလးေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ၾကည့္မိရာကေန ေမးခြန္းေလးတစ္ခု စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ အဲ့ဒီေမးခြန္းက ဘာလဲဆိုေတာ့ "သတို႔သမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လွပတဲ့အျပံဳးတစ္ခုအတြက္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ခ်က္ေတြက ဘာေတြလဲ" တဲ့။ FaceBook ေပၚက မဂၤလာေဆာင္ပံုေတြ ၾကည့္တာမ်ားသြားလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေမးခြန္းထုတ္ရင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အေျဖတိတိက်က်မရဘူး။ ေခါင္းေနာက္သလို ျဖစ္လာတာနဲ႔ FaceBook ကိုပိတ္ခဲ့တယ္။ ခုနက ဖြဲဖြဲရြာေနတဲ့ မိုးကေတာ့ ပိုသည္းလာေနသလိုပါပဲ...။<br /><br />FaceBook ပိတ္ျပီးေပမယ့္ သတိရျပန္တာက ဘေလာ့ခ္...။ ကိုယ္တိုင္မေရးျဖစ္ေပမယ့္ သူမ်ားေတြေရးတာကိုေတာ့ ေန႔တိုင္းဖတ္ျဖစ္တယ္ေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ <a href="http://www.apyonepan.blogspot.com">အျပံဳးပန္း</a>ရဲ႕ပို႔စ္ေလးေတြ ဖတ္တိုင္းေတာ့ ေအးခ်မ္းတယ္၊ ၾကည္ႏူးတယ္၊ ရိုးရွင္းတယ္ ဆိုတဲ့ခံစားခ်က္ေလးတစ္ခုေတာ့ အျမဲတမ္းရတတ္တယ္။ သူမ်ားေရးတာေတြဖတ္ရင္း အေမေမးဖူးတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုကို သတိရတယ္။ "ဘေလာ့ခ္က တစ္ခ်ိဳ႕စာေတြကို ဘယ္လိုုစိတ္နဲ႔ေရးသလဲ။ ဘာေၾကာင့္ေရးသလဲ" တဲ့။ အရင္တုန္းကေရးထားဖူးတဲ့ တစ္ခ်ဳိ႔စာေတြကို အေမဖတ္ဖို႔ ကၽြန္မက စာရြက္နဲ႔ထုတ္္ျပီး ပို႔ေပးေလ့ရွိခဲ့တာကိုး...။ အဲ့ဒီေမးခြန္းအတြက္ ကိုယ့္ဘေလာ့ခ္ကို ကိုယ္ျပန္ျပီး ျပန္လွန္ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရျပန္တာေပါ့။ ငါေရးတဲ့ထဲမွာ ဘာေတြပါခဲ့ပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုေရးခဲ့ပါလိမ့္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အေဟာင္းေတြကို ျပန္ရွာဖတ္ျဖစ္တယ္။<br /><br />ဖတ္ရင္းက TAG ေတြအေၾကာင္း ဖတ္မိရင္း မီးငယ္ TAG ခဲ့ဖူးတဲ့ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/10/blog-post_20.html">အခ်စ္ဆိုသည္မွာ</a> ဆိုတာရယ္၊ သူ႔ရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/10/blog-post_21.html">တစ္ဖက္သတ္အခ်စ္</a> ရယ္၊ အဲ့ဒီပို႔စ္ ၂ခုကို ဖတ္မိေတာ့ ဟိုအရင္ေရးခဲ့တုန္းက က်န္ေနတဲ့ အခ်က္ေတြကို သြားစဥ္းစားျဖစ္တယ္။ လက္ေတြက်က် ရင္မဆိုင္ရေသးေတာ့လည္း မစဥ္းစားျဖစ္ခဲ့တာ ေနမွာေပါ့ေလ။ ျပီးေတာ့ မေန႔က အခ်ိန္ပိုဆင္းရင္း စဥ္းစားမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်စ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး တူေသာအက်ိဳးေပးတာေတြ။ အဲ့လို စဥ္းစားမိေတာ့ ေနာက္တစ္ခါေရးဖို႔ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ေခါင္းစဥ္ရသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ဆိုရင္ေရးရမယ္... ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အတၱေတြ၊ အဲ့ဒီအတၱေၾကာင့္ ျဖစ္ရတဲ့ ပူေလာင္မႈေတြ၊ ျပီးေတာ့ အသက္အရြယ္နဲ႔ အခ်ိန္အခါကိုလိုက္ျပီး ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ အခ်စ္ေတြ၊ ပင္ကိုယ္စိတ္ေျခခံကိုလိုက္ျပီး ခ်စ္ျခင္းအေပၚမွာ ျဖစ္တည္လာတဲ့ အယူအဆေတြ... ေသေသခ်ာခ်ာထပ္ေတြးရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးရွိေနဦးမွာ။ အခ်စ္ဆိုတာ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ဘာသာေဗဒတစ္ခု မဟုတ္လား။<br /><br />ေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔ ေခါင္းေတြမူးလာတယ္။ ေနလည္း၀င္စျပဳလာတယ္။ ဒီေန႔တစ္ေန႔တာအဖို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အထိ မနက္ကတည္းက ၾကည္ေနတဲ့စိတ္ကေလးကို ထိန္းထားရမယ္။ ေလွ်ာက္လည္ေနတဲ့စိတ္ကို ကိုယ့္ဆီကို ျပန္ဆြဲေခၚလိုက္တယ္။ အျပင္ဘက္မွာေတာ့ မိုးေတြက သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်ေနတုန္းပဲ...။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-2394220498479925364?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-37073657458997609222010-03-04T20:44:00.000+08:002010-03-04T20:45:12.578+08:00ကမ္းဘက္ကၾကည့္ေတာ့<br />ဒီေရဟာ သူ႔ကိုတိုက္စားတယ္<br />က်လိုက္တက္လိုက္ ဒီေရရယ္<br />မာယာလည္း မ်ားမယ္...<br /><br />ေရဘက္ကၾကည့္ေတာ့<br />ကမ္းပါးဟာ သူ႔ကိုေစညႊန္တယ္<br />ေကြ႔ေကာက္မတ္ေစာက္ ကမ္းပါးရယ္<br />အႏၱရာယ္လည္း မ်ားမယ္...<br /><br />ကမ္းပါးနဲ႔ ဒီေရ<br />ရပ္တဲ့ဘက္မွာ အျမင္ေတြကြဲလြဲ<br />ဘာေၾကာင့္မ်ား<br />ညီမွ်ျခင္းကို ေမ့ထားသလဲ...<br /><br />ေရျပင္ဟာ ကမ္းရဲ႕ေစရာ နာခံသလို<br />ကမ္းဟာလည္းတိုက္စားျခင္းကို ၾကည္ျဖဴတယ္<br />တကယ္ေတာ့ ျမစ္ဆိုတာ<br />ႏွစ္ဦးသေဘာတူ စီးဆင္းျခင္းပါပဲ...<br /><br />ခဏေလးပဲ ေစာင့္ပါကြယ္<br />ဒီေရျငိမ္တဲ့အခါ<br />ကမ္းပါးလည္း အျပိဳရပ္လိမ့္မယ္...။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">၄ မတ္ ၂၀၁၀</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-3707365745899760922?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-86971092520421052552010-02-21T12:22:00.001+08:002010-02-21T12:24:19.187+08:00ကမၻာၾကီးလံုးတယ္တဲ့<br />ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့...<br />တစ္သက္လံုးေတာ့<br />စာေတြထဲမွာ ဒီလိုပဲ သင္ခဲ့ရတာကိုး...<br /><br />ညာလက္ဆိုတာ<br />စာေရးဖို႔နဲ႔ ထမင္းစားဖို႔တဲ့...<br />ဘယ္သူကစျပီး သတ္မွတ္ခဲ့တာလဲ<br />အေမက ဒီလိုပဲ သင္လာခဲ့တာကိုး...<br /><br />ေန႔ဆိုရင္ ႏိုးထရမယ္<br />ညဆိုတာ အိပ္စက္ရမယ္...<br />ဘယ္သူ႔ စည္းကမ္းေတြလဲ<br />တစ္ေလာကလံုးက ဒီလိုပဲ ေနထိုင္က်တာကိုး...<br /><br />ဒီလိုပဲ ေနထိုင္ၾကတဲ့<br />ကမၻာေလာကၾကီးမွာ<br />ဘယ္သူကစ၊ ဘယ္ကစ<br />မသိႏိုင္တဲ့ အရာေတြ<br />ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေနၾကသလို...<br />ေရွ႕လူေတြရဲ႕ လမ္းရိုး<br />စြဲကိုင္လိုက္ေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း<br />အမ်ားၾကီးရွိေနေသးတယ္...<br /><br />ပါးစပ္ေတြက ေျပာၾကတယ္<br />ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ တဲ့...<br />သူမ်ားအေၾကာင္း စိတ္မ၀င္စားနဲ႔ တဲ့<br />တကယ္ေရာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဒီလိုပဲလား...<br /><br />ဘ၀တစ္ခုကို<br />က်ားကြက္ေတြလိုစဥ္းစား<br />တဖက္လူရဲ႕အကြက္ကိုတြက္ခ်က္<br />အႏိုင္အရွံဳးေတြနဲ႔ခ်ာခ်ာလည္<br />ဒါနဲ႔ပဲ...<br />ကိုယ့္ကစားကြက္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေပါ့...<br /><br />ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေဖာက္<br />ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ၾကရေအာင္<br />"သူ႔အေတြး" ဆိုတာကိုေမ့<br />ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေနၾကရေအာင္...<br /><br />တကယ္သတိထားမိရင္<br />ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ေနတာထက္<br />သူမ်ားေျခကိုလိုက္ၾကည့္ရတာက<br />သိပ္ပင္ပန္းလြန္းေနျပီ...<br /><br />ခက္တယ္ကြယ္...<br />ဒီကမၻာတုထဲက မိန္းကေလး<br />အျပင္ကမၻာၾကီးအေၾကာင္း<br />နားမလည္ေသးပါဘူး... တဲ့...<br /><br />ဟုတ္တယ္ေလ...<br />ကမၻာတုထဲက မိန္းကေလးပါ<br />အျပင္ကမၻာၾကီးကိုမုန္းလို႔<br />ေ၀းေ၀းေနတဲ့ မိန္းကေလးပါ...<br /><br />ကမၻာတုထဲမွာ<br />ေတြးခ်င္ရာေတြ ေတြးတယ္<br />ေရးခ်င္ရာေတြ ေရးတယ္<br />ဘယ္တြန္းအားမွ မရွိဘဲ<br />ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားတယ္...<br /><br />အျပင္ကမၻာမွာလို<br />အတြန္းအတိုက္ေတြမရွိဘူး<br />အႏိုင္အရွံဳးေတြမရွိဘူး<br />ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြမရွိဘူး<br />ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းေၾကာင့္ တြန္းအားေတြလည္းမရွိဘူး...<br /><br />ကမၻာအစစ္ၾကီးကို မုန္းတဲ့ ကိုယ္<br />တြန္းအားေတြကို မုန္းတဲ့ ကိုယ္<br />အႏိုင္အရွံဳးေတြကို မုန္းတဲ့ ကိုယ္<br />ကုန္ကုန္ေျပာရင္<br />အျပင္ကမၻာက အရာအားလံုးကို မုန္းေနတဲ့ ကိုယ္...<br /><br />အခန္းတံခါးေတြ အလံုပိတ္<br />ေလာကၾကီးကိုေမ့ထားခ်င္လို႔<br />တိတ္တိတ္ေလးပဲ ေနပါရေစ<br />တြန္းအားေတြမပါဘဲ<br />ကိုယ့္ေျခနဲ႔ကိုယ္ လွမ္းပါရေစ<br /><br />"သူ"ဆိုတာေတြကို ဥေပကၡာျပဳ<br />ကိုယ့္ပန္းတိုင္ကို ကိုယ္သြားပါရေစ<br />သန္႔စင္တဲ့ ေမတၱာတရားအတြက္<br />အစြန္းအထင္းေတြ ေ၀းပါရေစ<br /><br />မုန္းလို႔မဟုတ္ေတာင္<br />ခ်စ္ျခင္းရဲ႕တြန္းအားမွာ<br />အႏိုင္အရွံဳးေတြနဲ႔<br />တရြတ္တိုက္လိုက္ရတဲ့ ကိုယ္<br />ခႏၶာကိုယ္ေလး သိမ္ငယ္ေသးက်ံဳ႕<br />စိတ္အနာတရေတြ သိပ္မ်ားလြန္းလို႔ပါ...။<br /><br /><br /><span style="color:#000000;">လြမ္းသုရင္<br />၂၁ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၀</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-8697109252042105255?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-58831849617934097122010-02-11T13:54:00.002+08:002010-02-11T14:12:42.779+08:00လြမ္းတတ္သူပါကြယ္<br />လြမ္းတတ္သူ ဒီရင္ထဲ၀ယ္<br />အလြမ္းေလးေတြ<br />ပန္းလိုသီထားမယ္...<br /><br />လြမ္းတတ္သူကိုမွ<br />လြမ္းရေအာင္ သူဖန္လို႔ကြယ္<br />ကံၾကမၼာရယ္<br />ျပဳစားရက္အားတယ္...<br /><br />လြမ္းသလားသူဆို<br />လြမ္းသမွ်ေတာ့ သူမသိေစလို<br />ကိုယ့္မ်က္ရည္ေၾကာင့္<br />သူႏြမ္းမွာစိုးသကို...<br /><br />လြမ္းသမွ်လည္း ရင္ထဲမွာပဲ<br />လြမ္းရက္ရွည္လည္း ၾကံဳဦးမွာမလြဲ<br />ႏွလံုးသားေလးလည္း<br />ငိုေနဦးမွာ အျမဲ...<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#000000;">လြမ္းသုရင္<br />၁၁ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၀</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-5883184961793409712?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-76610383246067659202010-02-09T17:51:00.003+08:002010-02-09T17:56:54.467+08:00ႏွလံုးသားနဲ႔ ဦးေဏွာက္ လြန္ဆြဲတဲ့အခါ<br />မ်က္ရည္တို႔က ဓါးစားခံျဖစ္ရတယ္ေပါ့...<br /><br />ဦးေဏွာက္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ<br />တည္တံ့ခိုင္ျမဲတယ္ ဆိုေပမယ့္<br />ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုပဲ<br />ဦးစားေပးခ်င္တာ သဘာ၀ေပါ့...<br /><br />ဘာေၾကာင့္လဲ...<br />ကံတရားလို႔ပဲ ဆိုဆုိ<br />၀ဋ္ေၾကြးလို႔ပဲ ေျပာေျပာ<br />ဦးေဏွာက္မရွိဘူးလို႔ပဲ ထင္ထင္<br />ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိေတာ့<br />ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို<br />ၾကားနာခ်င္မိပါေသးတယ္<br /><br />ၾကားနာခ်င္မိပါေသးတယ္...<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#000000;">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="font-size:85%;color:#000000;">၉ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၀</span><br /><span style="font-size:85%;color:#000000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-7661038324606765920?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-61800496264717632002010-01-22T16:47:00.002+08:002010-01-22T16:50:36.088+08:00<div align="justify">ကၽြန္မငယ္ငယ္က ခဲသားေဘာပင္လွလွေလးေတြ၊ ခဲတံခၽြန္စက္လွလွေလးေတြ ေတြ႔ရင္ သိပ္လိုခ်င္တတ္ပါတယ္။ ခဲသားေဘာပင္ကို လိုခ်င္တာက ဘယ္ေလာက္ပဲ စာမ်ားမ်ားေရးေရး တံုးမသြားလို႔ပါ။ ခဲတံခၽြန္စက္ကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မဆို ခဲတံတုံးသြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္ခၽြန္လို႔ လြယ္ကူလို႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စာေရးတဲ့အခါ ခဲသားတံုးေနရင္ လက္ေရးမလွဖူးလို႔ပဲ ထင္ေနတတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ စာေရးကိရိယာဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္ေတြေရွ႕ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိတဲ့အခါ မလြဲမေသြပူဆာတဲ့ အရာဟာလည္း ခဲသားေဘာပင္နဲ႔ ခၽြန္စက္ပါပဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ... ကၽြန္မဘယ္လိုပဲ ပူဆာပူဆာ ဘယ္ေတာ့မွ မရခဲ့တဲ့ ပစၥည္းဟာ ခဲတံခၽြန္စက္ေလးေတြပါ။ ၀ယ္ေပးဖို႔ဘယ္ေတာ့မွ အလိုမလိုက္ခဲ့တဲ့သူဟာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ေဖေဖပါပဲ။<br /><br />သူငယ္တန္းမတက္ခင္ မူၾကိဳအရြယ္ကတည္းက ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္လံုးကို စာေရးတတ္ေအာင္ ေမေမက သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူငယ္တန္းစတက္တဲ့အခါ အတန္းထဲမွာ စာေရးတတ္ဖို႔ ဆရာမက ထပ္သင္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ျပသနာက ခဲတံတုံးေနရင္ စာမေရးခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက ကြန္ပါဘူးထဲမွာ ခၽြန္ျပီးသားခဲတံ ငါးေခ်ာင္းကို အဆင္သင့္ အိမ္ကေနထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီခဲတံ ငါးေခ်ာင္းကိုလွည့္ျပီး တစ္ေနကုန္ေရးရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ က်ိဳးသြားလို႔ ေရးဖို႔မေလာက္တဲ့အခါ အတန္းပိုင္ဆရာမကို သြားခၽြန္ခိုင္းရပါတယ္။<br /><br />ဆရာမကလည္း တစ္ခါတစ္ေလ ခ်က္ခ်င္း ခၽြန္ေပးတတ္ေပမယ့္ ခၽြန္ရမယ့္ ခဲတံမ်ားေနရင္ေတာ့ ေစာင့္ရတာေပါ့ေလ။ စိတ္တိုေနတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း သြားမခၽြန္ခိုင္းရဲျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ ခဲတံခၽြန္စက္ေလးေတြပါတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြလို အခ်ိန္မေရြး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခၽြန္လို႔ရေနရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးျပီး ခဲတံခၽြန္စက္ကို လိုခ်င္မိတာပါ။ ခဲတံခၽြန္တဲ့ဓါးက်ေတာ့လည္း အရြယ္ငယ္ေသးေတာ့ ရွမွာစိုးလို႔ မကိုင္ရဘူးေလ။<br /><br />ခဲသားေဘာပင္လိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာတဲ့အခါ ကေလးဆိုတာ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕မေရးရဘူး၊ ေရးရင္လည္း လက္ေရးမလွဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ပယ္ခ်ခံရသလို ခဲတံခၽြန္စက္လိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာတိုင္း ခၽြန္စက္နဲ႔ခၽြန္ရင္ ခဲတံခဏေလးကုန္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ၀ယ္မေပးခဲ့ပါဘူး။ ခဲတံငါးေခ်ာင္းမေလာက္ရင္ ေနာက္ေန႔ ကြန္ပါဘူးထဲမွာ ခၽြန္ျပီးသားေနာက္တစ္ေခ်ာင္းသာတိုးျပီး ခဲတံေျခာက္ေခ်ာင္းျဖစ္လာတတ္တာပါ။ ငယ္တဲ့အရြယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲကလည္း ၾကိတ္ျပီးထင္ေနမိေသးတယ္။ ေဖေဖကလည္း ခဲတံခၽြန္ႏိုင္လိုက္တာလို႔ေလ။ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ တစ္ေယာက္ကို ခဲတံေျခာက္ေခ်ာင္း၊ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ဆိုေတာ့ ၁၈ေခ်ာင္းေလ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ခဲတံခၽြန္ေပးရတဲ့အခ်ိန္က တစ္နာရီေလာက္ၾကာပါတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ စိတ္ရွည္သူမို႔ထင္တာပါပဲ။ ခဲတံထိပ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာင္ေခ်ာျပီး ညီေနတဲ့အထိ သစ္သားစေလးေတြကို ညွိရင္းနဲ႔စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ခၽြန္သြားတာပါ။ ေမေမခၽြန္ေပးရင္ေတာ့ ေဖေဖခၽြန္ေပးသေလာက္ မညီေပမယ့္ ျမန္ေတာ့ျမန္ပါတယ္။<br /><br />ငယ္တုန္းက မသိခဲ့ေပမယ့္ အခုအရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕ မေရးခိုင္းသလဲ၊ ခဲတံခၽြန္စက္ကို ၀ယ္မေပးသလဲဆိုတာေတြကို နားလည္လာခဲ့တယ္။<br /><br />မူလတန္းအရြယ္ဆိုေတာ့ လက္ေရးမျငိမ္ေသးဘူးေလ။ ျပီးေတာ့ ကေလးဆိုတာက စာေရးရင္ အားစိုက္ျပီး ဖိေရးတတ္တာကိုး။ ဒီေတာ့ ခဲသားေဘာပင္အသံုးျပဳတဲ့အခါ ခဲသားေဘာပင္က အဲ့ဒီအားစိုက္ျပီး ဖိတာမ်ိဳးကို မခံႏိုင္ပါဘူး။ လူၾကီးတစ္ေယာက္အတြက္ လက္ေရးအခ်ိန္အစ မလိုအပ္ေတာ့ေပမယ့္ ကေလးက်ျပန္ေတာ့ မခ်ိန္တတ္ေသးဘူးေလ။ တကယ္ေတာ့ ခဲသားေဘာပင္ဆိုတာမ်ိဳးက ပံုဆြဲခဲတံပါပဲလား ဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပံုေတြဆြဲရတဲ့အခါမွ သိလာခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း လက္ေရး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေတြကို ေရးတတ္တဲ့ေဖေဖက သူ႔သားသမီးေတြ လက္ေရးပ်က္မွာစိုးလို႔ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕ ေပးမေရးခဲ့တာျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိပါေသးတယ္။<br /><br />ခၽြန္စက္ဆိုတာလည္း တစ္ခါခၽြန္ရင္ အၾကာၾကီး ေရးေနလို႔မွ မရပဲ။ ခၽြန္စက္နဲ႔ခၽြန္တဲ့ ခဲတံဟာ ခဏေလးေရးျပီးရင္ တံုးသြားျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ခဏခဏခၽြန္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ခဲသားက တိုတိုေလးပဲ ထြက္လာတာဆိုေတာ့ ကေလးေတြက ခဲသားရွည္ရွည္လိုခ်င္ေတာ့ ခၽြန္ရမယ့္ အတိုင္းအတာထက္ ပိုခၽြန္တတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခါ ထိပ္ကခၽြန္ျပီးသား ခဲသားကက်ိဳးသြားတတ္တယ္။ က်ိဳးသြားေတာ့ အသစ္ျပန္ခၽြန္ရတယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ ခ်ာလည္ပတ္လည္ျဖစ္ျပီး ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းက ဘာမွမေရးလိုက္ရပဲ ခဏေလးနဲ႔ ကုန္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ခၽြန္စက္၀ယ္မေပးတဲ့ ေဖေဖ့ကိုလည္း ကၽြန္မ အပစ္မတင္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ခဲသားေဘာပင္နဲ႔ေရးလည္း ကၽြန္မွာ လက္ေရးပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့သလို ခဲတံခၽြန္စက္ကိုလည္း အတိုင္းအဆနဲ႔ ခၽြန္တတ္ေနျပီေလ။ ပံုေတြမွာ မတူညီတဲ့ အတိုင္းအတာေနရာေတြကို ေရာင္စံုျခယ္ရင္း တံုးလာတဲ့ေရာင္စံုခဲတံေလးေတြကို ခၽြန္စက္နဲ႔ ခၽြန္မိတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ခၽြန္စက္၀ယ္မေပးဖူးတဲ့ အေဖ့ကိုလည္း ကၽြန္မသတိရေနပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-6180049626471763200?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-49199861697807947242009-12-27T03:29:00.003+08:002009-12-27T03:40:52.137+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ပထမဆံုးအျပစ္ရွိသူလို႔ ညႊန္ရပါလွ်င္ မီးပြိဳင့္တစ္ခုလို႔သာ ေျပာရမည္။ လမ္းျဖတ္ကူးမည္ ျပဳကာမွ နီသြားသည့္ မီးပြိဳင့္တစ္ခု...။ ကားေတြက အဆက္မျပတ္ျဖတ္ေျပးလို႔။ ညေနေစာင္းေနေရာင္ေအာက္မွာ ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အသားေရာင္ဟာ ပန္းႏုေရာင္ ရွပ္နဲ႔လိုက္ဖက္ျပီး ပန္းေရာင္လိုက္သန္းေနသည္ကပဲ စြဲေဆာင္မႈတစ္ခုေပလား။ မ်က္လႊာခ်ထားေပမယ့္ ေကာ့ပ်ံေနသည့္ မ်က္ေတာင္ရွည္ ညိဳညိဳေလးေတြကပဲ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို ခုန္ေပါက္ေရာက္လာခဲ့ေလသလား။ ဘယ္အရာက ဘယ္လိုညိွဳ႕ခဲ့မွန္း ကိုယ္တိုင္လည္း မေသခ်ာခဲ့ေပမယ့္ သူဟူသည့္ တစ္ေယာက္ေသာသူကေတာ့ ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲသို႔ တိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္ခဲ့သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။<br /><br />ငယ္ငယ္က စိတ္၀င္စားခဲ့ဖူးတဲ့ သီခ်င္းစာသားတစ္ခုလိုေပါ့။ "အလုပ္မ်ားသည္မွာ အခ်စ္ရဲ႕သေဘာ" တဲ့ေလ။ အဲ့ဒီတုန္းက နားမလည္ခဲ့ေတာ့ လူၾကီးေတြကို ေမးမိေပမယ့္ ေသခ်ာသည့္အေျဖေတာ့ မရခဲ့။ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳရသည့္အခါ နားလည္သလိုလို ရွိသား။<br /><br />"ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္ေရာ အတူလိုက္မွာလား..."<br /><br />အဲ့ဒီညက ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ညလို႔ ေျပာရရင္လည္း ကိုငွက္ရဲ႕ သီခ်င္းလို႔ေျပာၾကဦးမည္္္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ ၾကယ္ေပါင္းကုေဋကုဋာမက လင္းလက္သြားတယ္လို႔ ထင္မိ၏။ တကယ္ပါ... အဲ့ဒီညက မထူးျခားဖူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တစ္ခုခုထူးျခားေနခဲ့ေလရဲ႕...။<br /><br />ကိုယ္ေမာ့ၾကည့္ေနမိသည့္ ေကာင္းကင္ကၾကယ္ကေလးေတြသာ သူ႔ေမးခြန္းကို ၾကားမိသည္ဆိုလွ်င္ ဆိုလိုရင္းကုိ ကိုယ့္ကိုလက္သိပ္ထိုး ေျပာျပခဲ့ဖို႔ေကာင္းသည္။ ခုေတာ့ ဒီအေျဖဟာ ဘ၀တစ္ခုလံုးအတြက္ အဆံုးအျဖတ္ေပးလိုက္မွန္း ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သိခဲ့ရသည္။<br /><br />"အင္း" လို႔သာ ခပ္တိုတိုေျဖခဲ့မိေပမယ့္ တကယ္တမ္းေတာ့ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္မွ မဟုတ္။ ေရဆံုးေျမဆံုး သြားေလရာ ထပ္က်ပ္မကြာ လိုက္ခဲ့ခ်င္သူပါ။ ၀ါဖန္႔ဖန္႔ အၾကည့္ေတြေအာက္မွာ တစ္သက္စာ နားခိုခ်င္သူပါ။<br /><br />မိုးလင္းကတည္းက အျပန္အလွန္ပို႕တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေတြကို ျပန္ဖတ္မိတိုင္းလည္း တလွပ္လွပ္ရင္ခုန္ရသည္။ ရံုးျပန္ခ်ိန္ ဖုန္းလာလို႔ အသံၾကားရလွ်င္လည္း ၾကည္ႏူးရျပန္၏။ ပိတ္ရက္ေလးေတြမွာ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး တီတီတာတာ ေျပာေနရျပန္ေတာ့လည္း ေလာကၾကီးက သာယာေနျပန္သည္။ "ခ်စ္တယ္" ဟူေသာ စကားတစ္ခြန္းသည္ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေခါင္တိုင္မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း "နားလည္မႈ" ကေတာ့ အုတ္ျမစ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br />"တို႔ႏွစ္ေယာက္ နားလည္မႈတည္ေဆာက္ၾကမယ္" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလံုးေတြကို အသားမက်ေသးတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း မေရာက္လာခဲ့တဲ့ "ခ်စ္တယ္" ဆိုသည့္ စကားအတြက္ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ခဲ့ဖူးသည္ကလည္း ညေပါင္းမ်ားစြာ...။ မနက္ေရာက္လို႔ ပံုမွန္အတိုင္း သူ႔အသံၾကားရျပန္ေတာ့လည္း ညက စိတ္ဆိုးတာေတြက ရယ္စရာ။ သူ႔အတြက္ေတာ့ "ခ်စ္တယ္" လို႔ေျပာယံုနဲ႔ သူ႔ေမတၱာေတြက လံုေလာက္မွာ မဟုတ္လို႔ပါတဲ့ေလ။ ေယာက္်ားေတြဟာ ခ်စ္စခင္စမွာ ဒီလိုပဲအေျပာေကာင္းတတ္ၾကသလားလို႔ အေတြေျခဆန္႔မိေပမယ့္...<br /><br />အခ်စ္အေၾကာင္းကို အခ်စ္နဲ႔ေတြ႔တဲ့သူေတြကေတာ့ စာအမ်ိဳးမ်ိဳးဖြဲ႕ခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္လည္း အျမဲတမ္း စာဖြဲ႔ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့့္ အခုအခ်ိန္မွာစာဖြဲ႔ဖို႔ ၀န္ေလးေနမိျပီ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း သူ႔လိုပဲ၊ စာဖြဲ႔ရင္ ဖြဲ႔တဲ့စာက ေပါ့ေနလို႔ေပါ့ကြယ္...။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">PS: ေလာေလာလတ္လတ္ဖတ္မိသည့္ <a href="http://maynyane.blogspot.com/2009/12/blog-post_18.html">ခ်စ္စ</a> ကို ထပ္ဆင့္ခံစားပါသည္။ </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-4919986169780794724?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-15426060188931573912009-12-24T12:03:00.002+08:002009-12-25T12:09:17.799+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/SzQ516NgtMI/AAAAAAAAAtE/58Qc9352sPs/s1600-h/DSC00508.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/SzQ516NgtMI/AAAAAAAAAtE/58Qc9352sPs/s400/DSC00508.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419019849955325122" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/12/blog-post_23.html">With Many Love...</a><br />24 Dec 2009<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-1542606018893157391?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-21129537980774008312009-11-21T00:26:00.001+08:002009-11-21T00:28:02.462+08:00ဒီရက္ပိုင္းထဲမွာေပါ့<br />ေဆာင္းရာသီဆိုတာ မရွိတဲ့ ဒီကၽြန္းမွာ<br />ေဆာင္းေလေအးေတြ တရစပ္တိုက္ေနတယ္<br />ငါ့ရင္ကိုေတာင္ ေလစိမ္းေတြ ျဖတ္ေျပးသြားေသးရဲ႕...<br /><br />သက္ပိုင္သူပို႔တဲ့ Forward သတင္း<br />ဘုရားၾကီးက ေရႊသကၤန္းေတြ ေပ်ာက္ကုန္ျပီတဲ့<br />ေရႊေျပာင္ေျပာင္ သိဂၤုတၱရကုန္းေပၚကဘုရား<br />ခုေတာ့လည္း သစ္ေစးေတြနဲ႔ညိဳမည္းလို႔<br />ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ဆင္ျခင္မိေသးရဲ႕...<br /><br />က်င့္၀တ္သိကၡာဆိုတာေတြေတာင္<br />ေကသရာဇာေတြၾကားမွာ ျပာက်ေနေတာ့<br />အပါယ္ဆိုတာၾကီးလည္း<br />Disney Land နဲ႔ မွားေလာက္ျပီေပါ့...<br /><br />ညီမေလးကေတာ့ေျပာတယ္<br />"ေလာကၾကီးမွာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တာေတြ<br />ျဖစ္လာႏိုင္ျပီေနာ္... ေလွ်ာ့မတြက္နဲ႔" တဲ့<br />ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သား<br />တစ္သက္လံုး ေအးခ်မ္းလာတဲ့ငါေတာင္<br />ခုရက္ပိုင္း Over Time ဆင္းရတယ္ေလ...<br /><br />အို...အဲ့ဒါေတြ အသာထား<br />၂၀၁၂ဆိုရင္ ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုပဲ<br />ဟုတ္သလား မဟုတ္သလား<br />မာယာျပကၡဒိန္ကေတာ့ ရပ္သြားျပီတဲ့...<br /><br />ကမၻာပ်က္တာက ေ၀းပါေသးတယ္<br />ေလာေလာဆယ္ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲ<br />စေနျဂိဳလ္တစ္စင္း ခတ္ေျပးသြားတယ္<br />"မျဖစ္ႏိုင္တာ ဘာမွမရွိဘူး" တဲ့...<br /><br />အကုသိုလ္မမ်ားခ်င္ေပမယ့္<br />ပုထုဇဥ္ဆိုေတာ့လည္း ရူးမိသား<br />အသစ္စက္စက္မရလို႔ မယူခ်င္ဘူးဆို<br />သူမ်ားေကာက္သြားရံုပဲ ရွိမွာေပါ့<br />အျပည့္ရမွ လိုခ်င္တယ္ဆိုေပမယ့္<br />မိဘေမတၱာေတာင္မွ<br />ေ၀ခြဲစရာ ေမာင္ႏွမဆိုတာ ရွိျပီးသား<br />အသံုးတည့္ရင္ Brand မျဖစ္လည္း တန္ပါတယ္...<br /><br />ငါ့အျပင္ ငါ့အရင္ကလူ<br />ငါမမုန္းေပမယ့္ ငါမခ်စ္ခ်င္တဲ့သူ<br />တကယ္လို႔မ်ား နင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေလ<br />အေၾကြပန္းေကာက္သူလို႔မ်ား<br />ကြယ္ရာမွာ ဟားတိုက္ေနမလား<br />သိပ္ "အ" တာပဲလို႔မ်ား<br />နင္ငါ့ကို ေလွာင္ရယ္ေနမလား...<br /><br />၀ွက္ထားတဲ့ ဖဲတစ္ခ်ပ္ကို<br />ဂ်ိဳကာနဲ႔ေတာ့ မလဲေတာ့ဘူးကြယ္<br />မ်က္ႏွာခ်င္းဆံုမိရင္ေတာင္<br />"ေယာင္းမေရ သူငယ္ခ်င္း"လို႔<br />သကာရည္ဖံုး ျပံဳးႏိုင္ဖို႔ပဲ ငါၾကိဳးစားမယ္<br />"မျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ<br />ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ေလ"...။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">လြမ္းသုရင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">၁၇ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ညေန ၅း၀၀</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">SIC 13th Storey</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-2112953798077400831?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-9786824055017140792009-11-06T08:29:00.003+08:002009-11-06T08:31:20.366+08:00ေလျပင္းငယ္ ေပြ၊ ေလေျပလွ်င္ လည္း။<br />ေခ်ာင္းက်ယ္ ဘယ္မျငင္း၊ ေခ်ာင္းက်ဥ္းလွ်င္ လည္း။<br /><br />ေနပူတုန္း ခါ၊ မိုးရြာလွ်င္ လည္း။<br />လသာသာ ပ်ိဳအိုၾကိဳက္၊ လမိုက္လွ်င္ လည္း။<br /><br />အေဖာ္ငယ္စံု၊ ေဖာ္မစံုလွ်င္ လည္း။<br />ပြင့္ဖူးငံု အကုန္လန္း၊ ႏြမ္းနယ္လ်က္ လည္း။<br /><br />စုန္ျပန္ရ အဖန္ဖန္၊ ဆန္ျပန္ရ တလဲလဲ။<br />မေဗဒါ ဒီေရေၾကာမွာ၊ ေမ်ာလ်က္သာပဲ။<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆရာေဇာ္ဂ်ီ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္စာေစာင္ ( ၁၉၅၇ - ၁၉၅၉ )</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေဗဒါလမ္း ကဗ်ာစုမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-978682405501714079?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-17433238923911883592009-10-16T00:22:00.004+08:002009-10-16T00:31:40.436+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">~~~ဒီအခ်ိန္ဆို လြမ္းတယ္... ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ပိုသတိရတယ္...~~~<span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /></span></span><br /></div>ပါးစပ္ဖ်ားသို႔ အမွတ္မထင္ေရာက္လာသည့္ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို လူမသိသူမသိ ညည္းလိုက္မိသည္။<br /><br />"ဟုတ္တယ္... ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို သတိရေနမိတယ္"<br /><br />မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ေလးေထာင့္စပ္စပ္ အရာေလးရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္ကိုၾကည့္မိေတာ့ ငါးနာရီတဲ့...။<br /><br />တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံုးသြားျပန္ျပီေပါ့။ ခုနစ္နာရီေက်ာ္ မရပ္မနား လႈပ္ရွားလည္ပတ္လာရသည့္ ဦးေႏွာက္တို႔ကလည္း ပူေႏြးလို႔ မလည္ခ်င္လည္ခ်င္ ျဖစ္ေနၾကျပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ... မျပန္ရေသးဘူးလား"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">"အလုပ္မ်ားေနတာလား... လုပ္လုပ္"</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">"ျပန္ရေတာ့မယ္ေနာ္... အားတင္းထား"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"ျပန္ရင္ေျပာေနာ္... ငါ ဖုန္းေခၚလိုက္မယ္"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 255);">"ငါေတာင္ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ျပီ...နင္ မျပန္ရေသးဘူးလား"</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">"နင္ျပန္ေတာ့မွာမလား။ ငါထမင္းခ်က္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ အိမ္ေရာက္မွ တက္ခဲ့ေလ"</span><br /><br />ဒီစာလံုးေလးေတြၾကားမွာ ေက်နပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဘ၀အေမာေတြ တခဏေျပေပ်ာက္ခဲ့ဖူးသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ အထီးက်န္မႈေတြ လြင့္စင္ေစခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />ေၾသာ္...အခုေတာ့လည္း ဒါေတြဟာ ဘ၀တစ္ခုျခားခဲ့သလိုပါပဲလား။ ဘာမွမသက္ဆိုင္ေတာ့သလိုပါပဲလား။ ဒီစာလံုးေလးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့မွန္း သိသိႏွင့္ မသိစိတ္တစ္ခုမွ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္လည္ တမ္းတေနမိသည္။<br /><br />Vibration အသံတစ္ခုကို ၾကားမိလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ေလးတစ္ခု...<br /><br />"Come out from office."<br /><br />သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္ရင္း လက္ရွိအခ်ိန္မ်ားသို႔ စိတ္အလ်င္ကို ဆြဲေခၚလိုက္သည္။ တကယ့္ဘ၀အတြက္ အရိပ္တစ္ခုလို အုပ္မိုးေပးလာသည့့္ သူ႔မ်က္ႏွာက မ်က္လံုးထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွား။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 51);">"အတုဆိုတာ အစစ္ကို ဘယ္လိုမွေတာ့ လိုက္မမီႏိုင္ပါဘူး"</span> တဲ့။ အတုေတြလို႔ေတာ့ ထင္ခဲ့ရသား။ ဒါေပမယ့္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">"အစစ္ေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္"</span>လို႔ ေျပာရင္... ဘယ္သူက ယံုမွာတဲ့လဲ။<br /><br />တကယ္ပဲ ဒီအခ်ိန္ဆို လြမ္းတယ္... လြမ္းတယ္ကြယ္...<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">~ ~ ~ ~ ~</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-1743323892391188359?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-75921769943306387402009-09-19T19:18:00.001+08:002009-09-19T19:24:04.453+08:00<div style="text-align: justify;">အျဖဴေရာင္ေအာက္ခံမွာ အစိမ္းေရာင္ပြင့္ရိုက္ ၀တ္စံုအထက္ေအာက္ ၀မ္းဆက္၀တ္ဆင္ထားေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦး... သူ႔ေဘးမွာ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ႔ တီရွပ္အျဖဴေရာင္ အညိဳေရာင္ေဘာင္းဘီရွည္ကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ ရြယ္တူေယာက်ာ္းေလးတစ္ဦး...။<br /><br />ေရႊတိဂံုဘုရား ေတာင္ဘက္မုခ္က ဗုဒၶဟူးျဂိဳလ္တိုင္မွာ တစ္ေယာက္တလွည့္ေရသပၸါယ္ျပီး တတြတ္တြတ္ဆုေတာင္းေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘုရားကိုလက္ယာရစ္ သံုးပတ္ပတ္တယ္။ အစိမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ထီးတစ္လက္ကို ေဆာင္းေပးထားတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕အရိပ္ကိုမွီတြဲလို႔ ေန႔လည္ ၁၂:၀၀နာရီ ေနပူက်ဲက်ဲကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳကာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း လိုက္ပါလာခဲ့တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြက ၾကည္လင္လို႔၊ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ေနလဲဆိုတာ ျမင္ရံုနဲ႔ သိႏိုင္ၾကမွာပါ...။ေတာင္ဘက္မုခ္ကေန သူတို႔ဆင္းသြားၾကျပီ။ နံပါတ္ (၂၀၄) လိုင္းကားကိုစီးျပီး ေျမနီကုန္းေရာက္ေတာ့ကားေပၚကဆင္းလိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပည္လမ္းကိုလမ္းကူးျပီး ဗားကရာလမ္းအတိုင္း တည့္တည့္လမ္းေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔ဘယ္သြားမလို႔ပါလိမ့္....။<br /><br />ေဟာ... ျမင္ေနရျပီ။ Y.K.K.Oဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္။ သူတို႔ေၾကးအိုးလာစားၾကတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့။သူတို႔ဆိုင္ထဲကို ၀င္သြားျပီး၊ အပၚထပ္ကို တက္သြားၾကတယ္။ အေပၚထပ္ရဲ႕ မွန္ျပဴတင္းဘက္ မ်က္ႏွာစာကစားပြဲအလြတ္တစ္ခုမွာ ေနရာယူျပီး ေၾကးအိုးကို ၾကက္နဲ႔တစ္ပြဲ ၀က္နဲ႔တစ္ပြဲမွာေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးကဆားငံသီးေဖ်ာ္ရည္လည္း မွာလို္က္ေသးတယ္။ စားစရာေတြမွာထားတုန္းမွာ ေကာင္မေလးက သူယူလာတဲ့လက္ဆြဲအိတ္ထဲက ပစၥည္းေတြကို တစ္ခုခ်င္းထုတ္ျပီး ေကာင္ေလးကိုေပးေနတယ္။ MP3 Playerေလးတစ္ခု၊စီဒီ ႏွစ္ခ်ပ္၊ ျပီးေတာ့ လက္ခလယ္ေလာက္အရြယ္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အစိမ္းေရာင္ ေက်ာက္တံုးငယ္ေလးႏွစ္ခု၊တစ္ခုကို ေကာင္ေလးကိုေပးျပီး က်န္တဲ့တစ္ခုကို သူျပန္ယူထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္။ ေဆးပုလင္းေခါင္းျဖတ္တဲ့အခါ သံုးဖို႔တဲ့။<br /><br />စားစရာေတြေရာက္လာေတာ့ စကားစျပတ္ျပီး စားတဲ့ဘက္ကို အာရံုေရာက္သြားၾကတယ္။ ေကာင္ေလးက ပလတ္စတစ္အိပ္ စြတ္ထားတဲ့ တူတစ္စံုကို တယုတယ ခြာေပးျပီး ေကာင္မေလးကို ေပးလိုက္တယ္။ေၾကးအိုးကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစားေနတဲ့ ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ျပီး ျပံဳးစိစိလုပ္ေနတဲ႔ ေကာင္ေလးက အစားစားတာကို နည္းနည္းခ်င္းစီပဲ ဘာလို႔စားတာလဲတဲ့။ ေကာင္မေလးဘာမွ ျပန္မေျဖဘူး။ ျပံဳးရံုေလးပဲ ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ စားေသာက္ျခင္းကို ရပ္လိုက္ျပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားေတြေျပာေနၾကေလရဲ႕။မွန္ျပဴတင္းကေန အျပင္ကိုၾကည့္မိေတာ့ မိုးေတြကရြာလို႔။ မိုးအတိတ္ကိုေစာင့္ရင္း စကားေတြေျပာေနလိုက္ၾကတာ။သူတို႔ ဘာေတြေျပာေနၾကတာလဲ။ မ်က္ႏွာေလးေတြကေတာ့ ျပံဳးေနတာပဲ။ အဲဒီလို ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ရွိေနခဲ့တာ အဲဒီေန႔ကေနာက္ဆံုးပဲဆိုတာကို သူတို႔မသိခဲ့ၾကဘူးထင္ပါရဲ႕...။ သည္းေနတဲ့မိုးကေတာ့ သိေနသေယာင္ အညွိဳးနဲ႔ရြာေနေတာ့တယ္။<br /><br />တျဖည္းျဖည္း မိုးစဲသြားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေၾကးအိုးဆိုင္က ထြက္ျပီးေျမနီကုန္းက လမ္းျပန္ေလွ်ာက္လာၾကျပန္ျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တီကနဲ ကားဟြန္းသံတစ္ခ်က္ကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ လန္႔ျပီးနာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ခုနစ္နာရီခြဲ။ မိုးလင္းတာကလည္း ျမန္လိုက္တာလို႔ တိတ္တဆိတ္ေရရြတ္မိတယ္။<br /><br />ဘာလိုလိုနဲ႔ သူ႔ေမြးေန႔ေတြမွာ ကိုယ္နဲ႔အတူ မရွိႏိုင္ေတာ့တာ သံုးႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ျပီပဲေလ...။ ခုဆိုရင္သူလည္း ကိုယ့္လိုပဲ သတိရေနမလား မေသခ်ာေပမယ့္ သူ႔ဘ၀နဲ႔သူေတာ့ သာသာယာယာ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။<br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/12/16/1647102/017%20ngal%20chit%20oo.mp3">ငယ္ခ်စ္ဦး</a>ဆိုတာ အႏွစ္တစ္ရာ မေမ့သာတဲ့...။ ခ်စ္ျခင္းကို မုန္းလို႔ရေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ တြယ္မိရင္ ျဖတ္ဖို႔ခက္တဲ့အရာ... ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-7592176994330638740?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-90584962046535208692009-09-11T23:59:00.003+08:002009-09-12T00:02:43.661+08:00<p align="justify">လြန္ခဲ့ေသာ ကိုးႏွစ္... ဒီလိုေန႔...</p><p align="justify"> </p><p align="justify">ထိုေန႔က ကၽြန္မေဘးမွာ အျမဲထိုင္ေနတတ္သည့္ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါသည္...။</p><p align="justify"><br />သူဘာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကိုလည္း ကၽြန္မစိတ္မ၀င္စားမိခဲ့။ ဆက္သြယ္ရန္ဖုန္းနံပါတ္ ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္မ မစံုစမ္းျဖစ္ခဲ့ပါ။ သည္လိုႏွင့္ သူ၏သင္တန္းပ်က္ရက္ေတြ မ်ားလာခဲ့ေတာ့သည္။ စာၾကိဳးစားေသာ သူမသည္ မည္သည့္အေၾကာင္းႏွင့္မွ် သင္တန္းကို ရက္ရွည္ရွည္ မပ်က္ကြက္ခဲ့ဖူးပါ။ </p><p align="justify"><br />သူမ၏ပံုစံက... ခပ္ေအးေအးႏွင့္ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္သည့္ ပံုစံမ်ိဳး...။ ေတာ္ရံုလည္း စကားမေျပာတတ္။ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအလယ္တြက္ "စာၾကမ္းပိုး"ဟု ေခၚခံရတတ္ေသာ ပံုစံ။ အမွန္တကယ္ပင္ သူမသည္ စာေတာ္ေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းမ်ား ထုတ္ျပန္ခဲ့စဥ္က သူမကို ဆရာ၀န္ေလာင္းဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သတ္မွတ္ခဲ့ၾကေသးသည္။ </p><p align="justify"><br />ရက္သတၱတစ္ပတ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ သူမအိမ္သို႔ ကၽြန္မဖုန္းဆက္ခဲ့မိသည္။ သူမဆီမွ ၀မ္းနည္းအားငယ္ေသာ အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည့္ အခါတြင္ေတာ့ ခပ္ေစာေစာ သတင္းမေမးမိခဲ့ေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အပစ္တင္ခဲ့မိပါေတာ့သည္...။</p><p align="justify"><br />သင္တန္းျပန္တက္သည့္အခါတြင္ေတာ့ သူမဆီမွ "အေဖ"ဟူေသာ စကားေလးတစ္ခြန္းကို သိပ္မၾကားရေတာ့ပါ။ ေနာက္တစ္လ၊ႏွစ္လခန္႔ၾကာသည့္အခါ လက္ရွိေနအိမ္မွ ေျပာင္းေရႊ႕ရေတာ့မည္ဟု သူမေျပာလာခဲ့သည္။ ေရနံေခ်း၀ေနေသာ... ၊"အေဖ"ဆိုသည့္ အရိပ္မ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေသးေသာ အိမ္အမွတ္ (၃) ကို သူမတို႔မိသားစု စြန္႔ခြာခဲ့ၾကရသည္။</p><p align="justify"><br />တစ္ခါတစ္ရံ တိုက္ဆိုင္သည့္အခါ "ညေနရံုးကျပန္တိုင္း လက္ထဲမွာ မုန္႔ေတြဆြဲျပီး ျပန္လာတတ္သည့္" သူမ၏ဖခင္အေၾကာင္းကို ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ကေလး ေျပာေနတတ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကၽြန္မ၏ေဖေဖအား ျပန္ေျပာျပသည့္အခါ "ဦး...ရွိစဥ္က..." ဟု အစျပဳျပီး ေဖေဖက အလြန္ေအးေဆးေသာ၊ စိတ္ေစတနာေကာင္းရွိေသာ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္ေသးသည္။</p><p align="justify"><br />တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္မ်ား ေလွ်ာက္ၾကသည့္အခါ ဆယ္တန္းေအာင္အမွတ္စာရင္းေကာင္းေသာ သူမအား အစ္မျဖစ္သူက ေဆးတကၠသိုလ္သို႔သာ ပထမဦးစားေပး ေလွ်ာက္ထားေစခ်င္ေသာ္လည္း သူမကေတာ့ မေရြးခ်ယ္ခ်င္ခဲ့ပါ။ "အေဖရွိရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့..."ဟု သူမေျပာခဲ့စဥ္က သူမႏွင့္ထပ္တူ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ရဖူးသည္။ </p><p align="justify"><br />ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ့ေသာ သူမသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ပရိုဂရမ္မာေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ရရွိတိုင္း၊ ေနရာအဆင့္တစ္ခုကို ရရွိတိုင္း သူမကိုအျမဲတေစ လမ္းညႊန္ျပသေပးခဲ့သည့္၊ ခ်ီးက်ဴးအားေပးခဲ့သည့္ "ဖခင္"ကို သူမသတိရေနတတ္သည္။ သူမ၏ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ခ္ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးခဲ့စဥ္က ထိုဘေလာ့ခ္ေလး၏ ေခါင္းစဥ္ကိုပင္ သူမ၏ဖခင္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ခန္႔ တိုင္းမန္ေနဂ်ာအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ေဒသကို အမွတ္တရအျဖစ္ "ဧရာ၀တီ"ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့သည္။ </p><p align="justify"><br />လြန္ခဲ့ေသာ ၂ႏွစ္... ၂၀၀၇ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ Friendster Blogမွာ သူမေရးသားခဲ့ေသာ စာပိုဒ္ေလးတစ္ခုကို ယေန႔အထိ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနစဲ...။ စာတစ္ပိုဒ္လံုး မဟုတ္ေသာလည္း နိဂံုးတစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသး၏။</p><p align="justify"><br />"At that days of 7 years ago... My Beloved and Admire Most person,My Father was passed away... " တဲ့...</p><p align="justify"><br />ယေန႔ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း ၉ႏွစ္တိတိ ျပည့္ခဲ့ပါျပီ...</p><p align="justify"><br />သူမ၏ GTalk တြင္ မီးလင္းေနေသာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးတစ္ခုကို ကၽြန္မ ေတြ႔ေနရသည္။ </p><p align="justify"><br />ထိုဖေယာင္းတိုင္ေလးသည္ မည္သို႔ အဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္သည္ကို ကၽြန္မေသခ်ာမသိခဲ့ပါ။ </p><p align="justify"><br />ဘ၀အတြက္ အင္အားအေကာင္းဆံုး အလင္းတိုင္တစ္ခု ျငိမ္းသြားခဲ့သည္မွာ ကိုးႏွစ္တိတိရွိခဲ့ျပီဟု ဆိုလိုခ်င္ပါသလား...</p><p align="justify"><br />သူမ၏ဖခင္ ထြန္းညွိေပးခဲ့ေသာ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ သူမ၏ဘ၀သည္ ယေန႔ထိတိုင္ တစ္ေန႔တျခား ပိုမိုေတာက္ပလာသည္ဟု သူမဆိုလိုခ်င္ပါသလား...</p><p align="justify"><br />အဓိပၸါယ္ ႏွစ္ခုလံုးကိုပင္ သူမေျပာခ်င္သည္လား.... ဟု ကၽြန္မေတြးေနမိပါသည္။</p><p align="justify"><br />တကယ္ေတာ့ "ဖခင္"ဆိုသည္မွာ မသန္မစြမ္းဘဲ အိပ္ရာထဲတြင္ လဲေနလ်က္ အသက္ရွိေနေသးလွ်င္ပင္ သားသမီးမ်ားအတြက္ ခြန္အားတစ္ခု၊ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ထြန္းညွိထားခဲ့လွ်င္ပင္ တစ္ခန္းလံုး လင္းထိန္ေနေစမည့္ အလင္းတိုင္တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလား...။</p><p align="justify"><br />( အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း KZ အတြက္ ) </p><p align="justify"><br /> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-9058496204653520869?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-19952924374209052022009-08-15T00:46:00.003+08:002009-08-15T01:35:21.757+08:00<div style="text-align: justify;">သက္ပိုင္သူက 'လတ္တေလာ' ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုကို မမေနာ္ TAG လို႔ေရးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီပို႔စ္ေလး ေရးအျပီးမွာ သူကကိုယ့္အလုပ္မ်ားေနမွန္းသိလို႔ ထပ္မတက္ထားေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း ေရးခ်င္ေနတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ "ငါ့ကို TAG" လို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဒီေတာ့ သူကလည္း ပို႔စ္ထဲမွာေတာ့ ျပင္မေရးေတာ့ဘူး။ ငါတက္တယ္လို႔သာေရးျပီး TAG ပို႔စ္ေရးေတာ့လို႔ ေျပာတယ္ေလ။ ဒီေတာ့လည္း ပါးစပ္နဲ႔ TAG တယ္လို႔ပဲ မွတ္ျပီး လတ္တေလာမွာ ကိုယ္ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြကို ေရးရရင္ေတာ့...<br /><br />ေတြးေနမိတာက - လြန္ခဲ့တဲ့ ၂လေက်ာ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ<br /><br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက - အျမဲတမ္းလိုလို မထင္မွတ္တာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတတ္သူ<br /><br /><br />က်န္းမာေရး - ခ်ဴခ်ာေပမယ့္ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရတာပါပဲ<br /><br /><br />ဖတ္ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက - လြမ္းေတးမဆံုးေစနဲ႔ေစာသခင္ ကိုစဖတ္မိကတည္းက ဇာတ္သိမ္းထိေရာက္ေအာင္ကို မဖတ္ႏိုင္ေသးတာ<br /><br /><br />ေရာက္ေနၿဖစ္တာက - Tiong Bahru Plazza<br /><br /><br />ေရးၿဖစ္ေနတာက - စာနဲ႔မထိေတြ႔တာ ၄၄ရက္ရွိသြားျပီ<br /><br /><br />နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက - <a href="http://www.fileden.com/files/2007/12/16/1647102/03-Chit%20tae.mp3">ခ်စ္တယ္</a><br /><br /><br />ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက - တစ္ေနရာရာမွာ အေျခတက်ေနခ်င္ေနတာ။ အိမ္ခဏခဏ မေျပာင္းခ်င္ဘူး။<br /><br /><br />ေသာက္ျဖစ္ေနတာက - ဘလက္ေကာ္ဖီ<br /><br /><br />ခါးသက္ေနမိတာက - အိမ္ရွာရတဲ့အလုပ္<br /><br /><br />သနားေနမိတာက - လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာ ကိုယ့္အနားမွာ မွ်ေ၀ခံစားေပးေနတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ လူသားႏွစ္ဦး<br /><br /><br />လြမ္းေနမိတာက - တစ္ခ်ိန္က အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုး...<br /><br /><br />ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက - မ်က္ရည္နဲ႔အေဖာ္ျပဳခဲ့ရတဲ့ေန႔ရက္ေတြ...<br /><br /><br />တမ္းတေနမိတာက - လံုျခံဳေအးခ်မ္းမယ့္ ရင္ခြင္တစ္ခု<br /><br /><br />ခ်ီးက်ဴးေနမိတာက - ကိုယ့္ထက္သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိသူေတြအားလံုး<br /><br /><br />အထင္ေသးေနမိတာက - ဘယ္သူကိုမွေတာ့ အထင္မေသးရဲပါဘူး။<br /><br /><br />ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ - လူစုလူေ၀းေတြ မ်ားေနတတ္တဲ့ေနရာ<br /><br /><br />ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ - <a href="http://www.lwannthuyin.blogspot.com">ဆႏၵတစ္ခုႏွင့္ရပ္တည္ခဲ့ေသာေန႔စြဲမ်ား</a> ဆက္လက္ရွင္သန္ေစဖို႔<br /><br /><br />မုန္းတီးေနမိတာက - ဘယ္သူကိုမွ မမုန္းမိေအာင္ေနပါတယ္<br /><br /><br />ခ်စ္ေနတာက - ၾကမ္းရွျဖဴသြယ္တဲ့ လက္ဖ၀ါးတစ္စံု<br /><br /><br />စိတ္ပ်က္ေနမိတာက - ထံုေနတဲ့ကိုယ့္စိတ္<br /><br /><br />စြဲလန္းေနမိတာက - ေျပာရခက္တဲ့အရာေတြ...<br /><br /><br />လိုအပ္ေနတာက - ၃+၁ အိမ္ခန္းတစ္ခန္း<br /><br /><br />ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု - ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည့္မယ္ဆိုရင္ေလ....<br /><br /><br />( အိမ္အေျပာင္းအေရႊ႔မွာ အလုပ္မ်ားတာေရာ၊ အင္တာနက္မရတာေရာ ေပါင္းျပီး ၄၄ရက္ ခြင့္မဲ့ပ်က္ကြက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ရင္းႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ အေၾကာင္းရင္းေျပာျဖစ္ေပမယ့္ ဘေလာ့ခ္ေပၚမွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္လို႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခုမွပဲ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔ TAG ေရးခြင့္ေပးတဲ့ သက္ပိုင္သူနဲ႔ ဘာမွအသစ္မရွိလည္း လာလည္ျမဲလည္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ )<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-1995292437420905202?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-34511985252066176672009-07-01T21:31:00.001+08:002009-07-01T21:40:16.014+08:00<div align="justify">ဒီေန႔ ေမာင္ႏွမလိုခင္ေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာမိတဲ့အခါ အခ်စ္ဟာ ဘ၀မဟုတ္ဖူးလို႔ ေျပာမိရာက ဒီစိတ္ကူးကို ရသြားတယ္။<br /><br /></div><div align="justify"> </div><div align="justify">အစ္ကိုက ကၽြန္မကိုေျပာတယ္ေလ...ညီမေလးရယ္ အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္မကလည္း အစ္ကိုေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္လို႔။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ခလုတ္တိုက္မိတာပါပဲလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။<br /><br /></div><div align="justify"> </div><div align="justify">လူတိုင္းလူတိုင္း ကိုယ့္လမ္းကို ကိုယ္သြားေနၾကတာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခလုတ္မထိပဲ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာနဲ႔ လိုရာခရီးကို ေရာက္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း လမ္းေပၚက ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြနဲ႕ ခလုတ္တိုက္မိတယ္။ ခလုတ္တိုက္ျပီး ဘာမွမျဖစ္သလိုနဲ႔ ဆက္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ ရတဲ့သူ ရွိသလို ေျခေထာက္နာသြားတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း နာတဲ့ေျခေထာက္က ေကာင္းသြားတာပါပဲ။<br /><br /></div><div align="justify"> </div><div align="justify">အဲ..တစ္ခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ ခလုတ္တိုက္တာ ေျခသည္းေတာင္ လန္ထြက္သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ လန္သြားးတုန္းခဏပဲ နာလွခ်ည္ရဲ႕၊ ေနာက္ဆို သတိထားေတာ့မယ္ဆိုျပီး ေျခသည္းအသစ္လည္း ထြက္လာေရာ အမေလး ခလုတ္တိုက္တာမ်ား ဘာအေရးလဲ၊ ေျခသည္းခြာတာမ်ား စကားထဲထည့္ေျပာလို႔၊ ခြာလိုက္လည္း ေနာက္ေတာ့ အသစ္ျပန္ထြက္တာပါပဲ ဆိုျပီး ေပါ့ေပါ့ေလးျဖစ္သြားတတ္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။<br /><br /></div><div align="justify"> </div><div align="justify">ဒါေပမယ့္ ခလုတ္တိုက္တာျခင္း အတူတူ ေမွာက္ရက္လဲလို႔ ဒူးျပဲတဲ့သူက်ေတာ့ ဒူးျပဲတဲ့ဒဏ္ရာက ေသတဲ့အထိ အမာရြတ္အျဖစ္ က်န္သြားတတ္တယ္။ လမ္းေပၚက ခဲေလးေတြေတြ႕ရင္လည္း ခလုတ္တိုက္မွာကို အရမ္းေၾကာက္ျပီး သတိထားေရွာင္သြား တတ္ၾကတယ္။<br /><br /></div><div align="justify"> </div><div align="justify">ကဲ...ဒီေတာ့ ခလုတ္တိုက္ျခင္းဆိုတာ အခ်စ္လိုပဲလို႔ စဥ္းစားမိလိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္... အခ်စ္ = ခလုတ္တိုက္ျခင္းပါပဲ...။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-3451198525206617667?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-7389305425599503822009-06-20T14:46:00.003+08:002009-06-20T15:00:01.782+08:00<div style="text-align: justify;">"အားကိုးစမ္းဘာ"<br /><br />လက္ေမာင္းကို ကာယဗလေမာင္ေတြ ဟန္ေရးျပသလို ေကြးလို႔ အသံမာမာနဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့ ေဖေဖ...<br />စြယ္က်ယ္အက်ႌ၀တ္ထားသည္းအတြက္ လက္ေမာင္းမွ ၾကြက္သားေတြက ဖုထစ္လို႔ေနသည္။ အဲ့ဒီလိုဟန္ပန္ႏွင့္ ေျပာတတ္သည့္ ေဖေဖ့ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မေကာင္းေကာင္း သိတတ္စအရြယ္... ၉ႏွစ္၊ ၁၀ႏွစ္သမီးေလာက္ပဲ ရွိဦးမွာပါ။<br /><br />"အေဖၾကီးေရ... မီးဖိုကြိဳင္ပ်က္သြားျပီ လုပ္ေပးပါဦး" ၊ "ေစ်းသြားမလို႔ စက္ဘီးနဲ႔လိုက္ပို႔ပါလား" အဲ့ဒီလို အေသးအမႊားေလးကအစ "လကုန္ရင္ သမီးေတြ ေက်ာင္းအပ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလိုေသးတယ္၊ ဖုန္းဖိုး အခြန္လည္းေပးရဦးမယ္။ သားကလည္း ပိုက္ဆံလွမ္းမွာေနျပီ။" ဆိုတာေတြအထိ ေမေမက အားကိုးသလို... "သမီး ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္ ဖယ္ရီဂိတ္ကို လိုက္ပို႔ပါလားဟင္" ၊ "စက္ဘီးက ေလမရွိေတာ့ဘူး... ေဖေဖ ေလထိုးေပးပါဦး" စသည္ျဖင့္လည္း ခၽြဲႏြဲ႔တတ္ေသာ ကၽြန္မတို႔ သားသမီးေတြရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အားကိုးရာလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br />သားသမီးေတြကို စက္ဘီးစီးတတ္ေစခ်င္လို႔ သားတလွည့္ သမီးတလွည့္ စက္ဘီးစီးသင္တဲ့ေနာက္ ေရေက်ာ္ရပ္ကြက္ တစ္ပတ္လံုးကို မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ေျပးလိုက္ရင္း ထိန္းေက်ာင္း သြန္သင္ေပးခဲ့တဲ့ေဖေဖ၊<br /><br />ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ သားသမီးသံုးေယာက္ကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ စက္ဘီးေနာက္မွာတင္ရင္း ေခါက္တု႔ံေခါက္ျပန္ ေက်ာင္းပို႔ေပးခဲ့တဲ့ေဖေဖ၊<br /><br />ရံုးျပန္မိုးခ်ဳပ္လို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းေနပါေစ သားသမီးေတြ သြားေလရာကို မျငီးမျငဴ ကားတစ္စီးနဲ႔ လိုက္ပို႔လိုက္ၾကိဳ လုပ္တတ္တဲ့ေဖေဖ၊<br /><br />ဘာအခက္အခဲပဲ ရွိရွိ သားသမီးကို အသိမခံပဲ က်ိတ္ျပီး ေျဖရွင္းတတ္တဲ့ ေဖေဖ၊<br /><br />သားသမီးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာကိုေတာင္ ေဘးခ်ိတ္ျပီး ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ပါေစ စီးပြားရွာရဲတဲ့ ေဖေဖ၊<br /><br />သားသမီးေတြကို ပါးစပ္ကတစ္ခြန္းမွ မေျပာပဲ စိတ္ထဲကေန က်ိတ္ခ်စ္တတ္တဲ့ ေဖေဖ...<br /><br />အေဖက "အားကိုးစမ္းပါ" လို႔ မေျပာလည္း ကၽြန္မ အေဖ့ကို အားကိုးခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏိုင္ေနလည္း အေဖ့ကို ကၽြန္မ အားကိုးဆဲပါပဲ။ အေဖအသက္ေတြၾကီးလို႔ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ရင္လည္း သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးတဲ့ အေဖဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ ဘာနဲ႔မွ လဲလို႔မရႏိုင္တဲ့ အားကိုးရာတစ္ခုပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အသက္ ၆၀နီးလို႔ ငယ္တုန္းကလို မသန္ေတာ့ရင္ေတာင္ စိတ္ဓါတ္မက်ပါနဲ႔ အေဖရယ္... အိမ္ဦးခန္းမွာ ထိုင္ေနျပီးေတာ့ သားသမီးေတြအတြက္ အေဖမားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မ အေဖ့ကို အားကိုးေနပါေသးတယ္...။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">( ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ေဖေဖ.. အသက္ ၅၈ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ )</span></span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေရးခဲ့ဖူးတာေတြ...</span><span style="font-size:85%;"><br /><a style="font-style: italic;" href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/06/blog-post_20.html">ေဖေဖ... ( ၅၇ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ )</a><br /><a style="font-style: italic;" href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/01/blog-post_2422.html">ကၽြန္မအေဖတူ သမီးပါ</a></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-738930542559950382?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-84044467348231269482009-06-15T16:32:00.000+08:002009-06-15T21:21:42.223+08:00<div style="text-align: justify;">သိပ္မၾကာေသးခင္ကပဲ သက္ပိုင္သူက တက္ဂ္ထားျပီးတာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ အစ္ကို <a href="http://linoo.myanmarbloggers.org/">ကိုလင္းဦး</a>က ထပ္ေရးပါဦးဆိုလို႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္ေနာ္။ ( အသစ္မတင္ႏိုင္ေသးခင္ ဆားခ်က္တယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္ :P )<br /><br />လူတစ္ေယာက္မွာ ေမြးလာကတည္းက ဗီဇ၀ါသနာဆိုတာ ရွိၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူဘာကို၀ါသနာပါတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတတ္သလို တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း စိတ္ျငိမ္တဲ့အရြယ္ေရာက္မွ သူ႔၀ါသနာက ပိုထင္ရွားလာတတ္တာပါ။ လူသားထဲက လူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မလည္း ဘာေတြ၀ါသနာပါလဲ။ <a href="http://www.thetpaigthu.com/">သက္ပိုင္သူ</a>ေၾကာင့္ ကြၽန္မရဲ႕၀ါသနာေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီျပီး စဥ္းစားျဖစ္သြားတယ္။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မရွိပါဘူး။<br /><br />ေမြးကတည္းက တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ျငိမ္စြာေနရျခင္းကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အေမက မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ဟင္းသြားခ်က္မလို႔၊ သမီးဒီနားမွာ ခဏထိုင္ေနဆိုရင္ အေမျပန္လာေခၚတဲ့အထိ ထားခဲ့တုန္းက အတိုင္းပါပဲ။ တစ္လက္မမွ မေရြ႕ပါဘူး။ အဲ့ေလာက္ထိ ျငိမ္တာပါ။<br /><br />တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့အခါ မပ်င္းဘူးလားလို႔ ထပ္ေမးပါ။ မပ်င္းပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႔ ေက်ာက္တံရရင္ ျငိမ္ေဆးပါပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘာမွလည္း မေရးတတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာက္ျခစ္တာေပါ့ေလ။ အဲ့ဒါကိုၾကည့္ျပီး လူၾကီးေတြက ဒီကေလး စာဂ်ပိုးျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ေၾကးေပးၾကတယ္။ :P<br /><br />စာမဖတ္ပဲလည္း တစ္ေယာက္တည္း ျငိမ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေတြးခ်င္ရာေလွ်ာက္ေတြးေနတာပါ။ ဘယ္သူနဲ႔မွ အေျခအတင္စကားမေျပာရရင္ျပီးေရာ စိတ္ကူးေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ပါတယ္။<br /><br />နည္းနည္းသိတတ္လာတာနဲ႔အမွ် စာဖတ္တာ၀ါသနာပါတယ္လို႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိလာပါတယ္။ ေတြ႔သမွ်စာအကုန္လိုက္ဖတ္တာပါ။ ငယ္ငယ္က အေမနဲ႔ရံုးကိုလိုက္တဲ့အခါ အေမ့အလုပ္က စာရင္းဇယားေတြပါမက်န္ စာလံုးျမင္တာနဲ႔ အကုန္ဖတ္ေရာ။<br /><br />ေနာက္တစ္ခုက လမ္းသြားရင္ တအားေငးတတ္တာပါ။ ဘာေငးတာလဲဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ထဲမွာဆိုရင္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမ်ားတယ္၊ ဆိုင္ေတြမ်ားတယ္ေလ။ အဲ့ဒါေတြလိုက္ဖတ္၊ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ေငးမိသြားတာပါ။<br /><br />အသက္နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ ၁၅ႏွစ္၊ ၁၆ႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့ေနာ္။ ရသစာေပေတြဖတ္ရတာကို သိပ္သေဘာက်လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လက္တည့္စမ္းေရးၾကည့္တတ္တယ္။ စာေလးတစ္ေၾကာင္းေရးျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္ဖတ္၊ မေခ်ာဖူးထင္ရင္ ျပန္ျပင္ေရး။ ေနာက္တစ္ခါ စာေရးဆရာေတြ ေရးတဲ့စာထဲက ကိုယ္ေရးတဲ့စာနဲ႔ ဆိုလိုရင္းတူျပီး ေရးပံုကြဲေနရင္ ငါေရးခ်င္တာကို ဒီလိုလည္းေရးလို႔ရေသးပါလားလို႔ မွတ္ထားေလ့ရွိတယ္။<br /><br />စာအုပ္ဖတ္တာ၊ စာေရးတာ ၀ါသနာပါျပီးေတာ့ စာသင္တာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူမ်ားကို စာရွင္းျပဖို႔ဆိုရင္ ကိုယ့္ထမင္းခ်ိဳင့္ ကိုယ္ဆြဲျပီး အာေပါက္ေအာင္၊ အျမွဳပ္ထြက္ေအာင္ ကိုယ္သိတာမွန္သမွ် တစ္လံုးမခ်န္ ရွင္းျပတတ္ပါတယ္။ ( သက္ပိုင္သူ အသိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ )သူမ်ားကို စာရွင္းရမယ္၊ စာသင္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူ႔ကို ျဖစ္ျဖစ္ ေစတနာရွိပါတယ္။ အဲ့ေလာက္ထိ ၀ါသနာပါတာပါ။ တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ ဆရာမလုပ္မယ္ရယ္လို႔လည္း ရည္ရြယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အေဆာက္အဦးေတြကိုလည္း စိတ္၀င္စားတယ္။ QS ရယ္လို႔ျဖစ္လာေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းေတြကို ပိုျပီး ေလ့လာမိတယ္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။<br /><br />ေစ်း၀ယ္ရတာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ ဘာေတြ၀ယ္သလဲဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္၀ယ္တာနည္းတယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် သူမ်ားအတြက္ပဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေတြ ၀ယ္တာပဲ။ ရန္ကုန္တုန္းကဆိုရင္ ယုဇနပလာဇာကို ေလးထပ္လံုး ၃ခါေလာက္ အစအဆံုးတက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ ပတ္ျပီး ၀ယ္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အပင္ပန္းခံျပီး ရွာ၀ယ္တတ္တာက လက္ကိုင္အိတ္နဲ႔ ဖိနပ္။<br /><br />၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းကို အလွၾကည့္တတ္တာလည္း ကြၽန္မရဲ႕ ၀ါသနာေတြထဲမွာပါတယ္။ သံုးတာလည္း မဟုတ္ဖူး။ ၾကည့္ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာပဲ။ :P<br /><br />မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အလွအပေတာ့ စိတ္၀င္စားမယ္လို႔ ထင္မိရင္ မွားပါမယ္။ GreenGirlက မ်က္ႏွာအလွအပထက္ လက္ေခ်ာင္းေျခေခ်ာင္းေတြကို အလွျပင္ရတာ ပိုၾကိဳက္ပါတယ္။ လက္သည္းေျခသည္းဆိုးျခင္း ၀ါသနာပါ၏။ အခုေတာ့ မဆိုးျဖစ္တာၾကာပါျပီ။ လက္သည္းအရွည္လည္း ၾကိဳက္တယ္။<br /><br />သီခ်င္းလည္း နားေထာင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုက္ရွာရတာေတာ့ ပ်င္းတယ္။ အသည္းအသန္ လိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္း၊ ၾကိဳက္မိတဲ့သီခ်င္းဆိုရင္ေတာ့ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရွာပါတယ္။ :)<br /><br />အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အစရရင္ ေရဆံုးေျမဆံုး လိုက္တတ္တာလည္း ၀ါသနာလို႔ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာက ဘယ္လိုဇစ္ျမစ္ကေန စလာတယ္ဆိုတာကို စိတ္၀င္တစား ေလ့လာတတ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ ၀ါသနာတူျခင္းေတြ႔ရင္ စာအေၾကာင္းေျပာရတာ၊ နားေထာင္ရတာကို ႏွစ္သက္ျခင္းပါပဲ။ မယံုရင္ <a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သူ</a>နဲ႔ <a href="http://www.ahlataya.blogspot.com/">အလွတရား</a>ကို ေမးၾကည့္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ GreenGirl မစားမေသာက္မအိပ္ပဲ စကားေျပာပါတယ္။<br /><br />ထူးျခားတာေတာ့ မပါဘူးေနာ္။ ဒီထဲမွာ မပါတာဆိုရင္ ၀ါသနာမပါဘူးလို႔ မွတ္ေပါ့ေနာ္။ တာ၀န္အရလုပ္ရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ စိတ္၀င္စားလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ၀ါသနာအေၾကာင္း လံုေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ဘံု အထပ္၂၀ ဒီဇိုင္းမ်ားအလည္မွာ ရယ္ကာေမာကာ မ်က္ႏွာေငြလ ရႊင္ျပျပနဲ႔ <a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သူ</a> ၀မ္းေျမာက္ပါေလေတာ့...။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-8404446734823126948?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-31819406752634264012009-06-07T12:22:00.003+08:002009-06-15T21:17:26.987+08:00<div style="text-align: justify;">ဟိုတစ္ေလာက ႏိုင္ငံျခားျပန္ညည္းခ်င္းေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ ညည္းလိုက္ၾကတာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အဲ့ဒီညည္းခ်င္းက <a href="http://www.thetpaingthu.com">သက္ပိုင္သူ</a>ဆီေရာက္ေတာ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဆိုသလို သူ႔ညည္းခ်င္းက ကိုယ့္ဆီဆက္ကူးသြားတယ္။ ညည္းခ်င္းဆိုေတာ့ ညည္းရမွာ သိပ္ေတာ့စိတ္မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မညည္းျပန္ရင္လည္း သက္ပိုင္သူက မ်က္ေစာင္းတထိုးထိုးဆိုေတာ့ အဆင္ေျပသလိုပဲ ညည္းလိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ပ်က္စရာ ျဖစ္ေနရင္ သည္းခံၾကပါရွင္။<br /><br />သူမ်ားေတြ အိမ္ျပန္ရင္ အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ ၀ယ္ရျခမ္းရတာေတြနဲ႔ ညည္းစရာေတြ ရွိေပမယ့္ ကၽြန္မ GreenGirl မွာေတာ့ အဲ့လိုညည္းစရာက မရွိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မက ျပတ္သားတယ္။ ျပန္မယ္လို႔ စီစဥ္ရင္ လက္ေဆာင္မပါမျဖစ္ ယူသြားရမယ့္သူကို စာရင္းခ်ေရးလိုက္တိုင္း ငါးေယာက္ထက္မပိုဘူး။ ေဖေဖ၊ေမေမ၊ ညီမေလးနဲ႔ ေမာင္ေလး၊ ျပီးေတာ့ သူသူေအာင္။ ဒါပဲရွိတယ္။ တျခားအမ်ိဳးအေဆြ၊ တူ၊တူမေတြ ဘာမွစဥ္းစားစရာမရွိဘူးေလ။ အေမကလည္း ၾကီးၾကီးမားမား မမွာတတ္ဖူး။ ႏႈတ္ခမ္းနီတစ္ေတာင့္ပါရင္ ေတာ္ျပီတဲ့။ အဲ့ေလာက္ မ်ားမ်ားစားစား မွာတတ္တာ ဆိုေတာ့လည္း သိပ္ေခါင္းမစားရေတာ့ဘူးေပါ့။<br /><br />ျပန္တိုင္းအိမ္နဲ႔ စကားေျပာရတာက တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ကိုယ္က ျပန္ခ်င္တဲ့ရက္နဲ႔ အေမက ျပန္လာခိုင္းတဲ့ရက္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မကိုက္ဖူး။ ဒီတစ္ခါျပန္ေတာ့လည္း မကိုက္ဖူးေလ။ အေမက ၂၄ရက္ေန႔မွ ျပန္လာပါလားတဲ့။ ကိုယ္က ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သၾကၤန္မီေအာင္ေတာင္ ျပန္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ စကားကေျပာရေရာ။ ေျပာမရတဲ့အဆံုး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ စကားကို အျပတ္ျဖတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ရံုးမွာေတာ့ ခြင့္မတင္ရေသးေပမယ့္ အေမထပ္မေျပာေအာင္လို႔ ခြင့္တင္ျပီးျပီ မရေတာ့ဘူး၊ ဒီရက္ပဲျပန္မွရေတာ့မွာ၊ ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္လည္း Booking လုပ္ျပီးျပီ ဘာညာေပါ့။ အဲ့လိုေျပာလိုက္မွ အေမက ရက္ေျပာင္းဖို႔ ဘာမွေျပာေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါေလးတစ္ခုပါပဲ။ ျပန္တိုင္း အေမနဲ႔ စကားနည္းနည္းေျပာျပီးမွ ျပန္ရတယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ခုက ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ဘယ္သြားမယ္၊ ဘာလုပ္မယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ။ ကိုယ္က သံုးပတ္ေလာက္ပဲ ေနဖို႔ရက္ရတာ။ မိဘဆိုတာကလည္း သားသမီးျပန္ေရာက္ျပီဆိုရင္ လက္ဆြဲျပီး ျမိဳ႕ပတ္ခ်င္တယ္။ ဟိုသြားမယ္၊ ဒီသြားမယ္ေပါ့။ ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ကိုယ္ သြားခ်င္တာေလးေတြကလည္းရွိ၊ အေမနဲ႔အေဖကလည္း ကိုယ့္ကိုေခၚသြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြရွိ၊ ႏွစ္ခုမတိုက္ေအာင္ Date လုပ္ရတာလည္း အေမာပါပဲ။ ရုပ္ျမင္သံၾကားလိုပဲ ေနာက္တစ္ေန႔အစီအစဥ္ကို ၾကိဳၾကိဳျပီးဆြဲထားရတယ္။ မဟုတ္ရင္ တိုက္ကုန္လို႔။ အေမကေတာ့ တစ္ရက္ၾကိဳဆြဲတာမဟုတ္ဖူး။ White Board မွာ သံုးပတ္စာ Schedule တစ္ခါတည္း ဆြဲေပးထားတာ။ ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္သူဘယ္သြားမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔မယ္၊ အဲ့လိုမ်ိဳး။ တခါတေလေတာ့လည္း စိတ္ညစ္မိတယ္။ သြားေလရာ ေလွ်ာက္လိုက္ေနရလို႔။ ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ေျဖပါတယ္။ ေၾသာ္...ငါ့မိဘက သားသမီးလည္း အနားမွာ အျမဲရွိတာ မဟုတ္ဖူး။ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ေလး ကိုယ့္သားသမီးကို လက္ဆြဲျပီး သြားခ်င္မွာေပါ့။<br /><br />တစ္ေနရာေရာက္လိုက္ သူမ်ားတကာက "ဟယ္ သမီးၾကီး ျပန္ေရာက္ေနတာလား" လို႔ေမးလိုက္၊ "ဟုတ္တယ္ ခြင့္နဲ႔ျပန္လာတာေလ။ သံုးပတ္ေနရင္ ျပန္ေတာ့မွာ" ဆိုျပီးေတာ့ အေမနဲ႔အေဖက ျပံဳးျပံဳးေလးေျဖလိုက္။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ဟုတ္ေနတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကလည္း ဒီအခ်ိန္ၾကီးမွာ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာတယ္ဆိုေတာ့ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို ထင္တတ္ၾကေသးတယ္ေလ။ အေျပာမတတ္တဲ့သူက "လူေလွ်ာ့တာလား"လို႔ေမးရင္ အေမက အသားဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ နာတယ္။ တခါတေလေတာ့ လူေတြကလည္း ခက္ပါတယ္။ ခက္တဲ့ထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာဘာမွမသိပဲ ထင္ေၾကးနဲ႔ ေျပာတတ္တာဟာ အခက္ဆံုးပဲ။ သူ႔ဟာသူ ခြင့္နဲ႔ပဲျပန္ျပန္ လူေလွ်ာ့လို႔ပဲ ျပန္ျပန္ ဘယ္လိုျပန္ျပန္ေပါ့။ ကဲ့ရဲ႕စရာမလိုသလို၊ ခ်ီးမြမ္းစရာလည္း မလိုဘူး မဟုတ္လား။ တစ္ကမၻာလံုးၾကံဳေနရတဲ့ ကပ္ထဲမွာ ကုသိုလ္ကံလည္း အမ်ားၾကီးဆိုင္တာေပါ့။ ဒါအျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />အဲ့ဒီလိုေပါ့ေလ။ ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခါ ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳေလးနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ား ရွိၾကမွာပါပဲ။ ဖြင့္မေျပာၾကတာသာ ရွိမွာပါ။ စိတ္ညစ္စရာေတြလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ စိတ္ညစ္စရာေတြထဲက ျပန္ေတြးမိရင္ ဟာသေလးေတြလည္း ပါႏိုင္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီအေၾကာင္းေလးေတြကို ေနာက္ထပ္ ရင္ဖြင့္ဖို႔ သယ္ရင္းၾကီး <a href="http://www.myayayhlyin.blogspot.com/">ငါးမည္ရျမေရလ်ဥ္</a>ကို ဆက္လက္ လက္ဆင့္ကမ္းပါတယ္။ သယ္ရင္းေရ ႏိုင္ငံျခားျပန္ အေတြ႔အၾကံဳေလး လုပ္ပါဦးဟ... :)<br /><br /><a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သူ</a>ေရ ငါညည္းျပီးျပီေနာ္...။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-3181940675263426401?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-77799687586923971312009-06-01T21:59:00.002+08:002009-06-01T22:03:12.035+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ျပီ...<br /><br />ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္။ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ တက္ခ်င္တက္ရတဲ့ သူေတြလည္းရွိမယ္။<br /><br />သူမ်ားေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တယ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္တဲ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဘ၀ေတြလည္း ရွိမယ္။<br /><br />သားသမီးကို ပညာတတ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ ရွိစုမဲ့စုနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ေက်ာင္းထားေပးရတဲ့ မိဘေတြလည္း ရွိသလို ရင္နာနာနဲ႔ ေက်ာင္းထုတ္ျပီး ဘ၀ကို ျဖစ္သလိုရင္ဆိုင္ေနၾကရတဲ့ မိသားစုေတြလည္း ရွိမယ္။<br /><br />စာသင္ခန္းထဲကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အျဖဴနဲ႔အစိမ္း ႏွစ္ေရာင္ပဲ ေတြ႔ၾကမွာေပါ့။<br /><br />အဲ့ဒီအျဖဴအစိမ္းေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ရွိေနေသးတဲ့ ေရာင္စံုဘ၀ေတြကိုေတာ့ ဘယ္သူမွေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာၾကလိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး...။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-7779968758692397131?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-24405279850962761472009-05-28T22:23:00.004+08:002009-05-28T22:53:13.783+08:00<div style="text-align: justify;">"မိတၳီလာကန္မယ္ ဖားေကာက္ခဲ့ပါ့ကြယ္ ဗ်ိဳင္းေရွ႕က ပ်ံကာပ်ံကာရယ္..."<br /><br />ညအိပ္ရာ၀င္ကာနီးတိုင္း ရြတ္ဆိုေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးသည့္ သားေခ်ာ့ေတးေလးတစ္ပုဒ္ကို ႏႈတ္ခမ္းပါးမ်ား လႈပ္ရံုေလးသာ ရြတ္ဆိုေနမိ၏။ ပါးျပင္ေပၚကို တလိမ့္လိမ့္စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ားကို လက္ဖမိုးျဖင့္ခပ္ဖြဖြ သုတ္လိုက္ရင္း အိပ္ေမာက်ေနေသာ ပန္းေသြးေရာင္ႏုႏု မ်က္ႏွာမို႔မို႔ေလးကို တိတ္တဆိတ္ရႈိက္နမ္းလိုက္ည္။<br /><br />တစ္ေန႔ေန႔ရင္ဆိုင္ရမည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ မသိက်ိဳးကၽြံျပဳထားမိေသာအခါ ( သို႔မဟုတ္ ) မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ရုတ္တရက္ေတြ႔ၾကံဳလိုက္ရေသာအခါ ရင္သို႔ထိမွန္လာေသာ ျမွားခ်က္သည္ မေထြးႏိုင္မအန္ႏိုင္ေအာင္ ျပင္းထန္ခဲ့ျပီ။<br /><br />"ကိုကို႔ ကို ျဖဴေလး အရမ္းခ်စ္တယ္..."<br /><br />အျပာႏုေရာင္ စာရြက္ပါးပါးေပၚက လက္ေရး၀ိုင္းေလးမ်ား...<br /><br />ထိုေန႔က ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး တိမ္မည္းညိဳတို႔ ဖံုးအုပ္ခဲ့သည္။ မိုးၾကိဳးတို႔ ဆယ္ၾကိမ္မက ပစ္ခ်ခဲ့သည္။ မ်က္၀န္း၌ ေရခဲေတာင္မ်ား အရည္ေပ်ာ္က်ခဲ့သည္။ တစ္ေလာကလံုး အရွိန္အျပင္းဆံုး မုန္တိုင္းတစ္ခု တိုက္ခတ္ခဲ့သည္။ ရင္တြင္းမွာလည္း ေနဆယ္စင္းမက ေတာက္ေလာင္ခဲ့သည္။<br /><br />လူမသိသူမသိ ျဖာေ၀ေနေသာ ပရိေဒ၀မီးတို႔က အႏိုင္ယူေလေသာအခါ အားေကာင္းလွေသာ ကမၻာေျမၾကီး၏ ဆြဲအားတို႔ပင္ တင္းမခံႏိုင္ပဲ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္...။<br /><br />"မေပးရက္ပါဘူး၊ မေပးႏိုင္ပါဘူး၊ မေပးခ်င္ပါဘူး" ဆိုသည့္စကားကို အခါခါေရရြတ္မိေသာ္လည္း ႏႈတ္ကမူ ထြက္မလာ။ ရင္ထဲမွာသာ တြင္တြင္ျငင္းလ်က္ရွိ၏။ "ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္ ၀တ္ငါးအင္" ဆိုသည့္စကားကိုမ်ား ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့မိပါသလား။<br /><br />အေတာင္စံုလွ်င္ အသိုက္အျမံဳထဲကေန ပ်ံထြက္ၾကတာဟာ သဘာ၀၊ ဒါေတြဟာ ေလာကနိယာမ တရားေတြ။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ အားလံုးဟာ ကိုယ့္အနာဂတ္ကို ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ သြားၾကမွာပါပဲေလ။<br /><br />တစ္သက္လံုး ယုယုယယ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လာေသာ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္က အခုအခ်ိန္မွာ လွလွပပ ပြင့္အာလာခဲ့ျပီ။ ပန္းကေလးေတြကို ပ်ားပိတုန္းေတြနားခိုတာလည္း သဘာ၀ပဲမဟုတ္လား။ ကိုယ္မေပးခ်င္လည္း တစ္ေန႔ေတာ့ ဆြတ္ခ်ဴမယ့္သူေနာက္ကို လိုက္ပါသြားၾကဦးမွာေပါ့။<br /><br />ကိုယ့္တုန္းကေရာ... "အေဖနဲ႔အေမ မရွိေတာ့ရင္ ဘယ္သူနဲ႔ေနခဲ့ရမွာလဲ"လို႔ ဆိုမိခဲ့ပါေရာလား။ "ခ်စ္ျခင္းကို မခြဲပါနဲ႔"ရယ္လို႔ အသနားခံခဲ့ဖူးပါေရာလား။ ခေရာင္းေတာလား၊ ပန္းေမြ႔ရာလား မေသခ်ာမေရရာတဲ့ ဘ၀လမ္းခရီးကို "သူနဲ႔သာဆိုရင္" ဆိုျပီး ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ဖူးပါေရာလား။<br /><br />စို႔တက္လာေသာ မ်က္ရည္တို႔ကို ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း နင့္ေနေသာ ရင္ဘတ္တစ္စံုျဖင့္ တိုးညွင္းစြာ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။<br /><br />"သံသရာရဟတ္ တစ္ခါျပန္ပတ္လို႔ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က ၀ဋ္ေတြ သမီးျပန္လည္ခဲ့ပါျပီ အေမ..."<br /><br /><div style="text-align: center;">.........................<br /></div><br />အခုစာေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအသက္ ၂၇ႏွစ္၊ ေနာက္လာမယ့္ ႏွစ္သံုးဆယ္ဆိုရင္ အသက္ ၅၇ႏွစ္အရြယ္ အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ လက္ရွိအခ်ိန္ကလြဲရင္ ေနာက္ေန႔မနက္ ဆိုတာေတာင္ ဘာေတြျဖစ္ဦးမယ္ဆိုတာကို မသိႏိုင္တဲ့ ေလာကၾကီးမွာ ေနာင္အႏွစ္ ၃၀ဆိုတာကို ၾကိဳတင္မခန္႔မွန္းခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထိသာ အသက္ရွည္ဦးမယ္ဆိုရင္ အေသအခ်ာျဖစ္လာႏိုင္တာ တစ္ခုပဲရွိမယ္လို႔ ကၽြန္မလက္ခံထားပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ "၀ဋ္လည္ျခင္း" ပါပဲ။ ဥမမယ္စာမေျမာက္ ကေလးဘ၀ကေန အခုအခ်ိန္ထိ မသိတတ္လို႔ေရာ၊ သိတတ္လို႔ပါ မိဘအေပၚျပဳမိခဲ့တဲ့၊ ပစ္မွားမိခဲ့တဲ့ အပစ္ေတြကို တစ္ေန႔ေန႔မွာ ျပန္လည္ခံစားၾကဦးမွာပါ။ မိဘက အပစ္လို႔မမွတ္ယူလို႔ ငရဲမၾကီးရင္ေတာင္ ၀ဋ္ေတာ့လည္ဦးမွာပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းျဖစ္ေစ၊ ၀မ္းနည္းျခင္းျဖစ္ေစ ကိုယ့္မိဘေတြ ကိုယ့္ေၾကာင့္တစ္ခ်ိန္က ခံစားခဲ့ရတဲ့အတိုင္း ကိုယ့္အလွည့္ကိုလည္း ေရာက္လာၾကဦးမယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္ထားလို႔ပါပဲ...။<br /><br />( စာၾကြင္း။ ။ ဒီပို႔စ္ေလးက ေရးထားတာၾကာပါျပီ။ စိတ္တိုင္းမက်တာနဲ႔ မတင္ပဲထားခဲ့တာပါ။ အခ<a href="http://www.phothingyan.blogspot.com/">ု</a><a href="http://www.phothagyan.blogspot.com">ဖိုးသၾကၤန္ </a>တက္ဂ္ေတာ့မွ စိတ္ကူးရလို႔ နည္းနည္းျပန္ျပင္ေရးျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္တဲ့သူ အဆင္မေျပရင္လည္း ကၽြန္မညံ့လို႔ေပါ့ေနာ္။ <span style="font-weight: bold;">30 Years Later</span> အတြက္ေတာ့ ဖိုးသၾကၤန္ေက်နပ္ပါေတာ့ေနာ္။ )<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-2440527985096276147?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-25405171931783369672009-05-25T22:15:00.003+08:002009-05-25T22:38:36.746+08:00<div style="text-align: justify;">လြမ္းသုရင္... လြမ္းေနတတ္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႕ အသံုးျပဳျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကေလာင္နာမည္ေလး...<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အတန္းထဲမွာ စာစီစာကံုး အေရးေကာင္းတယ္လို႔ ဆရာ၊ဆရာမေတြက ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္မက စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာေတာ့ မကြၽမ္းက်င္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာအေၾကာင္းအရာကိုမဆို စာပိုဒ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေရးခိုင္းရင္ေတာ့ စိတ္တိုင္းက် စီကာပတ္ကံုး ေရးေလ့ရွိတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကို ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အားသာခ်က္တစ္ခုက က်က္စာထက္ ကိုယ္တိုင္စာစီျပီးေရးလို႔ရတဲ့ ဘာသာရပ္မ်ိဳးမွာ ပိုျပီး စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္။ ေဘာဂေဗဒလို ၏သည္မလြဲ က်က္ရတဲ့ ဘာသာရပ္ထက္ နားလည္ေအာင္ဖတ္ျပီး ကိုယ့္စာေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ္ ျပန္ျပီးတင္ျပေရးသားလို႔ရတဲ့ ျမန္မာစာ စကားေျပ၊ ကဗ်ာ၊ ဘာသာရပ္ေတြမွာ ပိုျပီး အာရံုစူးစိုက္မႈ ျပင္းထန္ခဲ့တယ္။ စာစီစာကံုး ေရးအားလည္း ေကာင္းခဲ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ စရိုက္ကိုက ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း၊ စာတစ္အုပ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတာကိုပဲ ႏွစ္သက္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ျမန္မာစာမွာ စာစီစာကံုး ေရးေနရတာကို ႏွစ္သက္သလို အျမဲတြက္ေနရတဲ့<br />သခ်ၤာဘာသာကိုလည္း ေမြ႔ေလ်ာ္ျပန္တယ္။ ပံုေလးေတြ ဆြဲေနရတဲ့ ဇီ၀ေဗဒဘာသာရပ္မ်ိဳးကို စိတ္၀င္စားေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ေတာ့ ျမန္မာစာနဲ႔ သိပၸံဘာသာရပ္ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ခဲ့တယ္။ အားအခဲထားခဲ့ဆံုး သခ်ၤာဘာသာကေတာ့ ဂုဏ္ထူးမပါခဲ့ဘူး။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တဇြတ္ထိုးသမား ကၽြန္မေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းက အစိုးရနည္းပညာေကာလိပ္၊ ျမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္...။ T-Square တစ္ခု၊ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း၊ စာရြက္တစ္ရြက္နဲ႔ အိမ္ပံုစံေလးေတြကို စိတ္၀င္တစ္စား ေရးဆြဲခဲ့တယ္။ ဂဏာန္းေပါင္းစက္တစ္ခု၊ အိမ္ပံုစံတစ္ခုနဲ႔ အိမ္တစ္လံုးရဲ႕ ခန္႔ွမွန္းေခ် ကုန္က်စရိတ္ေတြကို တိတိက်က် တြက္ခ်က္ခဲ့တယ္။ သစ္ေတြ၊ သံမဏိေတြရဲ႕ သဘာ၀ေတြ၊ သတၲိေတြ၊ ခံႏိုင္အားေတြကို တြက္ခ်က္ခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ ဘ၀ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခံယူခ်င္ခဲ့တယ္။ အုတ္ေတြ၊ သဲေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔လုပ္ရျခင္းကို ေပ်ာ္ပိုက္ခဲ့တယ္။ ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ေျမတိုင္းဆင္းရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ဂုဏ္ယူခဲ့တယ္။<br /><br />အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ အျပင္းထန္ဆံုး ဆႏၵက နည္းပညာဘြဲ႔ကိုရယူဖို႔။ ျမိဳ႕ျပဘာသာရပ္ကို ေရဆံုး ေျမဆံုးေလ့လာဖို႔။ တစ္ေန႔မွာ နည္းပညာတကၠသိုလ္က ေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသားေတြကို ဘြဲ႕အပ္ႏွင္းရတဲ့ ပါေမာကၡခ်ဳပ္...။<br /><br />ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးေတြ၊ ရင္ခုန္သံေတြ ကေနျဖစ္တည္လာတာက ကဗ်ာေလးေတြ။ စိတ္ကူးေပါက္ရာေလးေတြကို ေဘာပင္ေလးနဲ႔ ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ကာရံေလးေတြ စီစီရီရီက်လို႔ ကဗ်ာေလးေတြ စာရြက္ေပၚမွာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ အဲ့ဒီလို ေလွ်ာက္ေရးတတ္တာကို သိတဲ့ ၀ါသနာတူ သူငယ္ခ်င္း<a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သ</a>ူ၊ <a href="http://www.myayayhlyin.blogspot.com/">ျမေရလ်ဥ္</a>တို႔ စုျပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးလုပ္ၾကတဲ့အခါ အတင္းေခၚျပီး ကဗ်ာေရးခိုင္းတာနဲ႔ ကေလာင္နံမယ္ေလးတစ္ခု ေရြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြက အလြမ္းကဗ်ာေလးေတြ မ်ားခဲ့ေတာ့ လြမ္းေနတတ္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႕ 'လြမ္းသုရင္' ရယ္လို႔ျဖစ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />ကံၾကမၼာက အေၾကာင္းမပါေလေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ျဖစ္ခြင့္မရေတာ့ဘဲ စင္ကာပူဆိုတဲ့ ေနရာကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မျမတ္ႏိုးတဲ့ ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့တယ္။ ပညာေလာဘၾကီးရာကေန၊ အေျခအေနအရ စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းရေတာ့တယ္။ အင္တာနက္ေတြ လိုသလိုအသံုးျပဳလို႔ ရေနေလေတာ့ ဘေလာ့ခ္ေတြ ေခတ္စားလာတဲ့အခါ ကၽြန္မအေၾကာင္းကိုသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စာေရးဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။<br /><br />ဘေလာ့ခ္ေရးဖို႔ စဥ္းစားတုန္းကေတာ့ "လြမ္းသုရင္" လို႔ေပးမလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အစ္ကို စိုးမိုးက "<a href="http://www.artsof-greengirl.com/">အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလး</a>" ကိုဖန္ဆင္းေပးခဲ့ျပီးျပီ ျဖစ္ေနေတာ့ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/02/blog-post_3858.html">ရစ္တြယ္မိေသာ</a> ေမာင္ႏွမသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလးျဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့မိပါတယ္။ <span style="font-weight: bold;">အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလး</span>အျဖစ္ သိလာခဲ့ျပီးမွ တစ္ခ်ိန္က ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ဆႏၵေလးတစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ <a href="http://www.lwannthuyn.blogspot.com/">လြမ္းသုရင</a>္ကိုျပန္လည္ အသက္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီဆႏၵေလးက ဘာလဲဆိုေတာ့ တစ္ေန႔ေန႔မွာ စာေပေလာကနဲ႔မ်ား ဆက္စပ္မိခဲ့ရင္ ဒီနာမည္ေလးပဲ ဆက္ယူသြားဖို႔ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ "အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလး"ဆိုတာ ဘေလာ့ခ္စာမ်က္ႏွာေပၚကို အရင္ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ကေလာင္ဦးဟာ "လြမ္းသုရင္" ပါ။<br /><br />အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလး အျဖစ္ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြကေတာ့ "စိမ္း" ဆိုတဲ့စာလံုးပါတဲ့ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေခၚတတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးေတြကေတာ့ မမစိမ္း လို႔ေခၚတာမ်ားတယ္။ <a href="http://random.mmgenius.com/">ည</a>ီကေတာ့ <span style="font-style: italic;">မမဂြင္းဂဲလ္</span> တဲ့။ <a href="http://apyonepan.blogspot.com/">တီခ်ယ</a>္ကေတာ့ <span style="font-style: italic;">စိမ္း</span> လို႔ေခၚတယ္။ <a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/">ကိုရင္ေနာ္နဲ႔ မမခင္ေလး</a>ကေခၚေတာ့ <span style="font-style: italic;">စိမ္းစိမ္း</span> ။ <a href="http://happycloud1000.mmgenius.com/">ကိုမိုးေမာင</a>္ကေတာ့ <span style="font-style: italic;">မစိမ္းေမ</span> ဆိုပဲ။ <a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သူ</a>က <span style="font-style: italic;">စိမ္းတိမ္းတိမ္း</span>လို႔ ေခၚျပန္တယ္။ <a href="http://www.naylynn.co.cc/">ကိုေနလင္း</a>ကေတာ့ <span style="font-style: italic;">မဂရင္း</span> တဲ့။ <a href="http://www.myayayhlyin.blogspot.com/">ျမေရလ်ဥ္</a>တို႔၊ <a href="http://www.phothingyan.blogspot.com/">ဖိုးသၾကၤန္</a>တို႔ကေတာ့ ေခၚေနၾကအတိုင္း <span style="font-style: italic;">မလဲ့ </span>ေပါ့ေလ။ အစ္ကို <a href="http://www.moemyinttane.blogspot.com/">ကိုမိုးျမင့္တိမ္</a>ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ကတည္းကအတိုင္း <span style="font-style: italic;">ညီမေလး </span>လို႔ပဲေခၚတယ္။ <a href="http://saishinyehtut.blogspot.com/">ကိုရွင္ရဲထြတ္ </a>နဲ႔ <a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/">ကိုရင္ေနာ</a>္က တစ္ခါတစ္ခါ <span style="font-style: italic;">သုသ</span>ု လို႔ေခၚပါတယ္ရွင္။<br /><br />ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚပါ။ နာမည္ႏွစ္ခုလံုးဟာ ကၽြန္မႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးတာပဲမို႔လို႔ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ေလးအတြက္ <a href="http://manorhary.blogspot.com/">မမ မေနာ္ဟရီ</a>ကိုလည္း ေက်းဇူးပါေနာ္။<br /><br />စာၾကြင္း။ ။ ဘေလာ့ခ္စလုပ္ကာစက <span style="font-weight: bold;">အစိမ္းေရာင္မိန္းကေလး</span> ဆိုတာကို ေမးတဲ့သူေတြ ရွိတာေၾကာင့္ အဲ့ဒီနာမည္အတြက္ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/02/greengirl.html">ပို႔စ္တစ္ခ</a>ု ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီတက္ဂ္ဂိမ္း ျဖစ္လာတဲ့အခါ ကၽြန္မကိုမ်ား တက္ဂ္ခဲ့ရင္ အသစ္ေရးစရာမလိုေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ထားခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ <span style="font-weight: bold;">မမ မေနာ္ဟရီ</span>က <span style="font-weight: bold;">လြမ္းသုရင္</span> ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ သတိတရ တက္ဂ္လာတဲ့အတြက္ လြမ္းသုရင္ဘေလာ့ခ္အစမွာ ေရးထားဖူးတာကို အနည္းငယ္ျပဳျပင္ျဖည့္စြက္ျပီး ျပန္ေရးလိုက္တာပါ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-2540517193178336967?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-19918641526240120102009-05-24T00:01:00.002+08:002009-05-24T00:01:00.138+08:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ေမြးရပ္ဇာတိမဟုတ္ပဲ ငယ္ငယ္ကတည္းက အကၽြမ္းတ၀င္ေရာက္ဖူးတဲ့ ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႕လို႔ ကၽြန္မကိုေမးရင္ "ပ်ဥ္းမနားျမိဳ႕" လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။ သန္လ်င္၊ေက်ာက္တန္း ဘက္မွာေတာ့ ၅ႏွစ္သမီးအထိေနဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မသိတတ္ေသးေတာ့ လူၾကီးေတြ ေျပာျပတာေလာက္ကိုပဲ နားေထာင္မွတ္သားထားရတာမ်ိဳးပဲ ရွိတာပါ။ ပ်ဥ္းမနားကေတာ့ အလည္အပတ္ေရာက္တာ မ်ားခဲ့ျပီး မွတ္မွတ္ရရ ပထမတန္းစာေမးပြဲေျဖအျပီး ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ သြားေနၾကတာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွတ္မိေနတယ္ေပါ့ေလ...။<br /><br />ကၽြန္မေမေမ ရန္ကုန္သူက ပ်ဥ္းမနားသားေဖေဖနဲ႔ ရန္ကုန္မွာေတြ႔ျပီး ရန္ကုန္မွာပဲ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္၊ သၾကၤန္ပိတ္ရက္ဆိုရင္ ေဖေဖရဲ႕အေမ ( ကၽြန္မအဖြား ) ဆီကိုျပန္ရင္း ရန္ကုန္နဲ႔ ပ်ဥ္းမနားဆိုတာကို အိမ္ဦးၾကမ္းျပင္လို ကၽြန္မေရာက္ခဲ့တယ္။ <br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက မွတ္မိပါေသးတယ္။ ပ်ဥ္းမနားသြားမယ္ဆိုရင္ ၃ရက္ေလာက္ၾကိဳျပီး လက္မွတ္၀ယ္ရတယ္။ မနက္ေစာေစာထျပီး ဘူတာရံုမွာ တန္းစီရတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ျမန္မာ့မီးရထားမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္းက ၀ယ္ေပးထားတာ မ်ားပါတယ္။ အခုလို Express ကားေတြလည္း မရွိေသးဘူးေလ။ ရထားနဲ႔သြားရတာဆိုေတာ့ လမ္းမွာစားဖို႔ စားစရာေတြကို အိမ္ကေနတစ္ခါတည္း ထည့္သြားရတယ္။ ရထားေပၚမွာ ေရာင္းတာက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရွိခ်င္မွာ ရွိတတ္တယ္မဟုတ္လား။<br /><br />ေရဆိုတာကလည္း အခုေခတ္လို ေသာက္ေရသန္႔ဗူးေတြ မရွိေသးေတာ့ ေရဗူးထည့္သြားရတယ္။ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ေတာ့ ဘူတာေတြမွာ ကေလးေတြက ေရာင္းၾကတယ္။ ဘူတာမွာ ရထားဆိုက္တာနဲ႔ ရထားျပဴတင္းေပါက္နားကို ေရအိုးေလးေတြ ရြက္ထားတဲ့ ကေလးေတြေရာက္လာျပီး "ေရရမယ္...ေရရမယ္" လို႔ လာေရာင္းၾကတာ။ ေႏြဆိုရင္ ေရအိုးေပၚက အဖံုးပန္ကန္ျပားေလးထဲမွာ ေရစြတ္ထားတဲ့ မန္က်ည္းရြက္ေလးေတြကိုေတာင္ ျဖန္႔ခင္းထားေသးတယ္။ အခုေတာ့ အဲ့ဒီျမင္ကြင္းေလးေတြ ရွိေသးလား မရွိေတာ့ဘူးလား ကၽြန္မလည္း ေသခ်ာမသိေတာ့ပါဘူး။ ၂၀၀၂ခုႏွစ္ ေမလမွာ ျပင္ဦးလြင္သြားဖို႔အတြက္ ရထားစီးခဲ့တာဟာ ကၽြန္မအတြက္ ရထားစီးခရီးစဥ္ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းက ရထားစီးတဲ့အခါ ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မစီးရဘူး။ ကေလးဆိုေတာ့ အရွိန္မထိန္းႏိုင္ပဲ ျပဳတ္က်သြားမွာစိုးလို႔။ ရထားေမာင္းရင္း ထြက္လာတဲ့ ဂ်ံဳးဂ်ံဳးဂ်က္ဂ်က္ဆိုတဲ့ အသံေလးကို စည္းခ်က္က်က်နားထာင္ရင္း၊ ရထားလႈပ္တာကို ပုခက္လႊဲသိပ္ေနသလို ခံစားရတဲ့အခါ အလိုလိုအိပ္ေပ်ာ္သြားပါေလေရာ။<br /><br />ကိုးႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္သမီးေလာက္ ေရာက္ေတာ့ မီးရထားနဲ႔ ခရီးသြားတဲ့အခါ ရထားျဖည္းျဖည္းေမာင္းတဲ့ ေနရာေရာက္ရင္ ေမေမက " သမီးေရ... ဒီမွာလာၾကည့္စမ္း" ဆိုျပီး ရထားျပဴတင္းေပါက္နားကို ကၽြန္မကိုေခၚျပီးျပတယ္။ သံလမ္းအတိုင္း ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္နဲ႔ ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ ရထားေခါင္းတြဲၾကီးရယ္၊ သူ႔ေနာက္မွာ သူေခၚရာအတိုင္း လိုက္ပါေနတဲ့ ေနာက္တြဲေတြ...။<br /><br />ေရွ႕ေခါင္းတြဲၾကီးက တစ္ခ်က္ေကြ႕ျပီး ေမာင္းလိုက္တဲ့အခါ ေနာက္တြဲေတြအားလံုး သူေကြ႔တဲ့ေနာက္လိုက္ေကြ႕ၾက၊ ေခါင္းတြဲၾကီးက အေျဖာင့္ေမာင္းသြားတဲ့အခါ ေနာက္တြဲေတြက&nbsp; သူအေျဖာင့္သြားတဲ့အတိုင္း တညီတညာတည္း ေျဖာင့္ေနေအာင္လိုက္ၾက။ ေနာက္တြဲေတြအားလံုးဟာ ရထားေခါင္းတြဲၾကီးရဲ႕ ဦးေဆာင္ခုတ္ေမာင္းရာေနာက္ကို အေျဖာင့္ဆိုရင္အေျဖာင့္၊ အေကြ႔ဆိုရင္အေကြ႔ တညီတညာတည္း လိုက္ပါေနၾကတယ္ေလ။<br /><br />အဲ့ဒီရထားတြဲၾကီး ခုတ္ေမာင္းေနတာကို ျပျပီးတဲ့ေနာက္ ေမေမက ကၽြန္မပုခံုးေလးကိုဖက္ျပီး စကားတစ္ခုေျပာခဲ့တယ္...။<br /><br />" မီးရထား ေခါင္းတြဲၾကီးဟာ လမ္းေျဖာင့္ကိုပဲ ေမာင္းေမာင္း၊ လမ္းေကာက္ကိုပဲ ေမာင္းေမာင္း ေနာက္တြဲေတြတစ္တြဲမွ ျပဳတ္မက်န္ခဲ့ပဲ ခ်ိတ္လ်က္လိုက္ပါလာေနေအာင္ တြဲေခၚတတ္သလို ငါ့သမီးကလည္း ဘယ္လိုဘ၀လမ္းကိုပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ေမာင္ေလးနဲ႔ညီမေလးကို တစ္ပါတည္းပါေအာင္ လက္တြဲေခၚသြားဖို႔ ၾကိဳးစားရမယ္။<br /><br />မီးရထားေခါင္းတြဲၾကီးက လမ္းေျဖာင့္ေျဖာင့္မွာ တည့္တည့္ေမာင္းႏွင္တဲ့အခါ ေနာက္တြဲေတြကလည္း ေခါင္းတြဲၾကီးသြားတဲ့အတိုင္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလး လိုက္ပါလာၾကတယ္။ ေကြ႔ေကာက္ျပီး ေမာင္းႏွင္တဲ့အခါမွာလည္း ေကြ႔ေကာက္ျပီးလိုက္ပါၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ေမာင္ေလး၊ညီမေလးေတြ ဆုိတာလည္း သမီးၾကီးေရွ႕ကသြားတဲ့အတိုင္း လိုက္ေလွ်ာက္ၾကလိမ့္မယ္။ ဘ၀ဆိုတဲ့ သံလမ္းေပၚမွာ ေနာက္တြဲႏွစ္တြဲခ်ိတ္ျပီး ခုတ္ေမာင္းတဲ့အခါ ေကြ႕ေကာက္ေသာလမ္းကို ေရွာင္ရွားႏိုင္ျပီး လိုရာခရီးပန္းတိုင္ကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ဦးေဆာင္ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါ..."<br /><br />ရထားတြဲၾကီးေတြကိုျမင္တိုင္း အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မအနားမွာ ေမေမေျပာခဲ့သလိုပဲ အခုထိလည္း ဒီစကားေလးတစ္ခြန္းကို အျမဲတမ္းအမွတ္တရ ၾကားေယာင္ေနတုန္းပါပဲ။<br /><br />ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ခုတ္ေမာင္းလာတဲ့ ရထားစက္ေခါင္းတြဲၾကီးဟာ ဒုတိယဘူတာအေရာက္မွာ ေနာက္တြဲတစ္တြဲခ်ိတ္လ်က္ ပါလာခဲ့သလို စတုတၳဘူတာကို ေရာက္ျပန္ေတာ့ ေနာက္တြဲႏွစ္တြဲ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေနာက္တြဲ ႏွစ္တြဲကိုခ်ိတ္ျပီး ခုတ္ေမာင္းလာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ခုေျမာက္ ဘူတာကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ျပီ။ ဂိတ္ဆံုးကိုေရာက္ဖို႔ ဘူတာေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေနေသးတယ္။ တစ္တြဲမွလမ္းေခ်ာ္မသြားေစဖို႔၊ ျပဳတ္က်မက်န္ခဲ့ေစဖို႔၊ လမ္းေကာင္းလမ္းေျဖာင့္ကိုေရြးျပီး ဆက္လက္ခုတ္ေမာင္းသြားႏိုင္ဖို႔ ကၽြန္မၾကိဳးစားရဦးမွာေပါ့ေလ...။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-1991864152624012010?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-65264529731434093302009-05-23T00:31:00.001+08:002009-05-23T00:35:10.503+08:00<div style="text-align: justify;">မနက္ေစာေစာ ရံုးေရာက္ေရာက္ခ်င္း စားပြဲေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ပံုအလိပ္လိုက္ကိုျမင္ေတာ့ အိပ္ခ်င္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ား ျပဴးက်ယ္သြားရသည္။ "ဒီပံုေတြကလည္း အသစ္ပဲထြက္လာႏိုင္လြန္းတယ္" ဆိုသည့္စိတ္ႏွင့္ ထိုင္ေတာင္မထိုင္မိေသးပဲ ပံုအလိပ္လိုက္ကို ဆြဲယူ ျဖန္႔ၾကည့္မိသည္။ Road Repair &amp; Resurfacing တဲ့...။<br /><br />ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္ႏွာျပင္သိပ္မေခ်ာေတာ့တဲ့ လမ္းေတြကို အပိုင္းလိုက္ဖ်က္ျပီး ျပန္ခင္း၊ ကားအသြားအလာမ်ားလို႔ လမ္းအမွတ္အသား ေဆးပ်က္ေနတဲ့ေနရာေတြကို ဖ်က္ျပီး အသစ္ျပန္ေရး။ အဲ့ဒါေလးနဲ႔တင္ Project အသစ္တစ္ခုျဖစ္လာေရာေလ။<br /><br />စားပြဲေပၚက ပံုေတြကို ၾကည့္ရင္း တစ္စစီေၾကမြက်ိဳးပဲ့လို႔ ခလုတ္မတိုက္ေအာင္၊ ေျခကၽြံမက်ေအာင္ မနည္းေလွ်ာက္ခဲ့ရသည့္ ရႈျမင္လို႔မွ မေကာင္းေတာ့ေသာ ပလက္ေဖာင္းကေလးမ်ားကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္လာ၏။ ရင္ဘတ္ထဲကလည္း ေအာင့္လာသလိုလို ခံစားလာရသည္။ ျမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာလွပေရး စီမံခ်က္ထဲမွာ အဲ့ဒီပလက္ေဖာင္းေလးေတြ မပါဘူးလားလို႔လည္း ေတြးမိသည္။<br /><br />ေဟာဒီကၽြန္းေသးေသးေလးေပၚက ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီအမ်ားအျပားမွာ ျမန္မာအင္ဂ်င္နီယာေတြ ရာထူးအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကေလရဲ႕။ ကာယအား၊ ဥာဏအားေတြနဲ႔ ဒီကၽြန္းေသးေသးေလးကို အလွဆင္ျပဳျပင္မြမ္းမံေနၾကေလရဲ႕...။<br /><br />"အေမေပးတဲ့ပညာက သူမ်ားအက်ိဳးအတြက္လား" လို႔ေတြးမိရင္း ျမင္မေကာင္းေအာင္ ပ်က္စီးေနသည့္ လမ္းကေလးမ်ား၊ ပလက္ေဖာင္းကေလးမ်ား၏ ျပဳျပင္မြမ္းမံေရးအတြက္ ခန္႔မွန္းေျခ ကုန္က်စရိတ္ တြက္ေပးႏိုင္ခြင့္ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ရပါေစလို႔လည္း ဆႏၵျပဳလ်က္...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-6526452973143409330?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-78475625701616042042009-05-16T01:17:00.020+08:002009-05-16T02:19:14.042+08:00"ေလယာဥ္ေပၚတြင္လိုက္ပါလာၾကေသာ ခရီးသည္မ်ားရွင္...မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ကၽြန္မတို႔ေလယာဥ္ဟာ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ ( မဂၤလာဒံု ) ကို ဆိုက္ေရာက္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္..."<br /><div style="text-align: justify;"><br />ဆိုသည့္ ေလယာဥ္မယ္၏ စကားသံအဆံုးတြင္ တစ္ႏွစ္တာပတ္လံုး တင္းထားသမွ် အားအင္ေတြ ကိုယ္ေပၚကေန ေလွ်ာက်သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုသည့္ အသိတစ္ခုဟာ ဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္သည့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုပါ။<br /><br />စက္ေလွကားထိပ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ ေအာက္ထပ္မွန္နံရံတစ္ေလွ်ာက္ မ်က္စိကစားျပီး ဟိုဟိုသည္သည္ ရွာၾကည့္မိသည္။ ပထမဆံုး ေတြ႔မိသည္က ညီမေလး....၊ ျပီးေတာ့ ေမေမ၊ ေဖေဖ၊ ကၽြန္မအေပၚ ညီအစ္မလိုခ်စ္ျပီး အႏြံအတာခံသည့္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း သူသူေအာင္။ သူတို႔ကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ အေရွ႕မွာ ကားဆီးထားေသာ မွန္နံရံကို ေဖာက္ျပီး ထြက္သြားခ်င္စိတ္မ်ား အလိုလိုျဖစ္လာမိ၏။<br /><br />သို႔ေသာ္... ထိုနံရံကို ေဖာက္ထြက္ႏိုင္ဖို႔ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ အေကာက္ခြန္ေကာင္တာကို ျဖတ္ေက်ာ္ရဦးမည္။ အေျပးအလႊားႏွင့္ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမွာ ၀င္တန္းစီလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအလွည့္ေရာက္ဖို႔ ေရွ႕တြင္ ငါးေယာက္ေလာက္ ေစာင့္ရဦးမည္။ နာရီ၀က္ခန္႔ေစာင့္ရမည့္ အခ်ိန္မ်ားကို ကၽြန္မစိတ္မရွည္ခ်င္ေတာ့ပါ။ ေလဆိပ္ခန္းမ အျပင္သို႔ အျမန္ဆံုး ေရာက္ခ်င္လွပါျပီ...။<br /><br />လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမွာ တန္းစီရင္း ကိုယ္၀င္ရမည့္ ေကာင္တာက တာ၀န္က်အရာရွိ၏ မ်က္ႏွာကို အကဲခတ္ေနမိသည္။ ဆက္ဆံေရး ေျပပစ္သလိုေတာ့ ထင္ရ၏။ ကိုယ့္အလွည့္အေရာက္တြင္ ပတ္စ္ပို႔ႏွင့္ အိုင္စီကဒ္ကိုၾကည့္ျပီး တစ္ခြန္းမွ မေမးဘဲ "ဒံုး" ဆိုျပီး တံဆိပ္တစ္ခု ထုလိုက္ကာ "D Form လုပ္ျပီး ျပန္ပါ" ဟုေျပာသည္။<br /><br />အားလံုးအျပည့္အစံု ပါလ်က္ႏွင့္ေတာ့ ေကာင္တာက ျပန္မထြက္ခ်င္။ "ကၽြန္မ အခြန္အေၾကေဆာင္ျပီးသားပါ" ဟုမ်က္လံုး အ၀ိုင္းသားႏွင့္ အတြန္႔တက္မိသည္။ ထိုအခါမွ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက "ဟုတ္လား၊ ဒါဆို အစ္မအခြန္ေဆာင္ထားတဲ့ စာရြက္နဲ႔ အလုပ္က ခြင့္စာလိုတယ္။ မူရင္း မဟုတ္ဖူးေနာ္။ ေကာ္ပီ..." ဟုေတာင္းေတာ့သည္။ သိထားႏွင့္သည္ေလ။ ကၽြန္မလက္ထဲက ဖိုင္ပါးပါးေလးက အလကားယူလာသည္မွ မဟုတ္ပဲ။ သူလိုခ်င္ေသာ ေကာ္ပီမွန္သမွ် အားလံုးထုတ္ေပးလိုက္ျပီး ေကာင္တာေရွ႕တြင္ ခဏရပ္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။<br /><br />ငါးခူျပံဳးလား၊ ငါးရံ႕ျပံဳးလား၊ မခ်ိဳမခ်ဥ္ျပံဳးေလလား... အမည္မသိေသာ အျပံဳးတစ္ခုကို ျပံဳးလိုက္ျပီး "ဟာ...အကုန္အျပည့္အစံု ပါလာတာပဲဗ်ာ။ ဒါဆိုလည္း အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္ပါမယ့္" ဆိုကာ Form တစ္ခုထုတ္ေပးျပီး ျဖည့္ခိုင္းျပန္၏။ ပတ္စ္ပို႔တြင္ ထုထားျပီးေသာ တံဆိပ္တံုးေပၚတြင္ ေဘာပင္ျဖင့္ L-20 ဟုေရးေပးလိုက္ျပန္သည္။ "အစ္မ D Form မလိုေတာ့ဘူးေနာ္။ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္" တဲ့ေလ။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ဖိုင္ထဲျပန္ထည့္ျပီး "ဟုတ္ကဲ့။ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္ရွင္..." ဟုျပံဳးျပံဳးေလးေျပာကာ Luggage ေရြးဖို႔ ေျပးလာခဲ့မိေတာ့သည္။<br /><br />Luggage ထြက္လာေနသည့္ Tray မေရာက္ခင္ တြန္းလွည္းေတြနားမွာ အျပာေရာင္၀တ္စံုႏွင့္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မကိုေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္မအနားေရာက္သည့္အခါ လက္တြန္းလွည္းတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္ကို ေတြ႔ရသည့္အခါ ကၽြန္မလည္း အလိုက္တသိ Laptop ႏွင့္ လက္ဆြဲအိတ္ကို လွည္းထဲသို႔ ထည့္ေပးလိုက္ျပီး Luggage နံပါတ္ပါသည့္ စာရြက္ေလးကို သူ႔လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။ ေကာင္ေလးက ကၽြန္မေပးေသာ ျဖတ္ပိုင္းေလးကို ေသခ်ာၾကည့္ျပီး Tray ေပၚတြင္တေရြ႔ေရြ႔ပါလာေနေသာ ကၽြန္မ၏ Luggage ကို ဆြဲခ်ကာ တြန္းလွည္းေပၚတင္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ "ရျပီ အစ္မ" တဲ့...။<br /><br />ကၽြန္မလည္း ေခါင္းေလးညိမ့္ျပီး ေကာင္ေလးဦးေဆာင္ရာ အေကာက္ခြန္ေကာင္တာသို႔ ဆက္လွမ္းခဲ့ရျပန္သည္။ အေကာက္ခြန္အရာရွိက ပတ္စ္ပို႔ကို ေသခ်ာၾကည့္ျပီး ဖြင့္မၾကည့္ေတာ့ပါဘူးဟုဆို၏။<br /><br />ကၽြန္မေရွ႔တြင္ ကာဆီးေနေသာ မွန္နံရံၾကီးကို ထိုးေဖာက္ထြက္ႏိုင္ခဲ့ျပီ...။<br /><br />ခန္းမထဲက ထြက္လာသည့္ ကၽြန္မကို ဆီးၾကိဳေပြ႔ဖက္သည့္ ညီမေလးႏွင့္ သူသူေအာင္၊ ရင္ခြင္ထဲထည့္ကာ ပါးႏွစ္ဖက္ ေပါက္ထြက္မတတ္ နမ္းသည့္ေမေမ၊ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ အျပံဳးမ်ားႏွင့္ ေဖေဖ...<br /><br />ကမၻာအစစ္ထဲက ေႏြးေထြးသည့္ မိသားစုေလးထဲသို႔ ကၽြန္မျပန္လည္ ေရာက္ရွိခဲ့ျပီေလ...။<br /><br />- ေလဆိပ္မွာ လာၾကိဳေပမယ့္ မိသားစု၀င္ေတြၾကားမွာ မေခၚရဲလို႔ အိမ္ေရာက္မွဖုန္းဆက္ျပီး ညေနခ်င္းအိမ္ကိုလိုက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရန္ႏိုင္ႏွင့္ စကားလက္ဆံုးေျပာမကုန္တဲ့ ၁၇ရက္ေန႔ညေနခင္း<br /><br />- ေလဆိပ္ကေန အိမ္ကိုမျပန္ေတာ့ပဲ ကၽြန္မနဲ႔အတူညအိပ္တဲ့ သူသူေအာင္၊ ညီမေလးနဲ႔အတူတူ တစ္ျခင္ေထာင္ထဲ သံုးေယာက္ေပါင္းအိပ္ျပီး ည ၂နာရီခြဲအထိ တြတ္ထိုးခဲ့ၾကတဲ့ ၁၇ရက္ေန႔ည<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2p89kjZCI/AAAAAAAAAqs/RHW9j03DQ7g/s1600-h/06052009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2p89kjZCI/AAAAAAAAAqs/RHW9j03DQ7g/s200/06052009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336107998289028130" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">မုန္႔ဟင္းခါးအလြတ္</span></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2r-TZchQI/AAAAAAAAArU/O2XmFbhNxq0/s1600-h/24042009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2r-TZchQI/AAAAAAAAArU/O2XmFbhNxq0/s200/24042009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336110220351145218" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">လပ္ကီးဆဲဗင္းက ဆမူဆာသုတ္</span><br /></div><br />- ေနာက္ေန႔မနက္ မိုးလင္းတာနဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလမွေတြ႔ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေၾကးအုိးလိုက္တိုက္မယ္လို႔ ဖုန္းဆက္ေခၚတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစိုးမင္းလတ္နဲ႔အတူ ေၾကးအိုးစားရင္း ေထြရာေလးပါးေျပာခဲ့ၾကတဲ့ တစ္ေန႔တာ<br /><br />- သမီးၾကီးေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ဆိုျပီး ရာသီဥတုပူပူမွာ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးတဲ့ ေမေမ့ေမတၱာ<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2qLeo2FEI/AAAAAAAAAq0/geJ_lvrlysM/s1600-h/09052009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2qLeo2FEI/AAAAAAAAAq0/geJ_lvrlysM/s200/09052009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336108247683568706" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">ေမေမ့ထမင္း၀ိုင္း</span></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2qV3jWiRI/AAAAAAAAArE/96E6Bjs9xpU/s1600-h/20042009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2qV3jWiRI/AAAAAAAAArE/96E6Bjs9xpU/s200/20042009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336108426170108178" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">ေရႊပုဇြန္ ဒိုမီႏို</span><br /></div><br />- အျပင္သြားရင္ ေနပူမယ္ရယ္လို႔ သြားေလရာကို ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းပို႔ခ်င္တဲ့ ေဖေဖ့ေစတနာ<br /><br />- ကၽြန္မျပန္ေရာက္ေနျပီဆိုတာသိလို႔ ေရာက္ေလရာေနရာက ျဖစ္ေအာင္ဖုန္းဆက္တဲ့ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ေမာင္ေလး<br /><br />- သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖုန္းဆက္တိုင္း "ငါ့အစ္မ ခြင့္ရလို႔ ျပန္ေရာက္ေနတယ္" လို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေျပာတတ္တဲ့ ညီမေလး<br /><br />-ေသာက္ခ်င္လြန္းလို႔ ေန႔လည္ ေနပူပူကိုေတာင္ ဂရုမစိုက္ပဲ တကူးတက သြားေသာက္ခဲ့တဲ့ ဆူးေလေက်ာက္ေက်ာ<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2qQTmHKiI/AAAAAAAAAq8/o1SNCrn6kbk/s1600-h/19042009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2qQTmHKiI/AAAAAAAAAq8/o1SNCrn6kbk/s200/19042009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336108330618661410" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">ဆူးေလေက်ာက္ေက်ာ</span></div><br />-ေနပူဒဏ္ကို မခံႏိုင္လြန္းလို႔ ဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာေတာင္ ဓါတ္ပံုမရုိက္ႏိုင္ပဲ ဘုရားဖူးျပီးတာနဲ႔ အေျပးအလႊား ျပန္ဆင္းေျပးရတဲ့ မိသားစုပဲခူးဘုရားဖူး<br /><br />- ညီမအရင္းလို ခ်စ္ရတဲ့ ဇူဇူး၊ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ရန္ႏိုင္၊ ဖိုးလမင္း တို႔နဲ႔အတူ မုန္႔ေတြေလွ်ာက္စား၊ ကစားကြင္းေတြေလွ်ာက္သြား၊ မိုးပ်ံရထားစီးခဲ့တဲ့ ေပ်ာ္စရာေန႔ေလးတစ္ေန႔<br /><br />-သူငယ္ခ်င္း၀င္းလဲ့၊ ညီမေလးဇူဇူး၊ အစ္ကို ကိုေဇယ်ာထြန္းတို႔နဲ႔ လွည္းတန္း YKKO မွာေၾကးအိုးသြားစားျပီးအျပန္ အင္းလ်ားကန္ေပါင္ျမက္ခင္းမွာ လွဲအိပ္လို႔ ျပည့္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ လမင္းကိုေမာ့ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ညတစ္ည<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2qb8dFLfI/AAAAAAAAArM/sGX-gVVyTJM/s1600-h/22042009%28004%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2qb8dFLfI/AAAAAAAAArM/sGX-gVVyTJM/s200/22042009%28004%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336108530565197298" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">YKKO ေၾကးအိုးနဲ႔ စေတာ္ဗယ္ရီသီးေဖ်ာ္ရည္</span><br /></div><br />-ညေန ၅း၀၀ မိတၳီလာကိုျပန္ဖို႔ရွိေနတာေတာင္ မမၾကီးကိုေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လာေတြ႔မယ္ဆိုကာ မနက္အေစာၾကီး အိမ္ကိုေရာက္လာခဲ့သည့္ ေမာင္ေလးျဖိဳးျပည့္<br /><br />- ဘယ္ေတာ့ေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေတာ့ဖူးဖူး၊ ဖူးလို႔မ၀ေအာင္ သပၸါယ္သည့္ ေလးဆူဓါတ္ပံုေရႊတိဂံုဘုရားၾကီးကို မိသားစုဖူးခဲ့သည့္ မနက္ေစာေစာ<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sK55pBmI/AAAAAAAAArk/EWC6K5YsWJI/s1600-h/24042009%28008%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sK55pBmI/AAAAAAAAArk/EWC6K5YsWJI/s400/24042009%28008%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336110436845160034" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">ေရႊတိဂံုဘုရား</span></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sRFERIKI/AAAAAAAAArs/A9s5GfiHHX8/s1600-h/24042009%28013%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sRFERIKI/AAAAAAAAArs/A9s5GfiHHX8/s400/24042009%28013%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336110542921736354" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">ေရႊပန္းေမြ႔ယာ</span></div><br />- ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးကို မွီျပီးအိပ္လိုက္လာတဲ့ ညီမေလးေၾကာင့္ ထိုင္လ်က္က လံုး၀လႈပ္လို႔မရဘဲ ႏိုးတစ္၀က္ အိပ္တစ္၀က္ ျဖစ္ခဲ့ရသလို၊ ဂ်ီတီအိုင္ျပီးကတည္းက အျပင္မွာ လံုး၀ျပန္မေတြ႔ရေတာ့ေသာ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ျမိဳ႕ျပဌာနမႈး ဆရာဦးျမသိန္းကို ကားတစ္စီးတည္း အတူတူအျဖစ္ ေတြ႔လိုက္ရလို႔ သိပ္၀မ္းသာသြားခဲ့ရတဲ့ ရန္ကုန္-မႏၲေလးအသြား မန္းေရႊျပည္ကားေပၚက ညတစ္ည<br /><br />- ျပင္ဦးလြင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မိသားစုနဲ႔အတူ သစ္သီးဆြမ္းကပ္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး ပုတီးစိပ္ခဲ့ရတဲ့ ျပင္ဦးလြင္-လားရိွဳးလမ္းေပၚမွာ တည္ထားတဲ့ မဟာအံ့ထူးကံသာ ဘုရားၾကီးေပၚက ေနျခည္ႏုႏု ျပင္ဦးလြင္မနက္ခင္း<br /><br />- တည္းခိုခန္းၾကိဳျပီး Booking လုပ္ေပးထားတဲ့အျပင္ တစ္ေန႔တာလံုး သြားေလရာ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ မိသားစုေလးေယာက္လံုးကို မညီးမညဴလိုက္ပို႔တဲ့ သူငယ္ခ်င္း လႈိင္မင္းဟန္၊ ႏိုင္ထြန္းေအာင္၊ ေနမ်ိဳးလင္းတို႔နဲ႔ သြားခဲ့တဲ့ ျပင္ဦးလြင္က တရုတ္ဘံုေက်ာင္းနဲ႔ ကန္ေတာ္ၾကီး၊ ေန႔လည္စာ စားခဲ့တဲ့ "ထီးလႈိင္"<br /><br />- မေရာက္တာ ငါးႏွစ္ၾကာတဲ့အခါ အရာရာေျပာင္းလဲေနတဲ့ ျပင္ဦးလြင္ျမိဳ႕<br /><br />- "ညီမေလးေရာက္ေနတယ္"လို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မရွိရာကို ခ်က္ခ်င္းထလိုက္လာတဲ့ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ အစ္ကို ကိုစိုးမိုးေက်ာ္<br /><br />- ဆလိုက္မီးေရာင္ထိန္ထိန္ေအာက္မွာ ေမေမ၊ေဖေဖ၊ ညီမေလး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ လုပ္ေနတုန္း "၀ါး" ကနဲ သရဲေျခာက္သလို ေရာက္လာတဲ့ ေဇာ္လႈိင္ေအးကို ေတြ႔လိုက္ရလို႔ အတုိင္းမသိေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ မင္းသံုးပါးေရွ႕က ျပင္ဦးလြင္ ညေနခင္း<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2x041j6MI/AAAAAAAAAs0/7kwOIaTkYt0/s1600-h/IMAG0382.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2x041j6MI/AAAAAAAAAs0/7kwOIaTkYt0/s400/IMAG0382.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336116655672256706" border="0" /></a><br />- မင္းသံုးပါးကအျပန္ အားလံုးစုျပီး စေတာ္ဘယ္ရီ၀င္ေသာက္ေနၾကတုန္း "ငါဘယ္သူလဲ သိလား" ဆိုျပီး ရုတ္တရက္ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာ္မ်ိဳးလြင္ေၾကာင့္ ပိုျပီးပြဲစည္သြားတဲ့ "ဒီဇင္ဘာ" က ျပင္ဦးလြင္ညဦး<br /><br />-ည ၁၀း၀၀ တည္းခိုခန္းျပန္ေရာက္လို႔ အိပ္ေတာ့မယ္ျပင္တုန္း ဧည့္သည္ဆိုလို႔ ေအာက္ဆင္းသြားတဲ့အခါ "နင္မနက္ေစာေစာ ျပန္ဆင္းမယ္ဆိုလို႔ ငါတို႔ညခ်င္း လိုက္လာတာ" လို႔ဆိုတဲ့ အလြန္ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း စန္းယုေမာင္ နဲ႔ ထိန္လင္းေအာင္၊ ေနာက္ထပ္တစ္ရက္ေလာက္ ထပ္ေနပါဦးလို႔ အတင္းဆြဲတဲ့ ေက်ာ္မ်ိဳးလြင္တို႔ေၾကာင့္ ၀မ္းသာ၀မ္းနည္းျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ "ေရႊအိပ္မက္ တည္းခိုခန္း"က ျပင္ဦးလြင္ည<br /><br />- ျပင္ဦးလြင္ကို ေစာေစာျပန္တက္ခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္မဆင္းလာတဲ့အထိ မႏၲေလးကေန ေစာင့္ေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေနာင္ေနာင္ နဲ႔ အစ္ကို ကိုခ်စ္ကို<br /><br />- ငါးသလဲထိုးေၾကာ္၊ အင္းပုဇြန္ေၾကာ္ရြရြေလးေတြစားျပီး ဦးပိန္တံတားကို ဟိုဘက္ထိပ္၊ ဒီဘက္ထိပ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ ေသာင္တမန္အင္းက မႏၲေလးညေနခင္း<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sdaulsnI/AAAAAAAAAr8/ioAc1yteT2s/s1600-h/IMAG0403.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sdaulsnI/AAAAAAAAAr8/ioAc1yteT2s/s400/IMAG0403.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336110754894819954" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">ေသာင္တမန္အင္း<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sW3PHAII/AAAAAAAAAr0/KAgpBT-0YNI/s1600-h/26042009%28008%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sW3PHAII/AAAAAAAAAr0/KAgpBT-0YNI/s400/26042009%28008%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336110642288328834" border="0" /></a><br /></div><br />- ေသေသခ်ာခ်ာဖူးေလ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းေလ ျဖစ္ရတဲ့ မဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီး<br /><br />- အေကြ႕အေကာက္ ေတာင္တက္လမ္းေတြနဲ႔ အသည္းယားစရာ မႏၲေလးေတာင္ေပၚက ရေသ့ၾကီးဦးခႏ ၲီတည္ထားခဲ့တဲ့ ေစတီေတာ္နဲ႔ ေျမြၾကီးႏွစ္ေကာင္<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2syuKgOeI/AAAAAAAAAsU/BAKdw7YdLAM/s1600-h/IMAG0450.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2syuKgOeI/AAAAAAAAAsU/BAKdw7YdLAM/s400/IMAG0450.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336111120889428450" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sjtM5zMI/AAAAAAAAAsE/D4o2-6zF8Cw/s1600-h/IMAG0433.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sjtM5zMI/AAAAAAAAAsE/D4o2-6zF8Cw/s400/IMAG0433.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336110862933019842" border="0" /></a><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-style: italic;">ရေသ့ၾကီးဦးခႏၱီ</span><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sq-odCBI/AAAAAAAAAsM/f0jqrqsXeBs/s1600-h/IMAG0449.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2sq-odCBI/AAAAAAAAAsM/f0jqrqsXeBs/s400/IMAG0449.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336110987871062034" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">ေျမြၾကီးႏွစ္ေကာင္</span><br /><span style="font-style: italic;"></span><br /><div style="text-align: justify;">- ရာဇ၀င္ဇာတ္ကားေတြထဲမွာပဲ ျမင္ခဲ့ရဖူးေပမယ့္ တကယ္တမ္းကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေတြ႔ျမင္ရတဲ့အခါ ပိုျပီးတန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးမိတဲ့ မႏၲေလးနန္းတြင္း<br /></div></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2tGzYSgWI/AAAAAAAAAsk/QCYCLckOAOk/s1600-h/IMAG0459.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Z4GkMmBXQbI/Sg2tGzYSgWI/AAAAAAAAAsk/QCYCLckOAOk/s400/IMAG0459.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336111465886810466" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">အေပၚထိေရာက္ေအာင္ ဆက္မတက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္</span></div><br />- မႏၲေလးကၽြဲဆည္ကန္မွာ မီးလိုပူသေလာက္ အာကာသ ရန္ကုန္-မႏၲေလးကားေပၚေရာက္တဲ့အခါ ေရခဲလိုေအးစက္ေနလို႔ အပူရွပ္ျပီး ဖ်ားတဲ့ ရန္ကုန္အျပန္ည<br /><br />- သင္တန္းေတြတက္ျပီး မအားတဲ့ၾကားက ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔ ျဖစ္ေအာင္ခ်ိန္းတဲ့ ျမန္မာဂ်ီးနပ္စ္က Yellow Cloud၊ ေဆးရံုတက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုညအိပ္ေစာင့္ေပးေနလို႔ တစ္ညလံုး မအိပ္ထားရေသးတဲ့ၾကားက ျဖစ္ေအာင္လာတဲ့ ကိုေပါက္ကရ၈၀တို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးေႏြးေထြးေသာ Mr Brown ကတစ္ညေန<br /><br />- ဆရာမရင္မွာကေလးေတြလို တိုး၀င္ ခၽြဲႏြဲ႕လို႔ အိုင္ဘီစီမွာ မနက္စာစားခဲ့တဲ့ ဆရာမ၊ ျပည့္ျဖိဳးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အင္းလ်ားကန္ေဘးက မနက္ခင္း<br /><br />- ငယ္ငယ္ကလို အေမသြားေလရာ လက္ကေလးခ်ိတ္ျပီး တေကာက္ေကာက္လိုက္ခဲ့ရတဲ့ ေနရာေတြ<br /><br />-ေဖေဖတာ၀န္က်ရာ သီလ၀ါဆိပ္ကမ္းကိုလိုက္ရင္း က်ိဳက္ေခါက္ဘုရားလည္း ေရာက္ခဲ့တဲ့ သန္လ်င္ေက်ာက္တန္းက မိုးဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ ညေနခင္း<br /><br />- ေဖေဖနဲ႔ ေမေမရဲ႕ ၂၉ႏွစ္ျပည့္ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ မိသားစုညစာစားပြဲ<br /><br />-"ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ခြင့္ျပန္မယ့္အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ျပီးျပန္လို႔ရေအာင္ ၾကိဳးစားေပးပါေနာ္" လို႔ဖုန္းထဲကေန မွာေနတဲ့ ေမာင္ေလးရဲ႕စကားေၾကာင့္ ေမာင္ႏွမသံံုးေယာက္လံုး မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတဲ့ ျပန္ခါနီးည<br /><br />- ကဆုန္လျပည့္ေန႔မွာ ျပဳျဖစ္ခဲ့သမွ်ေသာ ဒါနကုသိုလ္အစုစု<br /><br />-ေတြ႔ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့သူကို အေၾကာင္းမတိုက္ဆိုင္လို႔ မေတြ႔ခဲ့ရေပမယ့္ ေလလႈိင္းၾကားမွာ ေတြ႕ဆံုခဲ့ရေသာ သူေပးခဲ့သည့္ညမ်ားစြာ...<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သံုးပတ္တာမွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ စကၤာပူဆိုတာကိုေနာက္ထပ္ ျပန္မလာခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ကၽြန္မေပ်ာ္ခဲ့ရပါသည္။ မိဘေမာင္ႏွမ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေႏြးေထြးေသာ ေမတၱာအရိပ္မွာ ေအးခ်မ္းခဲ့ပါသည္။ ထိုေမတၱာမ်ားကို အားအင္အျဖစ္ သိမ္းဆည္းကာ ေနာက္ထပ္တစ္ႏွစ္တာကို ကၽြန္မရုန္းကန္ရဦးမည္ေလ...။<br /><br />အျပန္ခရီးကို လုိက္ပို႔ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ တရွံဳ႕ရွံဳ႕ငိုေနခဲ့တဲ့ေမေမ၊ မ်က္ရည္ေတြလည္ေနတဲ့ ေဖေဖ...။ မိဘရင္ခြင္မွထြက္လို႔ ကၽြန္မရင္ခြင္သို႔ အားကိုးၾကီးစြာ ေျပး၀င္လာသည့္ ညီမေလး၏လက္ကို ဆြဲကာ အားလံုးကို ေက်ာခိုင္းျပီး ေလယာဥ္ခန္းမေဆာင္ထဲသို႕ ကၽြန္မျပန္လည္ေျခဦးလွည့္ခဲ့ရျပန္သည္။<br /><br />ေလယာဥ္ေလကာျပဴတင္းကေန ၾကည့္မိေတာ့ ေလယာဥ္ၾကီး္က ေျပးလမ္းေပၚမွာ ေရြ႕လ်ားေနျပီ။ ရင္ထဲသို႔ လႈိက္ခနဲေလရိုက္သြားသလို ကၽြန္မမ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ားက်ဆင္းလာခဲ့သည္။ က်ဆင္းသြားေသာ မ်က္ရည္ကို တစ္ရွဴးျဖင့္ ခပ္ျမန္ျမန္သုတ္ရင္း ညီမေလးကို သတိထားမိသည္။ တေျဖးေျဖးေမွးမွိန္က်န္ခဲ့ေသာ ျမန္မာ့ေျမျပင္ကို ေငး....လို႔။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာမညိဳးေစဖို႔ ရွိသမွ်ခြန္အားႏွင့္ ကၽြန္မၾကိဳးစားရဦးမည္။<br /><br />ေမလ ၉ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္ကို တတိယအၾကိမ္ေျမာက္အျဖစ္ ကၽြန္မစြန္႔ခြာလာခဲ့ရျပန္ပါျပီ....။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-7847562570161604204?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-1105066681942008452009-05-10T18:21:00.003+08:002009-05-10T18:21:00.597+08:00<div style="text-align: center;"><a href="http://www.fileden.com/files/2007/12/16/1647102/Three%20Phaw%282%29%20-%20Track%2005.mp3">စလယ္၀င္အိုးေလး</a><br />( ရတနာဦး )<br /><br />ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ ၾကင္စတုန္းက<br />စလယ္၀င္အိုးေလးကိုသံုးကာ<br />ထမင္းခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္လို႔ ေနလာၾကတယ္<br />ႏွစ္ေတြလေတြ ကုန္လြန္ကာသြားေတာ့<br />သားေတြသမီးေတြ အခ်စ္ေတြရယ္ တိုးပြားခဲ့ေလတယ္<br /><br />စလယ္၀င္ဒီအိုးဟာ လံုေလာက္မႈကို မေပးစြမ္းႏိုင္တယ္<br />သားေတြသမီးေတြ အကုန္လံုးစားႏိုင္ေရးအတြက္<br />ရည္မွန္းကာအိုးၾကီး၀ယ္...<br /><br />တေပ်ာ္တပါးကြယ္ စားလာတဲ့အခါ<br />ေပ်ာ္ျမဴးစရာလူ႔ဘံုခန္း၀ါ<br />အေဖအေမေမတၲာေပးေ၀ႏွီးကာ<br />အေတာင္စံုတဲ့အခါ တစ္လမ္းစီခြဲခြာ<br />ကိုယ္ပိုင္အသိုက္အျမံဳလႊမ္းျခံဳတဲ့အခါ<br />အေဖအေမမ်ားဟာ ၾကည့္ကာ၀မ္းသာ<br /><br />ဒီေတာ့မွအဖိုးအဖြားအျဖစ္နဲ႔<br />စလယ္၀င္အိုးေလးျပန္သံုးစြဲၾကျပန္<br />မရိုးႏိုင္တဲ့ေမတၲာေတြပါ<br />စလယ္၀င္အိုးေလး ဇာတ္လမ္းအစမွ ဇာတ္လမ္းအဆံုးတိုင္ပါ...<br /><br />.......................</div><div style="text-align: justify;">ကြၽန္မရဲ႕ ဒီေန႔ေန႔လည္စာကို ညီမေလးနဲ႔ အတူတူစားခဲ့တယ္။ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/10/blog-post.html">သုခစုရိပ္ျငိမ္</a>ရဲ႕ ထမင္း၀ိုင္းဟာ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ၂ေယာက္တည္းပဲ ရွိေနလိမ့္မယ္။ တစ္ေယာက္တည္းကြဲေနတဲ့ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဘယ္မွာဘယ္လိုစားေနလဲဆိုတာ ကြၽန္မတကယ္မသိပါဘူး... :(</div><div style="text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-110506668194200845?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-11767667829178792192009-05-05T00:05:00.001+08:002009-05-05T00:05:01.011+08:00<div style="text-align: center;"><br /><a href="http://www.glitter-graphics.com/"><img border="0" height="256" src="http://dl7.glitter-graphics.net/pub/2000/2000687elr2o81na6.gif" width="311" /></a><br /><a href="http://www.glitter-works.org/" target="_blank"><br /></a> </div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">၁ မွ ၂၉ ...<br /><br />၂၉ မွ ေနာင္ႏွစ္ ပုလဲရတု<br /><br />ပုလဲရတု မွ ေရႊရတု<br /><br />ေရႊရတု မွ စိန္ရတု<br /><br />စိန္ရတု မွသည္...<br /><br />ဆံျဖဴသြားက်ိဳးေနတဲ့ <br /><br />ဇရာအိုအရြယ္ ေရာက္သည့္တိုင္ေအာင္<br /><br />ခ်စ္ေသာ သားသမီးမ်ားနဲ႔အတူ <br /><br />ေအးခ်မ္းသာယာေသာ မိသားစုေလးအျဖစ္<br /><br />မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ ပတၱျမားရတု တိုင္ပါေစ...။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-1176766782917879219?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-83370855232230712502009-04-30T00:01:00.000+08:002009-04-30T00:01:00.941+08:00<div style="text-align: justify;">ကြၽန္မအသက္ ၄ႏွစ္မျပည့္တစ္ျပည့္မွာ ကြၽန္မအတြက္ ေမေမက<a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/12/blog-post_23.html">လက္ေဆာင္</a>တစ္ခု ေပးခဲ့တယ္။ ကြၽန္မေလ... ေမေမ့လက္ေဆာင္ကို သိပ္ခ်စ္ျပီး သိပ္ျမတ္ႏိုးခဲ့တယ္။ ကြၽန္မဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ "သူမ" ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ တကယ္ကိုမထင္မွတ္ခဲ့မိတာပါ။ အဲ့ဒီေလာက္ထိ တန္ဖိုးထားခဲ့မိတယ္။<br /><br />သူမအသက္ ၂ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ေျခာက္ႏွစ္မွာ ေမာင္ေလးနဲ႔ ကြၽန္မက ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္ရာ အတူတူခြဲအိပ္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ညတိုင္း ညတိုင္း ကိုယ့္ေခါင္းအံုးေလး ကိုယ္ပိုက္ျပီးေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲကို "သူမ" ေရာက္လာတတ္ခဲ့တယ္။ ေမေမက ဘယ္လိုျပန္ေခၚေခၚ ဘယ္ေတာ့မွ အေမ့ရင္ခြင္ကိုမျပန္ပဲ ကြၽန္မရင္ခြင္မွာပဲ သူမ အိပ္စက္ခဲ့တယ္။ <br /><br />သူမ အသက္ ၄ႏွစ္... ကြၽန္မ ဒုတိယတန္းစာေမးပြဲၾကီးေျဖအျပီး ေဖေဖ့ဇာတိျမိဳ႔ကို ေမာင္ေလးနဲ႔အတူ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ႏွစ္လေလာက္ သြားလည္ခဲ့တယ္။ ကြၽန္မမရွိရင္ ဘယ္လိုမွ မအိပ္တဲ့ သူမ... ေန႔တိုင္းငိုေနခဲ့တယ္။ "မမလဲ့ေရ... လာေခၚပါ"ဆိုတဲ့ မပီတပီ စကားသံကေလးကို ဖုန္းထဲကေနၾကားျပီး ကြၽန္မမ်က္ရည္က်ခဲ့ျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ေမေမလည္း မခြဲခ်င္ေပမယ့္ "သူမ"ကို ကြၽန္မရွိရာ လိုက္ပို႔ေပးရေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီကတည္းက "သူမ"ဟာ ကြၽန္မရွိရာကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္ေအာင္ လိုက္လာတတ္တယ္ ဆိုတာကို ကြၽန္မနားလည္ခဲ့သင့္တယ္။<br /><br />သူမ အသက္ ၅ႏွစ္... ကြၽန္မ အသက္ ၉ႏွစ္၊ သူမ မူလတန္းတက္တဲ့အခါ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ကြၽန္မလက္ကိုျမဲျမဲတြဲလို႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေတြမွာ ကေလးတစ္ေယာက္လို ကြၽန္မ ထမင္းခြံ႔ခဲ့ရတယ္။ ထမင္းေကာင္းေကာင္းမစားတဲ့ သူမကို ေခ်ာ့တစ္ခါေျခာက္တစ္လွည့္ ထမင္းစားေအာင္ ေကြၽးခဲ့ရတယ္။ ထမင္းမစားလို႔ မျဖစ္ဖူး... PAN V ဆိုတဲ့ ေလးဘက္နာေဆးေတြ သူမေသာက္ေနရတယ္။ ပိန္လွီေနတဲ့ သူမအတြက္ အစားအေသာက္၀င္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ အေမက ကြၽန္မကို ေသေသခ်ာခ်ာမွာလိုက္တယ္ေလ...။<br /><br />သူမ အသက္ ၉ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၁၃ႏွစ္၊ မနက္ပိုင္းေက်ာင္းတက္ျပီး အိမ္ကိုျပန္တဲ့ကြၽန္မ၊ ေန႔လည္ သံုးနာရီမွာ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ သူမကို ေက်ာင္းျပန္ၾကိဳခဲ့ရတယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ စက္ဘီးေနာက္ခံုမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထိုင္လိုက္လာတတ္တဲ့ သူမကို ဂရုစိုက္ရင္း၊ စက္ဘီးကိုလည္းသတိထားနင္းရင္း၊ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေက်ာင္းၾကိဳခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို ကြၽန္မဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔မရခဲ့ပါဘူး။ <br /><br />သူမ အသက္ ၁၀ႏွစ္... ကြၽန္မ အသက္ ၁၄ႏွစ္၊ သမီးႏွစ္ေယာက္ကိုပါ သီလရွင္အျဖစ္ ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အေမ့ကို "မမလဲ့ ၀တ္မွ သမီးလည္း ၀တ္မယ္"လို႔ဆိုခဲ့ျပန္တယ္။ သူမဟာ ကြၽန္မအနားမွာ အရိပ္လို တြယ္ျငိခဲ့တယ္။<br /><br />သူမ အသက္ ၁၁ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၁၅ႏွစ္၊ "မမလဲ့ အသည္းေရာင္ အသား၀ါေရာဂါျဖစ္ေနတယ္၊ အိပ္ရာခြဲအိပ္ရမယ္" ဆိုတဲ့ အေမ့စကားကို သူမ နားမ၀င္ခဲ့ဘူး။ ကြၽန္မအတြက္ သူမဟာ ေသအတူရွင္မကြာလို႔မ်ား သတ္မွတ္ထားေလသလား။ ရွိရင္းစြဲ ေလးဘက္နာေရာဂါတင္မကပဲ အသည္းေရာင္၊ အသား၀ါေရာဂါပါ ကြၽန္မဆီကေန ကူးစက္ခဲ့တဲ့ သူမအတြက္ ကြၽန္မတကယ္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။<br /><br />သူမ အသက္ ၁၂ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၁၆ႏွစ္၊ ေက်ာင္းကအျပန္ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ လူေတြၾကပ္လို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြဲသြားတိုင္း မ်က္လံုးေလးကလည္ကလည္နဲ႔ လူၾကားထဲကေန မရမကတိုးျပီး ကြၽန္မလက္ကို ျပန္ျပန္ဆြဲထားတတ္ခဲ့တယ္။<br /><br />သူမအသက္ ၁၃ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၁၇ႏွစ္၊ ကြၽန္မ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲၾကီးအတြက္ Study Guide အိမ္မွာ ညတိုင္း စာသြားက်က္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့တယ္။ ပထမဆံုး စာသြားက်က္တဲ့ည... မနက္ေစာေစာ ကြၽန္မအိမ္ကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ အိပ္ရာထဲကေန ခ်က္ခ်င္းထလာ ကြၽန္မကိုေျပးဖက္ျပီး ငိုေနတဲ့ သူမကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ တစ္သက္လံုးကြၽန္မနဲ႔ အိပ္ရာမခြဲဖူးတဲ့သူမ... ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္မွာ တစ္ညလံုး တစ္လူးလူး တစ္လိမ့္လိမ့္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ့။ မ်က္တြင္းေလးေတြ ေဟာက္ပက္က်ေနတဲ့ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ကြၽန္မ ဂရုဏာသက္စြာ နမ္းလိုက္မိတယ္။ <br /><br />သူမအသက္ ၁၄ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၁၈ႏွစ္၊ ေက်ာင္းမွာ ဘယ္လိုလႈပ္ရွားမႈမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ ေရွ႕ဆံုးကေန တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္တတ္တဲ့ သူမ၊&nbsp; ၾကည့္ျမင္တိုင္ စလင္းကြင္းမွာ ေက်ာင္းေပါင္းစံု ဘင္ခရာျပိဳင္ပြဲအတြက္ မနက္ ၄း၀၀ထျပီးသြားရတဲ့အခါ ကြၽန္မက သူမေနာက္ကေန ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြ၊ မုန္႔ဘူးေတြျခင္းထဲထည့္ျပီး လိုက္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္လည္း ကြၽန္မဘယ္ေတာ့မွ မျငီးျငဴခဲ့မိပါဘူး။ ကြၽန္မမလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာေတြ၊ မလုပ္ႏိုင္တာေတြ သူမလုပ္ေနတယ္... သူမေပ်ာ္ေနတယ္... ကြၽန္မေက်နပ္ခဲ့တယ္။<br /><br />သူမအသက္ ၁၅ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၁၉ႏွစ္၊ "ကမၻာ့လူဦးေရေန႔႔" စာစီစာကံုးျပိဳင္ပြဲအတြက္ သူမအတြက္ အခ်က္အလက္ေတြ ကူရွာေပး၊ က်က္ရမယ့္အခ်က္ေတြ ကူက်က္ေပးခဲ့ရတယ္။ "လူဦးေရႏွင့္ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေကာင္းေအာင္ျပဳ" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အထက္တန္းအဆင့္မွာ ျမန္မာျပည္တစ္ျပည္လံုး "ပထမဆုရသူ"အျဖစ္ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ အင္တာဗ်ဴးပါလာတဲ့အခါ သူမအတြက္ ကြၽန္မဂုဏ္ယူခဲ့တယ္။ ကြၽန္မ မရရွိခဲ့တာေတြ သူမရခဲ့တဲ့အတြက္ ကြၽန္မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္။<br /><br />သူမအသက္ ၁၇ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၂၁ႏွစ္၊ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသူ သူမအတြက္ အသံုးအေဆာင္ေတြ ကြၽန္မ၀ယ္ေပးတဲ့အခါ ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ တန္ဖိုးထားျပီး "ဒါ ငါ့အစ္မ ၀ယ္ေပးတာ" လို႔ ေျပာကာ ေပ်ာ္ေနတတ္တာကိုၾကည့္ျပီး ေျပာမျပတတ္တဲ့ ၾကည္ႏူးမႈကို ကြၽန္မခံစားတတ္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီခံစားမႈဟာ ကြၽန္မရဲ႕ ျဖည့္ဆည္းခ်င္တဲ့စိတ္ကို ပိုျပီး အားေပးခဲ့တယ္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။ ကြၽန္မဆီက မုန္႔ဖိုးရတဲ့အခ်ိန္၊ လက္ေဆာင္တစ္ခုခု ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးေတြရဲ႕ ျပံဳးရႊင္မႈကို ကြၽန္မ မက္ေမာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာပဲလိုလို အစ္မအၾကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေမာင္ေတြ၊ညီမေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ခံယူခ်က္ ျပင္းထန္လာခဲ့တယ္ေလ...။<br /><br />သူမအသက္ ၁၉ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၂၃ႏွစ္၊ သူမကိုခြဲျပီး အေ၀းၾကီးကို သြားေတာ့မယ့္ ကြၽန္မကို ကေလးတစ္ေယာက္လို ၀မ္းနည္းတဲ့မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ သူမၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမမ်က္ရည္မက်ခဲ့ဖူး။ ကြၽန္မ မရွိတဲ့အခါ... သူမ မငိုသင့္ဘူး။ သူမငိုရင္ ၀မ္းနည္းေနတဲ့ အေဖနဲ႔အေမကို ႏွစ္သိမ့္အားေပးမယ့္သူ မရွိဘူးဆိုတာ သူမနားလည္တယ္။ အဲ့ဒီေန႔ကစျပီး ကြၽန္မ မရွိတဲ့ ညေတြကို အသားက်ေအာင္ သူမအိပ္စက္ခဲ့တယ္။ ၀မ္းနည္းတိုင္း၊ ၀မ္းသာတိုင္း အြန္လိုင္းကိုေျပးလာျပီး ကြၽန္မကို ေျပာျပတတ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ "စိတ္ညစ္စရာေတြကို မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေျပာစရာလည္း အစ္မတစ္ေယာက္ပဲ ရွိလို႔ပါ"ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းေလးေတြ ဖတ္ရတိုင္း သူမေျပာခ်င္သမွ်၊ ၀မ္းသာမႈ၊၀မ္းနည္းမႈမွန္သမွ် နားလည္ခံစားေပးဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနေအာင္ ကြၽန္မၾကိဳးစားခဲ့တယ္။<br /><br />သူမအသက္ ၂၀ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၂၄ႏွစ္၊ ဘြဲ႔၀တ္ရံုအနက္ေရာင္ျခံဳျပီး ျပံဳးေနတဲ့ သူမရဲ႕ ဓါတ္ပံုေလးကိုၾကည့္ျပီး အေ၀းတစ္ေနရာကကြၽန္မ မ်က္ရည္ေတြ လႈိင္လႈိင္က်ေနမိခဲ့တယ္။ ကြၽန္မဘာေၾကာင့္ မ်က္ရည္က်ခဲ့သလဲ မေျပာျပတတ္ဘူး။ ၀မ္းနည္းသလို ၀မ္းသာသလို။ ၀မ္းနည္းတယ္ဆိုတာက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ေတာင္ မတက္ခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၀မ္းနည္းမိတာ။ ၀မ္းသာတယ္ဆိုတာက ကြၽန္မရဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ခဲ့ရ၊ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္... အခုေတာ့ ဘြဲ႔၀တ္ရံုေတာင္ျခံဳလို႔ လူၾကီးျဖစ္သြားျပီေပါ့ ဆိုတဲ့အသိ။ အဲ့ဒီႏွစ္ခုအတြက္ ကြၽန္မ မ်က္ရည္ေတြက်ေနခဲ့မိတယ္...။<br /><br />သူမအသက္ ၂၁ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၂၅ႏွစ္၊ အျဖဴေရာင္နဲ႔ စိမ္းျပာေရာင္ ေက်ာင္း၀တ္စံုကို၀တ္၊ စာအုပ္ထူထူေတြ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္နဲ႔ ဂုဏ္ထူးတန္းတက္ေနတဲ့ သူမ ဓါတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ျပီး ကြၽန္မ မျဖစ္ခဲ့တာေတြ သူမလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အသိ၊ ကြၽန္မရဲ႕ အရိပ္နဲ႔ သူမ ေအးခ်မ္းစြာ ပညာသင္ေနပါလားဆိုတဲ့ အသိဟာ ကြၽန္မအတြက္ တန္းဖိုးအရွိဆံုး ပီတိတစ္ခုပဲေပါ့...။<br /><br />သူမအသက္ ၂၂ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၂၆ႏွစ္၊ ေနာက္ႏွစ္ဆိုရင္ မမလဲ့ဆီကို လာခ်င္တယ္တဲ့...။ သူမအတြက္ ကြၽန္မဘ၀ကို ျမွဳပ္ႏွံမွန္းမသိ ျမွဳပ္ႏွံမိခဲ့ျပီးပါျပီ။ ျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ပါးစပ္က တစ္ခြန္းသာေျပာလိုက္။ သူမအတြက္ ျပည့္စံုေစဖို႔ ၾကိဳးစားရမယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ အရာရာကို ကြၽန္မ ရင္ဆိုင္ရုန္းကန္သြားမွာပါ...။<br /><br />သူမအသက္ ၂၃ႏွစ္... ကြၽန္မအသက္ ၂၇ႏွစ္၊ တစ္ခ်ိန္က မိဘရင္ခြင္ကေန ေျပးထြက္လို႔ ကြၽန္မရင္ခြင္ကို ေျပး၀င္ခဲ့တဲ့ "သူမ"... အခုလည္း မိဘရင္ခြင္ကေန ေျပးထြက္ခဲ့ေတာ့မွာေပါ့။ တကယ္ပဲ ကြၽန္မရင္ခြင္ထဲကို တိုး၀င္လာေတာ့မွာေပါ့...။<br /><br />ကြၽန္မရင္ခြင္ဟာ သူမ အိပ္စက္ရာရင္ခြင္တစ္ခု၊ ကြၽန္မရဲ႕အရိပ္ဟာ သူမအတြက္ အားကိုးရာတစ္ခု၊ ကြၽန္မရဲ႕ ဘ၀ဟာ သူမအတြက္၊ ကြၽန္မရဲ႕ အနာဂတ္ဟာလည္း "သူမ" ပဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါျပီ...။ ညီမေလးကို ကြၽန္မ သိပ္ခ်စ္တယ္ေလ...။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-8337085523223071250?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-71040928883538959692009-04-25T01:00:00.000+08:002009-04-25T01:00:00.464+08:00တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />အသိဥာဏ္ေတြ <br />သိပ္မ်ားေနဖို႔ မေကာင္းဘူး...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />ပညာေတြအမ်ားၾကီး<br />တတ္ေနဖို႔ မေကာင္းဘူး...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />ႏွစ္ ႏွစ္ေလာက္ေစာျပီး<br />လူ႔ေလာကထဲကို ေရာက္မလာသင့္ဘူး...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />ဘယ္ေနရာမွာမဆို<br />ဦးေဆာင္ရဲတဲ့သူ မျဖစ္သင့္ဘူး...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္ <br />ကြၽန္မဆိုတဲ့မိန္းမဟာ<br />အရာရာကို ၾကိဳေတြးျပီး<br />စိတ္ပူတတ္တဲ့သူ မျဖစ္သင့္ဘူး...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့<br />မိန္းမတစ္ေယာက္ မျဖစ္သင့္ဘူး...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />ဗဟုသုတနည္းတဲ့သူ ျဖစ္သင့္တယ္<br />ခ်စ္သူေျပာသမွ် မ်က္စိမွိတ္<br />ယံုၾကည္ခ်င္ေနလို႔ေလ...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္ <br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />ပညာမဲ့သူ ျဖစ္သင့္တယ္<br />တိုးတက္ဖို႔ဆိုတာ အေ၀းမွာထား<br />ခ်စ္သူအနားမွာပဲ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနခ်င္လို႔ေလ...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />လက္ရွိထက္ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ပိုငယ္သင့္တယ္<br />ခ်စ္သူအေပၚ ငယ္စိတ္နဲ႔ဗိုလ္က်<br />ဆိုးခ်င္တိုင္း ဆိုးေနဖို႔ေလ...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />ေၾကာက္ရြံ႕တတ္တဲ့သူ ျဖစ္သင့္တယ္<br />ခ်စ္သူဦးေဆာင္ရာမွာ<br />ေနာက္လိုက္ေကာင္းျဖစ္ေစဖို႔ေလ...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္<br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />ဘာကိုမွ ပူပင္တတ္ဖို႔မေကာင္းဘူး<br />လက္ရွိအခ်ိန္ေလးေတြမွာပဲ<br />ခ်စ္သူကို ေပ်ာ္ေနေစခ်င္လို႔ေလ...<br /><br />တကယ္ဆိုရင္ <br />ကြၽန္မဆိုတဲ့ မိန္းမဟာ<br />တစ္ကိုယ္ေကာင္း သိပ္ဆန္တဲ့မိန္းမျဖစ္သင့္တယ္<br />ဘယ္သူ႔ကိုမွမငဲ့ကြက္ပဲ<br />ခ်စ္သူကို ရယူပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ေလ...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-7104092888353895969?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-32688092311032132272009-04-21T15:45:00.002+08:002009-04-21T15:45:00.416+08:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><span style="color: black; font-size: small;">ခ်န္ဂီေရ ... မဂၤလာပါ...</span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><br />စက္တင္ဘာလ ၂၇ ရက္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၀မ္းနည္းမႈ၊ လြမ္းေဆြးမႈေတြနဲ႔ ခ်န္ဂီကို စတင္ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ၊ ဧျပီ ၂၁ ရက္ ၂၀၀၈ မွာ ေနာက္တစ္ေခါက္ ခ်န္ဂီကို မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ေျခခ်ခဲ့ရျပန္ျပီ။ ဒီေနရာကို ေနာက္တစ္ခါ ျပန္မလာခ်င္ေပမယ့္ ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ မိဘရင္ခြင္မွာတုန္းက သိုးငယ္ေလးလို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေနတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၊ ခ်န္ဂီကိုေရာက္ျပီဆိုတဲ့ အသိက လႊမ္းမိုးတဲ့အခါ က်ားရဲတစ္ေကာင္လို သတၱိေတြ အလိုလိုေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အားထားစရာရွိတဲ့ ေဟာဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ကိုဘယ္သူက လက္တြဲေခၚယူမွာလဲ။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ရပ္၊ အရာရာကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္ရေတာ့မယ္ ဆိုတာကို ႏွလံုးသြင္းျပီး မရွိမဲ့ရွိမဲ့ အားအင္ေတြကို စုစည္းလို႔ ဘ၀ေန႔သစ္တစ္ခုကို စတင္ဖို႔ ေၾကကြဲျခင္းေတြနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္လိုက္ပါတယ္... ခ်န္ဂီေရ ... မဂၤလာပါ ...။<br /><br />မနက္ ေ၀ရီေ၀လင္း ေက်းငွက္ေလးေတြရဲ႕ ေတးဆိုသံကို ထားခဲ့ရျပီ။ ေစာေစာစီးစီးၾကားရတတ္တဲ့ ေမေမ့ေၾကးစည္သံကေန ေ၀းကြာခဲ့ျပီ။ အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚကေန ပဲျပဳတ္လို႔ စြဲစြဲငင္ငင္ေအာ္သြားတတ္တဲ့ ပဲျပဳတ္သည္အေဒၚၾကီးရဲ႕ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ပဲျပဳတ္ပူပူေႏြးေႏြးကို ကၽြန္မလြမ္းသည္။ ေန႔စဥ္မပ်က္ ဆြမ္းခံရပ္တန္းၾကြ ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြကို ဆြမ္းေလာင္းခ်င္ ေနေသးသည္။ ေၾသာ္... ဒီဘ၀ ဒီအခ်ိန္ေလးေတြကို ဘယ္ေသာအခါမွ ကၽြန္မျပန္ရပါေလမလဲ...။ ရသမွ်နဲ႔ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲလို႔ သာမာန္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အျဖစ္ကိုသာ ကၽြန္မ ျပန္ရလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြက်ေတာ့လည္း ကၽြန္မလိုဘ၀မ်ဳိးကို သူတို႔က အားက်လို႔...။ အားမက်ခ်င္ပါနဲ႔လို႔သာ အသံကုန္ဟစ္လို႔ ေအာ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ပိုက္ဆံကလြဲလို႔ ဘာမွမရႏိုင္တဲ့ ဒီေနရာၾကီးကိုလာဖို႔ အစအစအရာရာ ျပည့္စံုေႏြးေထြးတဲ့ မိခင္ေျမကို ပိုက္ဆံတစ္ခုတည္းအတြက္နဲ႔ စြန္႔ခြာခဲ့ၾကတယ္။ ေခတ္ပညာ၊ ေခတ္အျမင္၊ နည္းပညာ ဆိုတာေတြ ကမၻာနဲ႕ခ်ီျပီး ရင္ေပါင္မတန္းႏိုင္ေသးေပမယ့္ မိသားစုေႏြးေထြးမႈတစ္ခု၊ စိတ္ေအးခ်မ္းလံုျခံဳမႈတစ္ခုကိုေတာ့ ျပည့္ျပည့္၀၀ ေပးႏိုင္ပါေသးတယ္။ စြန္႔ခြာခဲ့ျခင္းဟာ မွားသလား၊ မွန္သလား ဘယ္လိုေ၀ဖန္ရမလဲေတာင္ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လိုအပ္မႈတစ္ခုအရေတာ့ ကၽြန္မမွန္တယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ သံုးစရာေတြက လြယ္သေလာက္ ရွာဖို႔ခက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ မိသားစုတစ္ခုအတြက္ တစ္ေယာက္ေတာ့ ရင္းထားသင့္တယ္ေလ။ အဲ့ဒီအတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈ မွန္သင့္သေလာက္မွန္ခဲ့မွာပါ။ တဒၤဂ ေခတၱခဏေပါ့ေလ။ အျမဲတမ္းအတြက္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ဖူးေပါ့။ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ၊ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုအထိပါပဲ။<br /><br />ကားသံေလးေတြနဲ႔ နံနက္ခင္းအသစ္ေတြကို ေမြးဖြားရဦးမယ္။ အရာရာမွာ ခ်က္ခ်င္းခ်က္ခ်င္း လိုအပ္တတ္တဲ့၊ သူမ်ားအတြက္ ထည့္မစဥ္းစားတတ္တဲ့ သူ႔ႏိုင္ငံက သူ႔လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အက်င့္စရိုက္ေလးေတြကို အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္ဖို႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ျပန္လည္အသက္သြင္းရဦးမယ္။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ပံုစံခြက္ထဲ၀င္ေနရမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ေန႔ရက္ေတြကို ေတြးမိေတာ့လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကဓံဆိုတာၾကီးကို ငါရင္ဆိုင္ႏိုင္လာျပီပဲလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေကာင္းျမင္၀ါဒီလိုလိုနဲ႔ အားေပးမိလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ရပ္တည္မႈတစ္ခုအတြက္၊ ေလွ်ာက္ေနရတဲ့ လမ္းခရီးတစ္ခုအတြက္ ခြန္အားေတြ၊ သတၱိေတြရွိသြားတယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မရဲ႕ ဘယ္ဘက္မွာ ကၽြန္မအတြက္ အျမဲစိတ္ပူျပီး ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔ေနမယ့္ ေမေမရွိတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ညာဘက္မွာ ကၽြန္မအတြက္ ခြန္အားေတြေပးမယ့္ ေဖေဖရွိေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ကၽြန္မအရမ္းခ်စ္တဲ့ ေမာင္ေလးနဲ႔ညီမေလးရွိတယ္။ ႏွလံုးသားထဲမွာ တစ္ေယာက္ေသာသူက ဖန္ဆင္းေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ မေမ့ႏိုင္စရာ ေန႔ရက္ေလးေတြကို သိမ္းထားလိုက္တယ္။ ရွိရွိသမွ် အားေတြစုျပီး ကၽြန္မျပန္လာခဲ့တယ္ ... ခ်န္ဂီရယ္...။ ။<br /><br />( ခ်န္ဂီ = Changi International Airport ( Singapore ))<br /></div><div style="text-align: center;">............................<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၂၁ရက္ေန႔... ျမန္မာျပည္ကအျပန္မွာ ေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုပါ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဧျပီ ၂၁ဆိုတာ စိမ္းစိမ္းတစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္ခါစ ပူပူေႏြးေႏြးေလးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွတ္တရလည္း ျဖစ္ေစခ်င္သလို၊ ကိုရင္ေနာ္နဲ႔မမခင္ေလးရဲ႕ "<a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/2009/04/blog-post_02.html">ဒုတိယအၾကိမ္ ထုတ္ေ၀ျခင္း</a>" အတြက္ ဒုတိယေျမာက္ ပို႔စ္အျဖစ္ ထပ္ျပီး တင္ေပးလိုက္တာပါ။ ပထမပို႔စ္ ကေတာ့ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2009/04/blog-post.html">ဒီမွာ</a> ပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-3268809231103213227?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-80540961260699860262009-04-17T00:01:00.003+08:002009-04-17T00:01:00.897+08:00<div style="text-align: justify;">ႏွစ္ေဟာင္းကုန္ဆံုးလို႔ ႏွစ္သစ္တစ္ႏွစ္ကို ကူးေျပာင္းခဲ့ပါျပီ။ ႏွစ္ေဟာင္းက အညစ္အေၾကးေတြလည္း သၾကၤန္ေရနဲ႔အတူ ေမ်ာပါသြားခဲ့သလို စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ရႈပ္စရာေတြ အားလံုးကိုလည္း ႏွစ္ေဟာင္းမွာ အားလံုးထားခဲ့ပါျပီ။ မဂၤလာရွိတဲ့ ႏွစ္သစ္ကို မဂၤလာရွိတဲ့ စကား၊ မဂၤလာရွိတဲ့ ေကာင္းမႈေလးေတြနဲ႔ ၾကိဳဆိုၾကရေအာင္။<br /><br />မႏွစ္က ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ဆိုတာ စိမ္းစိမ္းတစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္ကေန ျပန္ရေတာ့မွာမို႔လို႔ ေသြးပ်က္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ မနက္ေစာေစာမွာ ေမေမ၊ ေဖေဖ၊ ညီမေလးရယ္၊ သူသူေအာင္ရယ္ ကမၻာေအးဘုရားကို သြားဖူးျပီး ငါးလႊတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ခြင့္မရလို႔ မျပန္လာရဘူး။ ကိုယ္လိုပဲ တစ္ျခားမိသားစုေတြလည္း ဘုရားလာဖူးၾက၊ ငါးလႊတ္ၾကနဲ႔ေပါ့။ ညေနခင္းမွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လမ္းတိုင္းမွာ သံဃာေတြပင့္ျပီး ပရိတ္ရြတ္သံေတြ ၾကားရပါတယ္။ ေပ်ာ္ေနေပမယ့္ စိတ္လည္းညစ္ေနတယ္။ ျပန္မွမျပန္ခ်င္ေသးတာ။ ဒါေပမယ့္ "ေပ်ာ္ရာမွာမေနရ ေတာ္ရာမွာေနရ" တဲ့ေလ။ ခြင့္ေစ့ေတာ့ ျပန္ဖို႔ျပင္ရတာပါပဲ။ <br /><br />ဒီႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာေတာ့ မႏွစ္ကလို စိတ္မညစ္ေတာ့ပါဘူး။ အရမ္းကိုေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္အသစ္နဲ႔ အိမ္ကိုျပန္မွာမို႔လို႔ေလ။ ~~~ ျပန္ပါဦးမယ္ ျပန္ဦးမယ္... ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္ ~~~ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံေလးေတြေတာင္ ဘေလာ့ခ္ထဲမွာ လြင့္ပ်ံလို႔...။ သၾကၤန္ကို မမီေပမယ့္ သၾကၤန္ပို႔စ္ေတြ ေန႔တိုင္းတင္လိုက္ႏိုင္လို႔ ေက်နပ္ပါတယ္။ <br /><br />ဒီေန႔ ဧျပီ ၁၇ရက္ေန႔ကစျပီး စိမ္းစိမ္း ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ပါျပီ။ ေမလ ၉ ရက္ေန႔မွ စကၤာပူကို ျပန္ေရာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္မရွိေပမယ့္ ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ ေသာ့ပိတ္ထားတာပဲ ၾကည့္ျပီး မျပန္ရေအာင္ မျပန္ခင္မွာ Shedule ဆြဲေပးခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားၾကီးေတာ့ ေရးထားခဲ့ခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္မေလာက္ငလို႔ မီသေလာက္ပဲ ထားခဲ့ရပါတယ္။ အိမ္ေစ့တက္ေစ့ေတာ့ Shedule ဆြဲျပီး လည္ခဲ့လို႔မရလို႔ မလည္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ <br /><br />စိမ္းစိမ္းမရွိေပမယ့္ သတိတရ လာလည္ေနၾကမယ့္ သူငယ္ခ်င္း၊ ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ျမန္မာႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ စကၤာပူစံေတာ္ခ်ိန္ ေန႔လည္ ၁၂း၁၀ေလယာဥ္နဲ႔ စိမ္းစိမ္းခ်စ္ေသာ၊ ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားေသာ ျမန္မာျပည္ကို စိတ္သစ္လူသစ္နဲ႔ ျပန္သြားျပီမို႔လို႔ အားလံုးကို ခဏႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘေလာ့ခ္ေလးနဲ႔အတူ အားလံုးကို သတိတရ ရွိေနမွာပါ။ <br /><br />အားလံုး တာ့ တာ.... :) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-8054096126069986026?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-63105041240976098152009-04-15T22:47:00.003+08:002009-04-15T22:56:41.654+08:00<div style="text-align: justify;">ဒုတိယအၾကတ္ေန႔က်ေတာ့ သံုးေယာက္သား ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာကထျပီး ကားလာအေခၚ ေစာင့္ၾကေပမယ့္ ရွစ္နာရီထိုးတဲ့အထိ ကားကေပၚမလာဘူး။ ေနာက္ေတာ့မွဖုန္းလာတယ္ေလ။ ကားကထေဖာက္ေနလို႔တဲ့။ ဒီေန႔မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ကားအစားထည့္ေပးလို႔ ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ လာေခၚမယ္တဲ့ေလ။ လံုး၀မလာတာထက္စာရင္ အစားလာတာက ေတာ္ေသးတယ္ဆိုျပီး လာေခၚလို႔ေျပာလိုက္ရတယ္။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ စထြက္ကတည္းက ေနာက္က်တာေပါ့။ အေမနဲ႔အေဖကေတာ့ စိတ္ဆိုးေျပသြားတာလားမသိဘူး။ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။<br /><br />အရင္ေန႔က အေတြ႔အၾကံဳအရ လည္သြားျပီေလ။ ကားကိုအင္းလ်ားလမ္းထဲ လံုး၀တန္းမစီေတာ့ဘူး။ တစ္မနက္ခင္းလံုး အလံု၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္၊ ရန္ကင္းဘက္ေတြ ေလွ်ာက္သြားျပီး ေခ်ာ္တြင္းကုန္းမွာ ေန႔လည္စာ၀င္စားတယ္။ ေန႔လည္စာစားျပီး ကားေပၚလည္းျပန္တက္ေရာ ကိုယ္ေပၚကအ၀တ္ေတြက ေရစိုျပီးေလးလာေတာ့ ကားေပၚကိုခြျပီး ျပန္မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိတ္ကေန တက္ဖို႔ေျခနင္းမပါေတာ့ ေဘးဘက္ဘီးေပၚကေန ခြျပီးတက္ရတာေလ။ တစ္ခါတက္လိုက္ ျပန္ျပဳတ္က်လိုက္နဲ႔...။ ေျခေထာက္က ဘီးနဲ႔တိုက္မိျပီး GreenGirl ေျခမက ေျခသည္းကြာထြက္သြားပါေလေရာ။<br /><br />ေရေတြနဲ႔ႏူးေနတာဆိုေတာ့ ေသြးေတာ့မထြက္ဘူး။ အဲ့ဒါကိုေမာင္ေလးတစ္ေယာက္က တစ္ခါတည္း ဆြဲလွန္ပစ္လိုက္ဖို႔ လုပ္တာ။ ဒီကလည္း အာဂသတိၲေလ။ မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ျပီး မလုပ္နဲ႔.. မလုပ္နဲ႔ခ်ည္းပဲ ေအာ္ေနေတာ့ ဟိုတစ္ေယာက္ကလည္း လက္တြန္႔သြားတာနဲ႔ ေျခသည္းကိုျပန္ဖိကပ္ျပီး Handplast ကပ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒုတိယေန႔ကေတာ့ ပထမေန႔ထက္ပိုျပီး ပင္ပန္းတယ္ေျပာရမယ္။ တစ္မနက္ခင္းနဲ႔ကို ေနရာေတာ္ေတာ္စံုျပီး ေရေတြလည္းရႊဲနစ္ေနျပီ။ လူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ျပိဳင္းေနတာေလ။ ဒါနဲ႔ ကမၻာေအးဘုရားထဲမွာ ကားထိုးျပီး တစ္နာရီေလာက္နားလိုက္တယ္။<br /><br />ေန႔လည္ ၂နာရီထိုးေတာ့ ကားျပန္ထြက္ၾကတယ္ေလ။ ကားျပန္ထြက္ထြက္ခ်င္း အင္းလ်ားလမ္းကို စ၀င္လိုက္တယ္။ အရင္ေန႔က အေတြ႔အၾကံဳရျပီးေနျပီဆိုေတာ့ လမ္းထဲကိုေတာ့ ၀င္မစီေတာ့ဘဲ ကားကိုျပည္လမ္းမွာရပ္ထားခဲ့ျပီး လူေတြခ်ည္းပဲ ပထမေန႔က ပံုစံအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ၀င္ၾကတာေပါ့။ ဒါေတာင္ ေျခသည္းကြာထားလို႔ေနာ္...။ ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသား။ ျပန္စဥ္းစားမိရင္ အဲ့ဒီတုန္းက ေရေတြစိုရႊဲျပီး ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားမႈ၊ မီးသတ္ပိုက္ေတြထိုးလို႔ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းနာတဲ့ အနာ၊ ေရေတြစိုလို႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ အားလံုးဟာ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲ ရင္ခုန္ေနတုန္းပဲ။ လြမ္းေနတုန္းပဲ...။<br /><br />အင္းလ်ားလမ္းကို အစအဆံုး ၂ခါျပန္လမ္းေလွ်ာက္ျပီးတဲ့အခါ လွည္းတန္း၊ အုတ္က်င္း၊ သမိုင္း၊ ဆင္မလိုက္၊ ဘုရင့္ေနာင္ေတာက္ေလွ်ာက္ ေမာင္းသြားျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ျမိဳ႔ထဲတစ္ေလွ်ာက္ လွည့္၀င္ၾကတယ္ေလ။ လသာဘက္ေတြကေတာ့ စည္ကားတဲ့ေနရာေတြေပါ့။ ကားေတြကလည္း တိုးေနတာပဲ။ အဲ့ဒီမွာလည္း အိုးေလးလႈပ္ပါဦးတဲ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သေဘာေပါက္သြားျပီ။ ဆိုတဲ့သူက ဆိုရံုတင္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အမူအရာပါလုပ္ျပေတာ့မွ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ မႏွစ္က သၾကၤန္မွာ စိုင္းစိုင္းရဲ႕ ေတာေဂၚလီကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေရပန္းစားခဲ့တာပဲ။ အိုးေလးလႈပ္ပါေဟ့ ေရအိုးေလးလႈပ္ပါေဟ့... မဆိုတဲ့ကားဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔မ႑ပ္ေတြဆိုရင္ မ႑ပ္အေပၚက ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ကားေပၚကေကာင္ေလးေတြ အကတိုက္ထားသလားေတာင္ ထင္ရပါတယ္။ ကားေပၚကဆိုေပး... မ႑ပ္ေပၚက ကျပနဲ႔။ GreenGirl ေတာ့ေသခ်ာမၾကည့္ရဲလို႔ မၾကည့္ခဲ့ဘူး။ း(<br /><br />လသာလမ္းက မ႑ပ္ကိုတန္းစီေတာ့ သူသူေအာင္က မထိုင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး မတ္တထရပ္တာ၊ သူကလည္း ထအရပ္ ကားကလည္းျငိမ္ေနရာကေန အထြက္၊ ကိုယ္ကိုမထိန္းႏိုင္ပဲ ထိုင္ရက္ျပန္က်ပါေလေရာ။ ျပန္က်တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုျဖစ္သြားလဲမေျပာတတ္ပါဘူး။ ကားအခင္းက သံျပားစထြက္ေနတာနဲ႔ သူ႔ေျခေထာက္က ရွသြားတယ္။ ေရေတြပက္ေနတဲ့ၾကားက ေသြးေတြကလည္း ရဲေအာင္ထြက္ေတာ့ ၾကီးေတာ္မေလးက အာျပဲေအာင္ ငိုပါေလေရာ။ သူအငိုတိတ္ေအာင္ မနည္းေခ်ာ့ရတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ သူ႔ကိုေနာက္ကေနမထိန္းေပးလို႔ လဲက်ရပါတယ္ဆိုျပီး သူ႔ခ်စ္ခ်စ္ကိုလည္း စိတ္ဆိုးျပီး ေအာ္လိုက္ေသးတယ္။ ျဖစ္တုန္းခဏပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေရေတြပက္ေနတဲ့ ၾကားထဲမွာ အနာကိုသတိမရေတာ့ဘူး။<br /><br />ဒုတိယအၾကတ္ေန႔ကေတာ့ ပထမေန႔ကထက္ပိုျပီး ေနရာလည္းစံုသလို ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ရတယ္။ ညေန ၆နာရီခြဲေလာက္က်မွ စံျပေဒၚၾကည္မွာ မုန္႔ဟင္းခါး၀င္စားျပီး လူစုခြဲၾကတယ္ေလ။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ အိမ္ကို ၇နာရီခြဲေလာက္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရာသီဥတုေကာင္းတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္၊ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းစားျပီး တန္းအိပ္သြားတာပဲ။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း နာက်င္ေနတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့...။ ဒါေပမယ့္... အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ အဲ့ဒါ သၾကၤန္ဒုတိယအၾကတ္ေန႔။<br /><br />အတက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ အားလံုးတိုင္ပင္ျပီး ဘယ္မွသြားမလည္ေတာ့ဘူးလို႔ စိတ္ကူးမိတယ္။ မနက္ေစာေစာမွာ GreenGirl ကလည္း မိသားစုဆရာ၀န္လိုျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္ေရွ႕အိမ္က ဆရာ၀န္မေလးဆီမွာ ေျခသည္းသြားခြာရေသးတယ္။ မခြာရင္ပုပ္ေတာ့မွာ။ အဲ့ဒီ ကြာေနတဲ့ေျခသည္းနဲ႔ အင္းလ်ားလမ္းက ဒူးတစ္၀က္ေလာက္ျမဳပ္တဲ့ ေရေတြထဲမွာ ေလွ်ာက္ေဆာ့လိုက္ေသးတယ္ဆိုေတာ့။ GreenGirl ကိုေျခသည္းခြာရင္း သူသူေအာင္ကိုပါ ေဆးထိုးလိုက္ရတယ္။ သူလည္းသံစရွတာဆိုေတာ့ အနာက ထိတာနဲ႔နာေနျပီ။ ဒီေတာ့ အတက္ေန႔တစ္ရက္ နားလိုက္ပါေတာ့မယ္ေပါ့ေလ။<br /><br />နားမယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲမွာပဲ ရွိလိုက္တယ္။ အေဖက ဒီေန႔သၾကၤန္ေနာက္ဆံုးေန႔၊ လည္ခ်င္ေသးရင္ လိုက္ပို႔မယ္တဲ့။ လိုက္ပို႔မယ္ဆိုေတာ့ သြားရင္ေကာင္းမလား၊ မသြားရင္ ေကာင္းမလား၊ ေျခေထာက္ကလည္း ထံုေနတုန္းရွိေသးတယ္။ ဆရာ၀န္မကေတာ့ ေျပာတယ္။ လည္ခ်င္ရင္ ေျခမကို ပလတ္စတစ္ အုပ္ေပးလိုက္မယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ... အတက္ေန႔မွာ ညေနတစ္ပိုင္း ထြက္လည္ၾကေလ သတည္းေပါ့။<br /><br />အေဖလိုက္ပို႔တာဆိုေတာ့ အင္းလ်ားဘက္ေတြေတာ့ မသြားရဘူး။ သန္လ်က္စြန္း၊ ဆင္မလိုက္၊ အုတ္က်င္း၊ သမိုင္း၊ ဘုရင့္ေနာင္၊ လမ္းမေတာ္၊ လသာ၊ ပုဇြန္ေတာင္၊ ေက်ာက္တံတား၊ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ ဘက္ေတြကိုေတာ့ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔။ အတက္ေန႔ဆိုေတာ့ ပိုစည္ကားတယ္လို႔ ထင္ရတယ္။ အၾကိဳေန႔က ၀င္စားခဲ့တဲ့ စတုဒီသာအိမ္ကိုေတာင္ ထပ္၀င္ျပီး စားခဲ့ေသးတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ရခိုင္မုန္႔တီစားခဲ့ရတယ္။ ပက္သမွ်ကလည္း ေရခဲေရေတြခ်ည္းပဲ။ လူကို ေမးဖ်ားရိုက္ေအာင္ကို ခ်မ္းလာတာ။ ေရခဲေရကေအး၊ သၾကၤန္ေလကေအးနဲ႔...။<br /><br />အျပန္လမ္းက်ေတာ့ အေဖ့အလုပ္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က မုန္႔၀င္စားပါဆိုတာနဲ႔ သန္လ်က္စြန္းကို၀င္ျပီး မုန္႔၀င္စားၾကတာ။ သၾကၤန္တြင္းဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအိမ္က စားစရာတင္မဟုတ္ဘူး၊ ေသာက္တတ္ရင္လည္း ေသာက္လို႔ရတယ္တဲ့။ အေဖကအခ်မ္းေျပဆိုျပီး ခြက္ထဲကို နည္းနည္းေလးထည့္လာတယ္ေလ။ အဲ့ဒါကို သမီးတို႔ကိုလည္း နည္းနည္းေလာက္ တိုက္ပါဆိုျပီး တစ္ငံုေလာက္ ယူေသာက္လိုက္တာေပါ့။ တစ္ငံုဆိုျပီး ေသာက္လိုက္တာ.. ရင္ထဲလည္း ေရာက္သြားေရာ ေတာ္ေတာ္ေႏြးသြားတယ္။ ဒီေတာ့မွ လူက ေနသာထိုင္သာရွိသြားေတာ့တယ္။ မဟုတ္ရင္ ခ်မ္းလို႔ေကြးေနတာပဲ။ :P အဲ့ဒီတစ္ခါပါပဲ။ အသက္၂၅ႏွစ္ေက်ာ္မွ ေသာက္တာ အဲ့ဒီတစ္ခါတည္းပါပဲ။ မိဘေရွ႕မွာ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ မိဘကြယ္ရာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေသာက္ဘူး။<br /><br />သၾကၤန္အတက္ေန႔ကေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ပဲ ျပီးဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေန႔ဆိုရင္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔...။ မနက္ေစာေစာမွာ ဘုရားသြားၾကမယ္။ ငါးသြားလႊတ္ၾကမယ္။ သၾကၤန္ျပီးသြားတာနဲ႔အမွ် ကြၽန္မရဲ႕ခြင့္လည္းေစ့ေတာ့မယ္။ ေနာက္ သံုးရက္ေနရင္ ကြၽန္မလည္း စကၤာပူကိုျပန္လာရေတာ့မယ္။ ၀မ္းနည္းသလိုလို၊ ေပ်ာ္သလိုလို... ဘာလိုလိုမွန္းမသိတဲ့ ခံစားခ်က္ၾကီးက ကြၽန္မရဲ႕ ရင္ထဲမွာ တနင့္တပိုး...။<br /><br />အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္လြန္သြားတယ္။ အသက္ေတြသာ ၾကီးရင့္သြားတယ္။ သၾကၤန္ကေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းလ်က္...။<br /><div style="text-align: center;">.........................<br /><br /><div style="text-align: justify;">၂၀၀၉ရဲ႕ သၾကၤန္ရက္ေလးေတြလည္း ကုန္ဆံုးေတာ့မယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၈တုန္းက သၾကၤန္ကိုေတာ့ ကြၽန္မမွတ္မွတ္ရရ လြမ္းေနတုန္းပါပဲ...။<br /></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-6310504124097609815?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-71408388900565631712009-04-13T00:18:00.003+08:002009-04-13T00:27:30.305+08:00<div style="text-align: justify;">မႏွစ္က ရန္ကုန္ျမိဳ႔ေတာ္ရဲ႕ မဟာသၾကၤန္တဲ့...။ သၾကၤန္အၾကတ္ကလည္း ႏွစ္ရက္ထပ္ျပန္ေသးတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ရန္ကုန္ျပန္အေရာက္ဆုိေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားတာေပါ့။ အၾကိဳေန႔ကေတာ့ ေဖေဖက ၾကည့္ျမင္တိုင္ငါးေစ်းနားက ကမ္းနားဘက္မွာ ဒီေရအတက္အက် မွတ္တမ္းဓါတ္ပံု သြားရိုက္မယ္ဆိုတာနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲလည္း တစ္ပတ္လည္ရင္း လိုက္သြားတယ္။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ GreenGirl ျပန္ေရာက္တုန္း အိမ္မွာလာအိပ္တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း သူသူေအာင္ရယ္ သံုးေယာက္တည္းဆိုရင္ ပါပေလကာေနာက္ပြင့္မွာ လူေခ်ာင္ေနမယ္ဆိုျပီး ညီမေလး စာသင္ေပးေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသား ေလးေယာက္ကိုပါ ကားေပၚတင္ေခၚသြားလိုက္တယ္။ ေရပက္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္ထားဘူး။ အၾကတ္ေန႔မွာ ကားငွားထားတယ္ဆိုေတာ့ လမ္းေၾကာင္းၾကည့္တဲ့ သေဘာေပါ့ေလ။<br /><br />လမ္းေၾကာင္းၾကည့္ရံုဆိုေပမယ့္ သၾကၤန္အၾကိဳက ေရေတာ္ေတာ္ပက္ေနျပီ။ ေျမာက္ဒဂံုကေန ၾကည့္ျမင္တိုင္အသြား လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ပက္လိုက္တာ၊ ပက္လိုက္တာဆိုတာ... ေရေတြကို စိုစိုရႊဲလို႔။ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါ ယူမလာမိတဲ့အတြက္ေတာ့ ေက်ာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ထိသြားတယ္။ ေကာ့ေနတာပဲ။ ကိုယ္ကမ်က္မွန္သမားဆိုေတာ့ ေရပက္အားနဲ႔ဆိုရင္ မ်က္မွန္က်ဳိးမွာဆိုးလို႔ မ်က္မွန္ကိုခြၽတ္ထားရတယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္ဘက္က ေရလာလို႔လာမွန္းလဲ ေသခ်ာမျမင္ရဘူး။ အငိုက္က ခဏခဏမိတယ္။ ပါးေတြဆိုရင္ ဖ်တ္ရိုက္ခံရသလိုပဲ :(<br /><br />အျပန္လမ္းက်ေတာ့ ဂ်င္မခါနာ အနားက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေနာက္ေန႔အစီအစဥ္၀င္ေျပာရင္း စတုဒီသာမ႑ပ္တစ္ခုေတြ႔တယ္။ ကားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၀င္စားၾကတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ေကာ္ရည္စားရတယ္။ ေနာက္ေန႔က်ရင္ ထမင္း၊ ၾကာဇံခ်က္၊ သာကူ၊ ေရႊရင္ေအး၊ ရခိုင္မုန္႔တီ တစ္လွည့္စီေကြၽးမွာမိုလို႔ လာစားပါလို႔လည္း သူတို႔ကဖိတ္တယ္။ ေရပက္ခံလည္ရင္း စားစရာေနရာတစ္ခုေတာ့ ေတြ႔ျပီဆိုျပီး မွတ္ထားလိုက္တာေပါ့။<br /><br />သၾကၤန္အၾကိဳေန႔မို႔ မ႑ပ္ေတြအားလံုး မစည္ကားေသးေပမယ့္ တက္တက္ၾကြၾကြရွိေနၾကတယ္။ ေျမသင္းနံ႔ေလးကလည္း ရင္ထဲထိေအာင္သင္း... လို႔။ သၾကၤန္ေရစိုစိုနဲ႔ ခပ္ေျပေျပေလႏုေအးကလည္း စိမ့္... လို႔ေပါ့။<br /><br />ေနာက္တစ္ရက္... အက်ေန႔မွာေတာ့ အိမ္မွာမုန္႔လံုးေရေပၚလွဴမယ္လို႔ စီစဥ္ထားတာနဲ႔ ဘယ္မွသြားမလည္ျဖစ္ဘူး။ မနက္မိုးလင္းကတည္းက အိမ္နားက ရင္းႏွီးတဲ့ အစ္မေတြေရာ၊ ညီမေလးရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြေရာ ေရာက္လာၾကျပီး မုန္႔လာလံုးေပးၾကတယ္။ တစ္ျပည္ေတာင္ လုပ္တာေလ။ လူ ခုနစ္ေယာက္လံုးတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မျပီးႏိုင္ဘူး။ အိမ္ေရွ႕မွာ ခံု၀ိုင္းၾကီးခ်ျပီးေတာ့ အားရပါးရ မုန္႔လံုးၾကတာ။ လက္ေတြေတာင္ မုန္႔ႏွစ္ေတြနဲ႔ေျခာက္ျပီး ကပ္ေနတယ္။ ကိုယ့္အိမ္က လံုးေနတုန္းရွိေသးတယ္။ သူမ်ားအိမ္က ျပီးလို႔လာေတာင္ ေ၀ေနေသးတယ္။ ဒီေတာ့လည္း သူမ်ားလက္ရာအရင္ျမည္းၾကည့္။ ျပီးေတာ့ ဆက္လံုး...။ ေနာက္တစ္အိမ္က သာကူတဲ့။ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ၾကာဇံဟင္းခါး...၊ ေက်ာက္ေက်ာ။ မုန္႔ေတြကို စံုေနတာပဲ။ ေလွ်ာက္မလည္ရရင္ေတာင္ မုန္႔ေတြအစံုစားရတာနဲ႔တင္ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ေရးရင္းေတာင္ လြမ္းလာျပီ...။<br /><br />ပထမအၾကတ္ေန႔... အစကတည္းက ကားငွားထားတာဆိုေတာ့ မနက္ေစာေစာမွာ ကားလာေခၚတယ္။ ညကတည္းက က်စ္ထားတဲ့ က်စ္ဆံျမီး ေသးေသးေလးေတြကလည္း က်စ္ေနတာပဲ။ း) ေဖေဖနဲ႔ေမေမက သၾကၤန္လည္တဲ့အခါ သူစိမ္းေယာက္်ားေလးေတြပါရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလႊတ္ဘူး။ အခုလည္း ညီမေလးေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးက အိမ္မွာ စားအိမ္ေသာက္အိမ္လို ေနေနျပီး အေမနဲ႔ကလည္း သားသမီးလို ျဖစ္ေနၾကလို႔ ေမေမကလႊတ္တာ။ မသိတဲ့ သူစိ္မ္းေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္မွ မပါဘူးေလ။ အားလံုးက ေမာင္ႏွမေတြလို ရင္းႏွီးေနျပီးသားေတြ...။<br /><br />ဒါနဲ႔ ပထမအၾကတ္ေန႔မွာ အရင္ဆံုး အင္းလ်ားလမ္းဘက္ကို ၀င္ၾကည့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားတန္းက ေတာ္ေတာ္ရွည္ေနျပီ ဆိုေတာ့ အျပန္က်မွပဲ ၀င္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး တျခားေနရာေတြကို အရင္ပတ္ျပီး လည္လိုက္တယ္။ ရန္ကင္း ၁၂လံုးတန္း၊ တာေမြ ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းဘက္ေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ ပတ္ေမာင္းၾကတယ္။ ဦးခ်စ္ေမာင္လမ္းမွာပဲ နည္းနည္းတန္းစီရတယ္။ အဲ့ဒီမွာ စိုင္းစိုင္းဇာတ္လမ္းက စတာေပါ့။ ကားေတြက တအားတန္းစီ...။ မ႑ပ္ေတြေရွ႕ေရာက္ရင္ ဆင္းကတဲ့သူေတြက ကၾက။ ကားေပၚကလူေတြက သၾကၤန္သီခ်င္း မဟုတ္ပဲ စိုင္းစိုင္းရဲ႕ ေတာေဂၚလီကို ၀ိုင္းဆိုၾကတယ္။ ~အိုးေလး လႈပ္ပါေဟ့... အိုေလး လႈပ္ပါေဟ့~ တဲ့။ ဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ကားက ထပ္ေအာ္တယ္။ "အိုးၾကီး ငါးရာ၊ အိုးေသး သံုးရာ" တဲ့။ ဘာကိုေျပာေနၾကမွန္း အဲ့ဒီအထိ နားကိုမလည္ေသးတာ။ မနက္ပိုင္းဆိုေတာ့ အသိစိတ္ေတြက ကပ္ေနေသးလို႔ ေနပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ေန႔လည္နားမယ္ဆုိေတာ့ အားလံုးက အင္းလ်ားလမ္းမွာ တန္းစီရင္း နားဖို႔သေဘာတူျပီး ကားသြားထိုးထားလိုက္တယ္။ ထမင္းလည္း အဲ့ဒီမွာပဲ စားလိုက္တယ္။ ေစ်းေတြကေတာ့ ေခါင္ခိုက္ေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီအခ်ိန္ေလးပဲ စီးပြားကလည္း ရွာရတာဆိုေတာ့ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ေန႔လည္ ၁၂း၀၀ကတည္းက တန္းစီလိုက္တာ... ေန႔လည္ ၂း၀၀ထိုးသြားတယ္။ ကားက သံုးစီးစာေလာက္ပဲ ေရြ႕တယ္။ မနက္တုန္းက စိုထားတဲ့ေရေတြေတာင္ ေနပူပူနဲ႔ ေျခာက္ေသြ႔သြားျပီေလ။ ေျခာက္သြားေတာ့ လူကလည္းေနရတာ ပူလာတယ္။ ေနလို႔မေကာင္းေတာ့ဘူး။ အားလံုးလည္း ကားေပၚမွာ မေနၾကေတာ့ဘူး။ ပူလို႔ သစ္ပင္အရိပ္ေအာင္ေတြမွာ ဆင္းေနၾကေတာ့တယ္။ ကားေပၚမွာ ဒရိုင္ဘာပဲ က်ေနခဲ့ေတာ့တယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ညေန ၄း၀၀မွာ အ.ထ.က (၂) ကမာရြတ္ေရွ႕ကိုေရာက္တယ္။ ကားေပၚမွာပါလာတဲ့ ၾကည့္ျမင္တိုင္က အစ္မႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မေနခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး ျပန္သြားၾကေလရဲ႕။ ကားေတြကမေရြ႕ေတာ့ ညီမေလးရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြက စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ ေရွ႕မွာဘာျဖစ္ေနလဲဆိုျပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြေနာက္ကို ညီမေလးက လိုက္သြားျပီး သူတို႔ျပန္လာေတာ့ ေရေတြစိုစိုရႊဲလာတယ္ေလ။ ျပီးေတာ့ သူတို႔က ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္တဲ့။ ဒီလိုမွလမ္းမေလွ်ာက္ရင္ အင္းလ်ားလမ္းသၾကၤန္ကို တိုးလို႔ေပါက္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ေရွ႕ကိုေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားေတြက တိုးၾကိတ္လို႔။ ဒါေပမယ့္ သြားၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတာ့ ရွိေနေသးတာနဲ႔ သြားမယ္ဟာလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့ ညီမေလးက လိုက္မယ့္လူအားလံုးကို လက္ထဲမွာ ဘာမွမယူလာပါနဲ႔တဲ့။ လက္လြတ္လိုက္ခဲ့ဖို႔ေျပာတယ္။<br /><br />ေနာက္ျပီးေတာ့ လိုက္မယ့္မိန္းကေလးေတြကို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စီနဲ႔ တြဲေပးတယ္။ မိန္းကေလးက GreenGirl၊ ညီမေလး၊ သူသူေအာင္၊ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသူ ႏွစ္ေယာက္။ ဒီေတာ့ ေယာက္်ားေလး ငါးေယာက္နဲ႔တြဲေနရတယ္။ သူသူေအာင္ကေတာ့ သူ႔ခ်စ္ခ်စ္ပါေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ က်န္တဲ့ ေလးေယာက္က အတြဲမရွိ။ ဒီေတာ့ ဒီလူနဲ႔ဒီလူေတြ ေမာင္ႏွမလိုလည္း ျဖစ္ေနေတာ့ အားနာမေနေတာ့ပဲ လက္ခ်ိတ္ျပီး အင္းလ်ားလမ္းထဲကို ခ်ီတက္လိုက္ၾကတယ္။<br /><br />ကားေတြ တေရြ႕ေရြ႕တိုးေနတဲ့ ၾကားကေန ကပ္သီးကပ္သပ္ကေလး ပြတ္ကာသီကာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားရတာ။ မ႑ပ္ေတြစရွိျပီဆိုတဲ့ ေနရာကေနစျပီး မူးတဲ့လူကမူး။ မ႑ပ္ေတြေအာက္က ၀ပ္ေနတဲ့ေရေတြၾကားထဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူကထိုင္၊ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ကတဲ့သူက က။ မ႑ပ္ေပၚမွာကလည္း ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္းနဲ႔ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတာ။ ေယာက္်ားေလးေတြက မူး၊ မိန္းကေလးေတြက တိုျပတ္ေနတာ။ ဒီၾကားထဲမွာ လူဆြဲခံရတာက ပိုဆိုးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ အထိန္းပါဖို႔ လိုအပ္မွန္း နားလည္သြားတယ္။<br /><br />ပထမတုန္းကေတာ့ GreenGirlက လက္တြဲရံုတြဲထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မီးသတ္ပိုက္ေတြက လက္တြဲထားတဲ့ေနရာကို အသားကုန္ထိုးေတာ့ လက္တြဲကျပဳတ္ျပဳတ္ထြက္သြားေရာ။ ဒီေတာ့ မဂၤလာေမာင္ႏွံ လက္ခ်ိတ္သလို ေျပာင္းခ်ိတ္ရျပန္တယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အမူးသမားက မွီရာကိုဆြဲတယ္။ ေရေတြတအားပက္ရင္ လူကတစ္ပတ္လည္ထြက္ျပီး လမ္းေျပာင္းျပန္ေတြပါ ျပန္ထြက္သြားေရာ။ အမူးသမားက မွီရာဆြဲေတာ့ မျဖစ္ျပန္ဘူးဆိုျပီး GreenGirlက ေနာက္ကေန ေမာင္ေလးရဲ႕ ခါးကိုကိုင္ျပီး လိုက္မယ္ဆိုျပီး လိုက္ေတာ့လည္း ေနာက္ကေနပုခံုးကို လွမ္းဆြဲခံရတာပဲ။ ဒီေတာ့ ေမာင္ေလးက ကြၽန္မကိုေရွ႔မွာထားျပီး ပုခံုးကိုကိုင္လို႔ လိုက္တယ္။ လား လား လား... ဒီေတာ့မွပိုဆိုး။ ေရွ႔ကေန ဆီးျပီးဖက္တာ း(<br /><br />ဘယ္လိုလုပ္လုပ္ မလြတ္တဲ့အဆံုး ဘယ္လိုလုပ္ရလဲဆိုေတာ့ ေပြ႕ထားရေတာ့တယ္။ လက္တစ္ဖက္က ပံုခံုးကိုသိုင္းဖက္ျပီးေတာ့ လက္တစ္ဖက္က အေရွ႕ကေနကာျပီး ရင္ခြင္ထဲထည့္။ ေရေတြၾကားထဲမွာ မိန္းကေလးေတြက ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ မ်က္စိစံုမိွတ္ထားျပီး ဘာမွလည္း မျမင္ဘူး။ ေကာင္ေလးေတြေခၚတဲ့ေနာက္ကေန လိုက္ေနရတယ္။ သူစိမ္းဆိုရင္ေတာ့ မေတြးရဲစရာပဲ...။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း လူၾကီးေတြက သူစိမ္းေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ သၾကၤန္ေပးမလည္တာ မလြန္ပါဘူးေလ။ လူၾကီးဆိုတာက ကိုယ့္ထက္အစစအရာရာ ၾကိဳျမင္တတ္တာမဟုတ္လား။<br /><br />အင္းလ်ားလမ္းကေနထြက္ေတာ့ ည၇း၀၀ရွိေနျပီ။ လူေတြပဲ လြတ္ေသးတာ။ ကားက လမ္းထဲမွာ ပိတ္ေနတုန္းဆိုေတာ့ ကန္ေပါင္ေပၚ လမ္းတက္ေလွ်ာက္ၾကေသးတယ္။ ။ မ႑ပ္သိမ္းမွ ကားေတြက ထြက္လို႔ရတယ္။ ကားေရာလူေရာလြတ္ေတာ့ ည ၈း၃၀ေနပါျပီ။ အိမ္ကလူၾကီးေတြ စိတ္ပူေနၾကမယ ္ဆိုတာေတာ့ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းကလည္းဘယ္ကမွ ဆက္လို႔မရ။ ကန္ေပါင္မွာလည္း ေစ်းသည္ေတြေရာ၊ လူေတြေရာရႈပ္ေနတာပဲ။ ဒီၾကားထဲ အိုးကေလးလႈပ္ပါေဟ့ ဆိုတာကလည္း ၾကားေနရေသးတယ္။ ေရေတြစိုသြားေတာ့ ကိုယ့္ဟာကို ေက်နပ္ေနမိသလိုပဲ။<br /><br />အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၉း၃၀။ ျခံေရွ႕က ကားဟြန္းသံကိုၾကားေတာ့ အေမက ေသာ့လာဖြင့္ေပးျပီး အိမ္ထဲျပန္၀င္သြားေလရဲ႕။ အဲ့ဒီကတည္းက ရိပ္ေတာ့ရိပ္မိပါတယ္။ မိုးေလ၀သေတာ့ မေကာင္းေတာ့ဘူးလို႔။ အေမေရာ၊ အေဖေရာ ဘာမွမေျပာပဲ အိပ္ရာ၀င္သြားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သံုးေယာက္သား ကုပ္ကုပ္ေလး အိမ္ထဲ၀င္ျပီး အ၀တ္အစားလဲ၊ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး အိပ္ဖို႔လုပ္ေတာ့ ဗိုက္က ဂြီကနဲ ဆာလာေရာ။ ညီမေလးကို ထမင္းစားမလာလို႔ ေမးေတာ့ ပင္ပန္းျပီး မစားေတာ့ဘူးတဲ့။ သူသူေအာင္နဲ႔ ကြၽန္မကေတာ့ စားမယ္ဆိုျပီး ေၾကာင္အိမ္လွပ္လို႔ ညစာစားဖို႔ျပင္ရတယ္။ ေၾကာင္အိမ္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမေမစိတ္ဆိုးရင္လည္း ဆိုးသင့္ပါတယ္လို႔ေတြးျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီေန႔က ငါးဖယ္ျခစ္ကိုေၾကာ္ျပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ဆီျပန္ျပန္ခ်က္ထားတာရယ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္နဲ႔ ကန္စြန္းရိုးနီေရာခ်က္တဲ့ ကြၽန္မၾကိဳက္တဲ့ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ငါးပိရည္နဲ႔ တို႔စရာ။ ကြၽန္မတို႔ျပန္အလာကုိ ထမင္းပြဲအဆင္သင့္ခူးျပီး စိတ္စိတ္ပူပူနဲ႔ ေမေမထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့မွာပဲလို႔ ေတြးမိျပီး ၀မ္းနည္းသြားရတယ္ေလ...။ အဲ့ဒါ သၾကၤန္ ပထမအၾကတ္ေန႔ကေပါ့...။<br /><br />( ေနာက္ေန႔ဆက္ရန္... )<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-7140838890056563171?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-27678228088406235852009-04-07T23:16:00.004+08:002009-04-07T23:31:47.019+08:00<div style="text-align: justify;">သၾကၤန္ေရာက္ခါနီးေတာ့ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သၾကၤန္ရက္ေတြကို သတိရတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကံဳလာဖူးတဲ့သၾကၤန္၊ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သၾကၤန္ေတြရွိေပမယ့္ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့သၾကၤန္ကိုေတာ့ အခုထိအမွတ္တရ ရွိေနဆဲပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဆရာ၊ဆရာမေတြနဲ႔ ျမိဳ႔ျပဌာနမိသားစုသၾကၤန္ေပါ့...။<br /><br />ဂ်ီတီအိုင္မွာ သၾကၤန္ႏွစ္ႏွစ္ၾကံဳခဲ့ေပမယ့္ ပထမတစ္ႏွစ္က ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းက စာေမးပြဲနဲ႔တိုက္ေနလို႔ သၾကၤန္က်တဲ့တစ္ေနကုန္ မမီလိုက္ဖူး။ ညေနပိုင္းမွ ေရာက္သြားတယ္ေလ။ ဒုတိယႏွစ္က်မွ ေက်ာင္းသၾကၤန္ကို ေသေသခ်ာခ်ာေပ်ာ္ရတာ။ ဂ်ီတီအိုင္ ဒုတိယႏွစ္ ၂၀၀၄ခုႏွစ္ ဧျပီ...<br /><br />သၾကၤန္နားနီးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဌာနတိုင္းက ေက်ာင္းသားေတြက တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ ေက်ာင္းသၾကၤန္က်ဖို႔ စီစဥ္ၾကတယ္။ ျမိဳ႔ျပဌာနကလည္း ဘယ္ရမလဲ... အစဥ္အလာနဲ႔ေနတာေလ။ မလုပ္ရင္လည္း ဘာမွမလုပ္ဘူး။ လုပ္ရင္လည္း သူမ်ားနဲ႔မတူေအာင္ကို ထူးထူးျခားျခားလုပ္တတ္တဲ့ အေလ့အထကရွိျပီးသား။ ဒီေတာ့ သၾကၤန္အတြက္ ဘာလုပ္မလဲဆိုတာကို EC ေတြစုျပီး တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ ေသာၾကာေန႔တစ္ရက္ကို သၾကၤန္က်မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဌာနမႈးကလည္း ဆူဆူပူပူမျဖစ္ရင္ လုပ္ခြင့္ျပဳတယ္တဲ့။<br /><br />သၾကၤန္အတြက္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ညီတယ္။ ပိုက္ဆံစုထည့္ရမလား၊ ေစ်းသြားေပးရမလား၊ ဘာလိုလဲ လိုတာကို တစ္ေယာက္တစ္လက္ ကူဖို႔က အဆင္သင့္။ ကြၽန္မကေတာ့ စီနီယာေတြကို သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကိုယ္နဲ႔အတန္းတူေတြကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိေနေသးတယ္။ မုန္႔လံုးေရေပၚလံုးဖို႔ ေမွာ္ဘီေစ်းမွာ ဆန္သြားၾကိတ္တဲ့သူကၾကိတ္၊ ေစ်း၀ယ္တဲ့သူက၀ယ္၊ ကာရာအိုေက အစီအစဥ္လည္းပါေသးေတာ့ စက္ေတြသယ္ဖို႔ ကားစိုက္တဲ့သူကစိုက္...။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက အားလံုးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ မသိမသာစြဲကပ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးကလည္း ရွိေနေသးတယ္ေလ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ေနာက္ႏွစ္သၾကၤန္မွာ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြအကုန္ ရွိခ်င္မွရွိေတာ့မယ္။ နည္းပညာဘြဲ႔ကို ႏွစ္ႏွစ္စီျဖတ္ျပီးတက္ရတဲ့ စနစ္ထဲမွာ ဂ်ီတီအိုင္သင္တန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး BTech ထိအကုန္ပါလာေစခ်င္ေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္သလိုလည္း ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ႔ ကမ္းကုန္ေအာင္ေပ်ာ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ေပါ့။ ( ဒါေတာင္ <a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သူ</a>တစ္ေယာက္ မလာျဖစ္ဖူးထင္ပါတယ္။ )<br /><br />တကယ္တမ္းသၾကၤန္က်တဲ့ေန႔ကေတာ့ ျမိဳ႔ျပဌာနတစ္ခုတည္းတင္မဟုတ္ပဲ စက္မႈဌာနနဲ႔ Mechatronic ဌာနကလည္း ေက်ာင္းသၾကၤန္က်ၾကတယ္။ တျခားဌာနေတြကေတာ့ မနီးစပ္ေတာ့မသိလိုက္ဘူး။ အိုင္တီကေတာ့ သၾကၤန္မလုပ္ဘူး။ မုန္႔လံုးေရေပၚအတြက္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ေယာက္်ားေလးေတြက မုန္႔ႏွစ္နယ္ေပး၊ မိန္းကေလးေတြက မုန္႔ႏွစ္ေတြကို ယူျပီးလံုး၊ ေနာက္ထပ္ေက်ာင္းသားတစ္စုက မုန္႔လံုးေရေပၚအိုးေစာင့္ေပး။<br /><br />ဌာနထဲက လက္သမားခ်ိန္ လက္ေတြ႔လုပ္ရင္ သံုးတဲ့ ခံုတန္းေတြကို တစ္ခံုနဲ႔တစ္ခံုဆက္လိုက္ေတာ့ ခံုတန္းရွည္ၾကီးျဖစ္သြားေရာ။ အဲ့ဒီအေပၚမွာ ငွက္ေပ်ာရြက္ေတြျဖန္႔ခင္းျပီး ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး မုန္႔လံုးေလးေတြကို တန္းစီထားတာ ခ်စ္စရာေတာင္ ေကာင္းေနေသးတယ္။အဲ့ဒီတုန္းက ကြၽန္မတစ္ေယာက္ ဘယ္ေနရာမွာ တာ၀န္ယူထားလဲလို႔ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားလိုက္ရတယ္။ သိျပီ... တျခားဌာနေတြကို မုန္႔လိုက္ေ၀တဲ့ေနရာမွာ တာ၀န္ယူတာ။ အိုးကေနက်တဲ့ မုန္႔လံုးေရေပၚေတြကို ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္နဲ႔ထည့္ျပီး ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး ရံုးခန္းနဲ႔ တျခားဌာနက ဆရာ၊ဆရာမေတြဆီကို လိုက္ပို႔ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အိုင္တီက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုေတာင္ သြားေပးလိုက္ေသးတယ္။ သူတို႔ဌာနက ဘာမွမလုပ္ေတာ့ မုန္႔လံုးေရေပၚစားခ်င္လို႔ပါ ဆိုလို႔ေလ။<br /><br />ကိုယ့္အတန္းထဲက <a href="http://www.phothagyan.blogspot.com">ဖိုးသၾကၤန္</a>၊ ျဖိဳးၾကီး၊ ေမစႏၵာ၊ ဇာျခည္၊ <a href="http://www.myayayhlyin.blogspot.com">ျမေရလ်ဥ္</a>၊ မဲၾကီးတို႔လို လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အားကိုးရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အဲ့ဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး အလုပ္ရႈပ္ေနမွာေသခ်ာတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ မ်က္စိထဲမွာျမင္ၾကည့္ရတာေလ။ ေမစႏၵာနဲ႔ဇာျခည္က မုန္႔လံုးေရေပၚအိုးနဲ႔ မုန္႔ေ၀တဲ့ႏွစ္ေနရာၾကားမွာ ေျပးေနမယ့္ပံု၊ ဖိုးသၾကၤန္ကေတာ့ မီးဖိုနားမွာ မုန္႔အိုးေစာင့္တာျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ျဖိဳးၾကီးကေတာ့ ကားတစ္စီးနဲ႔ လိုအပ္တာေတြ လိုက္လုပ္ေပးေနၾက။ မဲၾကီးကေတာ့ အားေကာင္းေမာင္းသန္နဲ႔ မုန္႔ႏွစ္နယ္ရင္း ျမေရလ်ဥ္နဲ႔ အတုိင္အဖာက္ညီညီ အရႊမ္းေဖာက္ေနမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />မုန္႔ေတြလံုးလိုက္၊ က်လာရင္ လိုက္ေ၀လိုက္နဲ႔ ရႈပ္ေနတဲ့ၾကားထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ မစားလိုက္ရမွာစိုးလို႔ နီးစပ္ရာလည္း ေခၚေခၚေကြၽးရေသးတယ္။ ေရေတြကလည္း လုိက္ေလာင္းေနၾကေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း စိုစိစိနဲ႔။ ဌာနထဲက ဆရာ၊ဆရာမေတြကလည္း အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ေေနေပမယ့္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲမိုလို႔ အားလံုးေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားတိုင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ တက္ၾကြတဲ့အျပံဳးေတြ ေ၀ေနတယ္။ ေမွာ္ဘီေနပူတာေလာက္ကေတာ့ ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္ကြယ္...။<br /><br />မုန္႔လုပ္စားလို႔ျပီးေတာ့ အားလံုးစုျပီး ကာရာအိုေကအစီအစဥ္မွာ ကဲၾကေသးတာေပါ့။ အဲ့ဒီႏွစ္က သၾကၤန္ေရ အေခြစထြက္တဲ့ႏွစ္။ ရာဇာေန၀င္းရဲ႕ <a href="http://www.fileden.com/files/2007/12/16/1647102/02-Nhit%20Thit%20Yaung%20Pyi-Yarzar%20Nay%20Win.mp3">ႏွစ္သစ္ေရာက္ျပီ</a> ကို ေအာင္ဆန္း( သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ အဲ့ဒီလိုပဲ ေခၚေနၾကျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ယာက္ပါ။ )တို႔ အပီအျပင္ဆိုခဲ့သလို၊ သၾကၤန္ေရထဲက သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း ေက်ာင္းသူေတြဆိုခဲ့ၾကတယ္။ <a href="http://www.fileden.com/files/2007/12/16/1647102/06%20-%20Bo%20Bo%20-%20Yae%20Laung%20Yae%20.mp3">ေရေလာင္းေရပက္</a> သီခ်င္းကို အသံေနအသံထားနဲ႔ဆိုသြားတဲ့ ဆရာမေဒၚသီတာ၀င္းရဲ႕ အသံကိုေတာ့ ခုထိနားထဲစြဲေနတုန္းပဲ။ ဌာနမႈးကိုယ္တိုင္ေတာင္ သီခ်င္း၀င္ဆိုခဲ့ေသးတယ္။ ဘာသီခ်င္းလဲေတာ့ ေသခ်ာမသိေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းဆိုရတာေမာသြားလိုက္၊ ေရေတြေလာင္းလိုက္၊ အေအးေတြေသာက္လိုက္၊ က်န္ေနေသးတဲ့ မုန္႔ေတြစားလိုက္နဲ႔... အရာရာေမ့ေနခဲ့တဲ့ ေမွာ္ဘီဂ်ီတီစီ ျမိဳ႔ျပဌာနသၾကၤန္ပါပဲ...။<br /><br />ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ေက်ာင္းသၾကၤန္ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္သလိုျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကြၽန္မအတြက္ ၂၀၀၄ခုႏွစ္ သၾကၤန္ဟာ တစ္သက္တာမွာ အမွတ္တရပါ။ အခုထက္ထိ အာရံုထဲမွာ ထင္က်န္ေနဆဲပါပဲ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ဆရာ၊ဆရာမေတြ အခုခ်ိန္ထိ ေက်ာင္းမွာတာ၀န္ထမ္းေနဆဲ ရွိတဲ့သူေတြလည္းရွိသလို တစ္ခ်ိဳ႔လည္း ပင္စင္ယူသြားတဲ့သူေတြရွိမယ္။ ကြၽန္မတို႔ကသာ အေျခအေနေတြေျပာင္း၊ ေနရာေဒသေတြ ေရြ႕ေျပာင္းခဲ့ေပမယ့္ ဆရာဆိုတာကေတာ့ ေနရာေဟာင္းေလးမွာ ပီတိေတြနဲ႔ ရွိေနျမဲအတိုင္းပါပဲ...။<br /><br />ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ေက်ာင္း၀င္းထိပ္က ပိေတာင္ပင္ၾကီးမွာ ပိေတာက္ေတြေ၀ေနေလာက္ျပီ...။ကိုယ္ေတြတုန္းက ပိေတာက္ပန္းေတြ တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါး ခူးခဲ့ၾကသလို ဂ်ဴနီယာေလးေတြလည္း ပိေတာက္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ေနမွာပဲလို႔ ျမင္ေယာက္လ်က္...။ ျမိဳ႔ျပဌာနသၾကၤန္လည္း အစဥ္အလာမပ်က္ ရွိေနလိမ့္ဦးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္လ်က္...။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-2767822808840623585?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-11408125922548126882009-04-06T23:51:00.002+08:002009-04-06T23:53:25.554+08:00<div style="text-align: justify;">တန္ခူးမည္မွတ္ ဖက္ဆြတ္ေရတိုး သၾကၤန္မိုး... တဲ့<br /><br />သၾကၤန္မိုး မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီေန႔ေန႔လည္ကေတာ့ မိုးေတြရြာတယ္။ ဘာေၾကာင့္ သၾကၤန္မိုး မဟုတ္ဖူးလို႔ ေျပာရသလဲဆိုေတာ့ သၾကၤန္မိုးဆိုတာ ေျမသင္းနဲ႔ေလးရရံု၊ ပန္းေတာက္ပန္းေလးေတြပြင့္ရံု မိုးေျပးေလး ရြာတတ္တာေလ။ ေန႔လည္က ရြာတဲ့မိုးက မိုးေျပးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့တာေသခ်ာတယ္...။<br /><br />သၾကၤန္ဆိုတာကို လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ေရေတြစိုရႊဲလို႔ ေဆာ့ကစားရတာကို ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ အသက္ေတြၾကီးလာေတာ့လည္း သၾကၤန္ေရာက္ရင္ ေပ်ာ္ေနဆဲပါပဲ...။ ေနပူပူ၊ ေရစိုစိုနဲ႔ တစ္ျမိဳ႔လံုးပတ္ျပီး ေရပက္ခံထြက္ရတာကိုလည္း ပင္ပန္းတယ္လို႔ မထင္မွတ္ခဲ့ဘူး။ တစ္ေန႔လံုး ေလွ်ာက္လည္လို႔ ညမိုးခ်ဳပ္အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ကိုယ္ေတြလက္ေတြနာျပီး ေနာက္ေန႔မလည္ေတာ့ဘူးလို႔ ပါးစပ္ကသာေျပာခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ေန႔မနက္က်ရင္ေတာ့ ကားလာေခၚတာကို အဆင္သင့္ ေစာင့္မိေနျပန္ေရာေလ...။ <span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /></span></span>ေရပက္ခံထြက္ရင္း စတုဒီသာေကြၽးတဲ့ မ႑ပ္မ်ားေရာက္ရင္ မရွက္တမ္းဆင္းစား ရတာလည္း ေပ်ာ္စရာပါပဲ။ မုန္႔လံုးေရေပၚေတြကို ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္ထဲထည့္ျပီး ေရေတြပက္ေနတဲ့ ၾကားထဲက ၀ါးတံေလးနဲ႔ထိုးစားရတာကလည္း ဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္တဲ့ အရသာေပါ့။ ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအးမွာ မုန္႔လံုးေရေပၚထဲက ငရုတ္သီးစားမိတဲ့သူကေတာ့ ကံထူးသူ...။<br /><br />သၾကၤန္နဲ႔အတူ စြဲမက္ခဲ့ရတာကေတာ့ "သၾကၤန္မိုး"...။ သၾကၤန္မိုးရဲ႕ သက္တမ္းဟာ တကယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္တစ္သက္တာေလာက္ ရွိေနေပမယ့္လည္း ဒီေန႔ထက္ထိ အခါခါျပန္ၾကည့္ခ်င္မိေနဆဲ၊ ၾကည့္တိုင္းလည္း ရင္ခုန္ေနမိဆဲ...။ Hip Hop ေတြ၊ Punk ေတြ၊ Rock ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေရပန္းစားစား သၾကၤန္ဟာ သၾကၤန္မိုးနဲ႔မွ ျပည့္စံုသလို ခံစားေနမိဆဲ...။ "အခ်ိန္တန္ ဂိမာန္ေႏြဦး၀ယ္... " ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံေလးၾကားလိုက္ရတာနဲ႔ အေသြးအသားထဲမွာ သၾကၤန္ပိုးေတြ ႏိုးထလာတတ္ျမဲ...။<br /><br />အခုလည္း သၾကၤန္က်ေတာ့မယ္။ ကြၽန္မေလ... သၾကၤန္မိုးနဲ႔အတူ သၾကၤန္ကို အသက္သြင္းေနမိသလို ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သၾကၤန္ေန႔ရက္ေတြကိုလည္း ျပန္သတိရမိေနဆဲ...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-1140812592254812688?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-56576126158147813622009-04-05T12:47:00.003+08:002009-04-05T13:02:10.484+08:00<div style="text-align: justify;">ွ<a href="http://www.artsof-greengirl.com/search/label/Quantity%20Surveyor%20%E1%82%8F%E1%80%BD%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B7%E1%80%95%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%BA">ေရွ႕ကအပိုင္း</a>ေတြမွာ QS တစ္ေယာက္ ဘာေတြလုပ္ရတယ္၊ စကၤာပူရဲ႕ ေဆာက္လုပ္ေရးပံုစံေတြကို ေျပာခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒီအပိုင္းမွာေတာ့ Sub Contractor QS ရဲ႕ လုပ္ငန္းခြင္ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ွQuantity Surveyor ရဲ႕ အနက္ကို ရွာၾကည့္တဲ့အခါ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Quantity_surveyor">WiKi</a> မွာ ဒီလိုဘာသာျပန္ထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">A quantity surveyor (QS) is a professional person working within the construction industry. The role of the QS, in general terms, is to manage and control contracts and costs within construction projects. </span><br /><br />အဲ့ဒီမွာ <span style="font-style: italic;">to manage and control contracts and costs within construction projects</span> ဆိုတဲ့ စာသားဟာ QS ရဲ႕ အသက္ပါပဲ။ ဒီေတာ့ Project တစ္ခုအတြက္ QS တစ္ေယာက္ရဲ႕ က႑အေနနဲ႔ ဘာေတြပါတယ္ဆိုတာကို ဆက္လက္ ေလ့လာၾကဦးစို႔။<br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >Sub Contractor QS</span><br /><br />Sub Contractor ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ Main Contractor ကေန ခြဲထြက္လာၾကတယ္ဆိုတာကို ေျပာခဲ့ျပီးျဖစ္ပါတယ္။ Main Contractor အေနနဲ႔ Specialize လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြကို မလုပ္ႏိုင္တဲ့အခါ သက္ဆိုင္ရာ Sub Contractor ကို အလုပ္အပ္ၾကရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အလုပ္၊ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံကို Sub Contractor ေတြအမ်ားၾကီးထဲက ဘယ္သူက ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် လုပ္ေပးႏိုင္မလဲ၊ ေစ်းအခ်ိဳသာဆံုး လုပ္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာကို အရင္ရွာဖို႔ လိုအပ္လာပါျပီ။ဒီအခါမွာ Main Contractor QS တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ Sub Contractor ေတြကို လိုက္ရွာျပီး Quotation ေခၚရပါတယ္။<br /><br />Project တစ္ခုအေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ Sub Contractor QS တစ္ေယာက္ဆီကို ေရာက္လာတဲ့ Project တစ္ခုရဲ႕ ပထမဆံုးအဆင့္ဟာ Quotation ပါ။ Quotation ဆိုတာ ဘာလဲဆုိေတာ့ ေစ်းႏႈန္းအဆိုျပဳျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ Main Con: ကေန Email နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဖုန္းနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ Fax နဲ႔ျဖစ္ေစ သူလိုခ်င္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ အေရအတြက္ေတြကို ပို႔ေပးပါတယ္။ ဒါကိုမွ Sub Con: က ဘယ္ပစၥည္းကိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေစ်းနဲ႔ လုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္၊ လိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းအတိုင္း မလုပ္ေပးႏိုင္ရင္လည္း အစားထိုးျပီး ဘယ္ပစၥည္းနဲ႔ လုပ္ေပးပါ့မယ္၊ ေစ်းကေတာ့ ဘယ္လိုကြာျခားပါမယ္... အစရွိသည္ျဖင့္ အေၾကာင္းျပန္ေပးရပါတယ္။ အဲ့ဒါကို Quotation လို႔ေခၚပါတယ္။ ဘယ္သူမဆို Quotation ေခၚျပီဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ Sub Con: တစ္ခုတည္းကို မေခၚတတ္ပါဘူး။ ေစ်းႏႈန္းႏိႈင္းယွဥ္လို႔ရေအာင္ အနည္းဆံုး Sub Con: 3 ခုေလာက္ကို ျဖန္႔ေခၚတတ္ပါတယ္။<br /><br />အဲ့ဒါ Quotation Request တစ္ခု Sub Con: QS ဆီကိုေရာက္လာတဲ့ အဆင့္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကေနစျပီး Quotation ေခၚခံရတဲ့ Project နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အတိုင္းအတာ၊ ေစ်းႏႈန္းေတြဟာ Quotation လုပ္ေပးတဲ့ QS ရဲ႕လက္ထဲမွာ လံုး၀တာ၀န္ရွိသြားပါျပီ။<br /><br />ဟုတ္ျပီ... Main Con: ကေန Quotation Request တစ္ခု ေရာက္လာျပီ ဆိုပါေတာ့။ Sub Con: QS တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပထမဆံုး သတိျပဳရမွာက ဒီ Project အတြက္ Quotation ကို ဘယ္ေန႔ေနာက္ဆံုးထားျပီး အျပီးလုပ္ေပးရမလဲဆိုတာကို အရင္ၾကည့္ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ Project ေတြက အခ်ိန္ တစ္ပတ္၊ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ရတတ္ျပီး အခ်ိဳ႔ကေတာ့ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ေလာက္ပဲ ရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြရွိပါတယ္။ လုပ္ငန္းပမာဏေပၚမွာ မူတည္တာေပါ့ေလ။ ေနာက္တစ္ခုက ေရာက္လာတဲ့ Request တိုင္းရဲ႕ Project ေခါင္းစဥ္ေတြကို ေသခ်ာၾကည့္ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ Project ေတြက Main Con: သံုး၊ ေလးခုေလာက္ တင္ဒါျပိဳင္ဆြဲတဲ့အခါ ဒီProject တစ္ခုတည္းကိုပဲ သံုး၊ေလးခါ အတူတူ Quotation Request ေပးတတ္ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒါမ်ိဳးဆိုရင္ ဂရုစိုက္ရပါတယ္။ ေစ်းႏႈန္းကို တေျပးညီတည္း ျဖစ္ေစဖို႔ပါ။ ဒီကုမၸဏီကိုေတာ့ ဒီေစ်းနဲ႔ေရာင္းမယ္၊ ေနာက္ကုမၸဏီကိုေတာ့ ေနာက္ေစ်းတစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေရာင္းမယ္ဆိုတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစရပါဘူး။<br /><br />အျပီးသတ္ တြက္ေပးရမယ့္ရက္ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ခု အေရးၾကီးတာက ဘာပစၥည္းေတြအတြက္ Supplier Quotation လိုအပ္မလဲ ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို အၾကမ္းမ်ဥ္းၾကည့္ရပါမယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဆီက လိုအပ္တဲ့ကုန္ၾကမ္းေတြ ရွိလာရင္ ကိုယ္ကလည္း Supplier ကို Quotation ျပန္ေခၚရမွာျဖစ္လို႔ပါ။ Quotation ဆိုတာ အနည္းဆံုး သံုးရက္ေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ေပးရမယ္ေလ။ အခ်ိန္လံုေလာက္ေအာင္ ေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ဘက္က Request ေစာေစာပို႔ေပးႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံေတြ၊ အေရအတြက္ေတြကို Supplier ဆီကို ပို႔ေပးရပါတယ္။ မပို႔ခင္ ဖုန္းနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ Email ျဖစ္ေစ ပို႔ျပီး ကိုယ္လိုခ်င္တာမ်ိဳး လုပ္ႏိုင္လားဆိုတာ အရင္ေမးၾကည့္ရပါတယ္။ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ပံုေတြ၊ Specification ေတြကို ပို႔ရံုေပါ့။ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့လည္း ေနာက္ Supplier တစ္ေယာက္ထပ္ရွာေပါ့ေလ။<br /><br />Supplier ေတြဆီကလည္း Quotation ေတြရျပီဆိုရင္ Supplier ကိုေစ်းဆစ္ဖို႔လည္း မေမ့ရပါဘူး။ ဖုန္းတစ္ခ်က္ေလာက္ ဆက္ျပီး "Any Discount for me?" ဆိုတဲ့စကားကို အခ်ိဳသာဆံုးေလသံနဲ႔ ေျပာထြက္ႏိုင္္ေအာင္လည္း ေလ့က်င့္ထားရပါတယ္။ Project တစ္ခုအတြက္ အနည္းဆံုး Supplier ငါးေယာက္ေလာက္ေတာ့ ဆက္ဆံရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ သည္းခံရပါတယ္။ ဘာသာစကားအခက္အခဲအရ နားလည္မႈလြဲတာမ်ိဳးေတြလည္း ျဖစ္တတ္လို႔ပါ။<br /><br />ေစ်းႏႈန္းေတြ၊ အတိုင္းအတာေတြျပီးျပီဆိုရင္လည္း ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ Quotation တစ္ေစာင္ကို Main Con: ကိုေပးလိုက္လို႔ မရေသးပါဘူး။ တာ၀န္ရွိတဲ့သူဆီမွာ ေစ်းႏႈန္းအတည္ျပဳဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ သူေဌး သို႔မဟုတ္ Project Manager လိုမ်ိဳးေပါ့ေနာ္။ သူတို႔ရဲ႕ အတည္ျပဳခ်က္ရျပီးမွသာ Quotation ကိုေပးရပါတယ္။<br /><br />Supplier ေတြနဲ႔ အဆင္ေျပေျပျဖစ္ဖို႔လိုသလို Main Con: ေတြနဲ႔လည္း ဆက္ဆံေရးေခ်ာေမြ႔ရပါမယ္။ Main Con: ေတြက လိုအပ္တာေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် အဆင္ေျပေအာင္စီစဥ္ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ Main Con: နဲ႔အဆင္ေျပမွသာ ကိုယ့္ Quotation ကိုသူတို႔က သံုးမွာ။ သူတို႔ကသံုးမွ ကိုယ္ကအလုပ္ရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ Sub Con: QS ဆိုတာ Main Con: မ်က္ႏွာကိုလည္း ၾကည့္ရပါတယ္။ Supplier ကိုလည္း ေခ်ာ့တတ္ရပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ဆင့္ ထပ္တက္ပါျပီ။ ကိုယ္ေပးလိုက္တဲ့ Quotation ကို Main Con: က သံုးျပီဆိုပါေတာ့။ ကိုယ့္အတြက္ Project အသစ္တစ္ခုရျပီေပါ့။ ဒီအခါမွာ Main Con: ကေန အလုပ္အပ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စာခ်ဳပ္ ( Letter of Award , LA လို႕လည္းေခၚပါတယ္။) ခ်ဳပ္ပါတယ္။ စာခ်ဳပ္ဟာ ISO စံႏႈန္းနဲ႔ဆိုရင္ သူေဌးကပဲလက္မွတ္ေရးထိုးရပါတယ္။ အဲ့ဒီစာခ်ဳပ္မွာပါတဲ့ လုပ္ငန္းကာလကို သတိျပဳရပါမယ္။ ဘယ္ေန႔မွာ လုပ္ငန္းစျပီး ဘယ္ေန႔မွာ လုပ္ငန္းကို အျပီးလုပ္ေပးရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လုပ္ငန္းစျပီး တစ္လဆိုရင္ ေငြေတာင္းလို႔ရျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />လုပ္ငန္းစျပီး တစ္လမွာ Progress Payment ဆိုတာရွိလာပါျပီ။ လုပ္ငန္းတိုးတက္မႈွကိုၾကည့္ျပီး Main Con: ဆီမွာ ေငြေတာင္းရပါတယ္။ အဲ့ဒါကို Claim တင္တယ္လို႔ေခၚပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ Claim ကို လတစ္လရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအပတ္မွာ အျပီးတင္ေပးရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ Main Con: ေတြကေတာ့ ဘယ္ေန႔တင္ပါ ဆိုတာမ်ိဳး သတ္မွတ္ေပးတတ္ပါတယ္။ သူတို႔ေျပာတဲ့ေန႔ကို အေရာက္ပို႔ေပးရပါတယ္။<br /><br />Claim တင္တဲ့ေနရာမွာ Sub Con: QS အေနနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် ကိုယ့္ဘက္က ရာႏႈန္းျပည့္ Claim ဖို႔ၾကိဳးုစားရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က ၁၀၀ တင္ရင္ Main Con: က ၈၀ပဲ ေပးဖို႔ရည္ရြယ္တတ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့္ဘက္က ပိုတင္လို႔ Main Con: က ေလ်ာ့ေပးတာ ျပသနာမရွိပါဘူး။ ကိုယ့္ဘက္က ေလွ်ာ့တင္မိလို႔ Main Con: ကေပးတာေလွ်ာ့ရင္ QS အသံုးမက်ရာေရာက္ပါတယ္။ Sub Con: QS တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေတာ့ ေငြကိုဘယ္ေနရာကေန ပိုေတာင္းရမလဲဆိုတာကို စိတ္၀င္စားသင့္ပါတယ္။<br /><br />Claimတင္ျပီး တစ္လေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာ ပိုက္ဆံထုတ္ေပးဖို႔လည္း Main Con: ကိုသတိေပးေနဖို႔ သတိထားရပါေသးတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း Main Con: ကိုဖုန္းဆက္ပါ။ Claim နံပါတ္ဘယ္ေလာက္ကေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လက တင္ထားပါတယ္။ တန္ဖိုးကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပါ။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္မွ ေငြရပါမလဲ။ ဒါမ်ိဳးေတြ ေမးတတ္ရပါတယ္။ "Any Payment for me?" ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းကိုတြင္တြင္သံုးျပီး Main Con: ေတြဆီကို ခဏခဏဖုန္းဆက္ျပီး ေငြေတာင္းႏိုင္တဲ့ QS ကို သူေဌးခ်စ္မွာေသခ်ာပါတယ္။<br /><br />Claim တင္တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္ဘက္ကရာႏႈန္းျပည့္ျဖစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္ဆိုေပမယ့္လည္း အမွန္တကယ္ Site ထဲမွာ မျပီးစီးေသးတဲ့ လုပ္ငန္းကိုေတာ့ Claim လို႔မရေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ Claim တင္ခါနီးမွာ သက္ဆိုင္ရာ Project Coordinator, Supervisor, Project Manager ေတြဆီကေန ဘယ္လုပ္ငန္းေတြမွာ ရာခိုင္ႏႈန္းဘယ္ေလာက္ ျပီးစီးေနပါတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ရယူရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကုမဏီေတြမွာေတာ့ QS ကိုယ္တိုင္ Site ထဲကိုဆင္းျပီး စစ္ေဆးရတတ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ခုက Claim တင္ျပီးလို႔ Main Con: ( သို႔မဟုတ္ ) Consultant က ေငြထုတ္မေပးခင္ Site ထဲက အမွန္တကယ္ လုပ္ငန္းျပီးစီးမႈကို စစ္ဖို႔လိုအပ္လာတဲ့အခါမွာလည္း Main Con: QS , Consultant QS တို႔နဲ႔အတူ Site ထဲကိုလိုက္ျပီး ဘယ္လုပ္ငန္းကေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာလုပ္ထားတာပါ။ တကယ္ျပီးစီးပါျပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ျပႏိုင္ရပါတယ္။ မျပႏိုင္ရင္ ကိုယ္က Claim တင္ထားေပမယ့္ ပိုက္ဆံမရေတာ့ပါဘူး။ ျဖတ္ခံရတတ္ပါတယ္။<br /><br />Variation Order ေတြကိုလည္း မ်က္ေျခမျပတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ အတိုင္းအတာေတြဟာ တင္ဒါတုန္းကအတိုင္း တသေ၀မတိမ္း ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္တာပါ။ လုပ္ငန္းအမွန္တကယ္စတဲ့အခါ လုပ္ငန္းခြင္အေျခအေနအရ ေျပာင္းလဲသြားတာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ Variation Order ေတြကို အျမဲ Update ျဖစ္ေအာင္ၾကည့္ျပီး ထပ္ေပါင္းဖို႔လိုတာကို ထည့္ေပါင္း၊ ႏႈတ္ဖို႔လိုတာေတြကို ႏႈတ္ေပးျပီး Project ရဲ႕ Final Amount ကိုအျမဲတမ္း တြက္ခ်က္ထားရပါတယ္။<br /><br />LA မွာပါတဲ့ လုပ္ငန္းကိုအျပီးသတ္ လုပ္ေပးဖို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လကိုေရာက္ျပီဆိုရင္ေတာ့ Claim ကို ၁၀၀% အျပည့္တင္ဖို႔နဲ႔ Variation Order ေတြပါအကုန္ အျပီးသတ္ Claim တင္ေပးရပါမယ္။ အဲ့ဒါကို Final Account ( Final Claim ) လို႔ေခၚပါတယ္။ သိပ္ကိုအေရးၾကီးပါတယ္။ Final Claim မွာ မထည့္မိလို႔ က်န္ခဲ့တဲ့ လုပ္ငန္းဟာ ေနာက္ထပ္ေငြထပ္ေတာင္းလို႔ မရေတာ့လို႔ပါ။ Final Account ျပီးတာနဲ႔ Project တစ္ခုရဲ႕ ေငြစာရင္းက ပိတ္သြားပါျပီ။ ထပ္ေပါင္းလို႔လည္း မရေတာ့သလို၊ ႏႈတ္လို႔လည္း မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ Main Con:, Consultant QS ေတြဟာ သတိၾကီးစြာနဲ႔ Final Account ကိုကိုင္တြယ္ပါတယ္။ အေပါင္း၊ အႏႈတ္၊ အေျမွာက္၊ အစား၊ အတိုင္းအတာ ဂဏာန္းတစ္ခုတိုင္းဟာ ေငြေၾကးျဖစ္ေစလို႔ပါပဲ။<br /><br />အေပၚမွာေျပာခဲ့တာေတြက Main Con: ကေန ခြဲထြက္လာတဲ့ Project အတြက္ QS တစ္ေယာက္ လုပ္ေပးရတဲ့ အလုပ္ေတြပါ။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက Consultant ကခြဲထြက္လာတဲ့ Nominated Sub Contract ( NSC ) ေတြပါ။<br /><br />NSC Project ေတြက Main Con: ကထပ္ခြဲတဲ့ Project ေတြထက္ပိုျပီး တာ၀န္ၾကီးပါတယ္။ Sub Contractor အေနနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ တင္ဒါဆြဲရျပီး Consultant နဲ႔တိုက္ရိုက္ဆက္ဆံရလို႔ပါပဲ။ အတိုင္းအတာကိုလည္း တိက်ေသသပ္ေစရသလို၊ ေစ်းႏႈန္းကိုလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် အခ်ိဳဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါတယ္။<br /><br />NSC မွာ ပထမဆံုးအဆင့္က တင္ဒါတင္ထားတဲ့ Website ေတြကေန အသစ္ထြက္လာတဲ့ တင္ဒါေတြကို ေဒါင္းလုဒ္ခ်ျပီး တြက္ခ်က္ရပါတယ္။ ၾကားခံအဆင့္ေတြျဖစ္တဲ့ Supplier Quotation ေခၚတာတို႔၊ Estimate တြက္တာတို႔ကေတာ့ ပံုစံအတူတူပဲမို႔လို႔ ထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ တင္ဒါပိတ္ရက္မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ Consultant Tender Box မွာ သြားထည့္ရပါတယ္။ Fax နဲ႔ ပို႔လို႔မရေတာ့ပါဘူး။<br /><br />တင္ဒါရယ္လို႔ ရွိလာျပီဆိုရင္ တင္ဒါအင္တာဗ်ဴးဆိုတာ ရွိလာပါတယ္။ တင္ဒါပိတ္ရက္ျပီးတဲ့အခါ Consultant ကေန ဘယ္ေန႔ဘယ္ရက္မွာ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ပါမယ္။ တာ၀န္ရွိသူလာေရာက္ ေျဖၾကားပါလို႔ ေခၚစာပို႔ပါတယ္။ အဲ့ဒါဆိုရင္ Project Manager နဲ႔အတူ QS လိုက္ရပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ကုန္ပစၥည္းအရည္အေသြးကိုသာ Project Manager က Consultant Architect နဲ႔ညႈိႏႈိင္းတာျဖစ္ျပီး စာရြက္စာတမ္း( Contract )အပိုင္းနဲ႔ အတိုင္းအတာတြက္ခ်က္မႈအပိုင္းက QS အခ်င္းခ်င္းပဲ စကားေျပာတာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တင္ဒါအင္တာဗ်ဴးဆိုတာ ထူးထူးျခားျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ Consultant ကမရွင္းလင္းတဲ့ အပိုင္းေတြနဲ႔ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြကို ေခၚညႈိတာပါပဲ။ တင္ဒါဆြဲတဲ့အဆင့္ ၁ မွ ၅ အထိ ( သို႔မဟုတ္ ) ၁ မွ ၃ အတြင္း၀င္တဲ့ ကုမၸဏီေတြကိုသာ ေခၚတာျဖစ္ပါတယ္။ တင္ဒါအင္တာဗ်ဴးအခၚမခံရရင္ေတာ့ အဲ့ဒီတင္ဒါကို ကိုယ္မရႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ အလိုလိုနားလည္ရပါတယ္။<br /><br />တင္ဒါရသြားျပီဆိုရင္လည္း Consultant ကေန စာပို႔ပါတယ္။ ဒီ Project ကိုေတာ့ ဘယ္ကုမၸဏီကို လုပ္ငန္းအပ္ဖို႔ ေရြးလိုက္ပါျပီ။ LA မွာလက္မွတ္လာထိုးျပီး Construction Drawing လာထုတ္ပါဆိုျပီးေတာ့ စာပို႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာ သူေဌးကိုယ္တိုင္သြားျပီး Contract ကိုလက္မွတ္ထိုးရပါတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ အဲ့ဒီ Contract က QS ရဲ႕လက္ထဲကိုေရာက္လာပါေတာ့တယ္။<br /><br />Claim တင္ျခင္းနဲ႔ Variation Order ေတြကေတာ့ အေပၚမွာေျပာခဲ့တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ Claim ဆိုတဲ့ေနရာမွာ NSC ျဖစ္ေနေပမယ့္လည္း Sub Con: ဟာဘယ္ေတာ့မွ Consultant ကိုတိုက္ရိုက္ Claim မတင္ရပါဘူး။ Main Con: ကိုပဲ တင္ရပါတယ္။ ေငြထုတ္တဲ့အခါလည္း Main Con: ကတစ္ဆင့္ပဲထုတ္ေပးပါတယ္။ က်န္တဲ့ Final Account ထုတ္တဲ့အပိုင္းလည္း အတူတူပါပဲ။<br /><br />ဒါက ပညာရပ္အပိုင္းပါ။ Contract မွာပါတဲ့ စာရြက္စာတမ္းအပိုင္းေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ဥပမာ- Warrenty လိုမ်ိဳးေပါ့။ ကိုယ္လုပ္ေပးတဲ့ လုပ္ငန္းအတြက္ ဘယ္ႏွႏွစ္ တာ၀န္ယူပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း လုပ္ေပးရပါေသးတယ္။ အဲ့ဒါေတြကေတာ့ ပံုေသမရွိပါဘူး။ လုပ္ငန္းလိုအပ္ခ်က္နဲ႔ Consultant အေပၚမွာမူတည္ျပီး လုပ္ေပးရတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ QS ရဲ႕ အလုပ္ေတြထဲမွာ အျမဲတမ္း "Other Necessary Paper Work" ဆိုတာပါေနတတ္တာပါ။<br /><br />အခုေျပာသြားသေလာက္ဟာ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္မရဲ႕အေတြ႔အၾကံဳကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ QS ဆိုတာဘာလဲလို႔ လံုး၀မသိေသးတဲ့သူ၊ စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြအတြက္ နားလည္ရံု၊ အေတြ႔အၾကံဳမရွိေသးတဲ့ သူေတြအတြက္ လုပ္ငန္းခြင္ သေဘာတရား တီးမိေခါက္မိရံုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေသးစိတ္ဆိုတာကေတာ့ တကယ္လုပ္တဲ့အခါ ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ၾကံဳလာမွ သိတာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အပိုင္း ( ၄ ) မွာ Main Contractor QS အေၾကာင္း ဆက္ေျပာပါ့မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102); font-style: italic;">မွတ္ခ်က္။ ။စာလာဖတ္သူထဲမွာ ျမိဳ႔ျပအင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ QS ေတြရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကြၽန္မေရးသားတဲ့ေနရာမွာ လိုအပ္ေနတဲ့အခ်က္ေတြ၊ မရွင္းလင္းတာေတြ ရွိေနခဲ့ရင္ Comment မွတစ္ဆင့္ျဖစ္ေစ၊ Email မွတစ္ဆင့့္ျဖစ္ေစ ကူညီျဖည့္စြက္ေဆြးေႏြးႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ အတိုင္းမသိေက်းဇူးတင္မိမွာပါ။ စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ဖတ္ေပးတဲ့ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-5657612615814781362?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-50718627083243647442009-04-03T00:01:00.007+08:002009-04-03T00:05:13.191+08:00<div style="text-align: justify;">အိမ္ျပန္ဖို႔ ၁၃ရက္ပဲ လိုပါေတာ့တယ္။ လုပ္စရာေတြကမ်ား၊ ေရးခဲ့ခ်င္တာေတြကမ်ားနဲ႔ စိမ္းစိမ္း စိတ္အလိုလူမလိုက္ႏိုင္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါကို ကိုရင္ေနာ္နဲ႔ မမခင္ေလးက TAG တယ္ဆိုေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲလို႔။ TAG ကလည္း အရမ္းခက္ေနတာကိုး။ ခက္လြန္းလို႔ မနည္းကို ၾကိဳးစားျပီး ေရးလိုက္ရပါတယ္။ ျပန္လည္း ျပန္ခါနီးျပီဆိုေတာ့ ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ မ်ားေနလို႔ပါ။ မေကာင္းရင္ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: center;color:black;"><span style="font-size:large;"><b>အိမ္အျပန္<br /><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">လူဆိုတာ ဘယ္ကိုပဲ သြားေနသြားေန... ဘာေတြပဲလုပ္ေနလုပ္ေန... အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကို ျပန္ၾကရစျမဲပါ။ ငွက္ကေလးေတြေတာင္ ညေနေဆာင္းရင္ ကိုယ့္အသိုက္ကို ကိုယ္ျပန္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဟိုးငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀က ေမေမ၊ေဖေဖနဲ႔အတူ ကစားကြင္းေတြ ေလွ်ာက္လည္တဲ့အခါ ညေနေစာင္းလို႔ အိမ္ျပန္ရမွာကို မျပန္ခ်င္ခဲ့ဘူး။ ကေလးသဘာ၀ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနရတာကို ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္ေလ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔လယ္ လူေနတိုက္ခန္းေလးထဲမွာ ဘယ္လိုမ်ား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခုန္ေပါက္ကစားႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဒီေတာ့လည္း သူ႔အရြယ္၊ သူ႔သဘာ၀အရ လြတ္လပ္တဲ့ေနရာမွာ ေနခ်င္တာ မဆန္းခဲ့ပါဘူး။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဒီလိုနဲ႔ မူၾကိဳေနတဲ့အရြယ္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ညေနေဆာင္းတာနဲ႔ မသိမသာ တမ္းတတတ္လာတာက အိမ္ျပန္ခ်ိန္...။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ရံုးကျပန္လာျပီး ငါ့ကိုလာေခၚမလဲဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္မႈေတြနဲ႔ ညေနတိုင္းကို ကုန္လြန္ေစခဲ့တယ္။ ညေန ၄း၃၀၊ ၅း၀၀ ေလာက္ေရာက္ရင္ မူၾကိဳအ၀င္၀ သံတံခါးေလးကိုကိုင္ျပီး ငါ့အေမမ်ားဘယ္ေတာ့လာမလဲလို႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ဘ၀ေလးေတြဟာ သိပ္ျပီးသနားစရာ ေကာင္းလြန္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီေန႔ရက္ေတြကိုပဲ မလိုခ်င္စြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">မူၾကိဳဆိုတာကို ေက်ာ္လာေတာ့ အျဖဴအစိမ္း၀တ္စံုေလးေတြ ၀တ္ရတဲ့ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ေရာက္လာခဲ့ျပန္ေရာ။ ဒီအခ်ိန္မွာလည္း ေက်ာင္းဆင္းလို႔ အိမ္အျပန္ကို ေစာင့္ခဲ့ျမဲပါပဲ။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းတံခါး၀ကေန ေစာင့္ျပီး ဆီးၾကိဳေနတဲ့ သူမ်ားအေမေတြကိုျမင္တိုင္း ငါ့အေမမ်ားပါေနေလမလားလို႔ လိုလိုခ်င္ခ်င္ ရွာၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အတန္းပိုင္ဆရာမလက္ကို အားကိုးၾကီးစြာတြဲလို႔ ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းလမ္းမၾကီးကို ျဖတ္ျပီး မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေလးေတြကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရဖူးတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">အစိုးရရံုး၀န္ထမ္းျဖစ္တဲ့ အေမနဲ႔အေဖ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ရံုးဆင္းျပီး အိမ္ျပန္လာမလဲဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အတန္းပိုင္ဆရာမအိမ္မွာ ဆရာမရဲ႕အေမျဖစ္တဲ့ အဖြားေကၽြးတဲ့ ညေနစာကိုစားျပီး အေမနဲ႔အေဖကို ေမွ်ာ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္မ်ားလို႔ အခ်ိန္ပိုဆင္းရရင္ ည ၉း၀၀၊ ၁၀း၀၀မွာ ဆရာမအိမ္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို ေမေမလာႏိႈးခဲ့ရတယ္ေလ။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဒီအျဖစ္မ်ဳိး တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ ေတြ႔ၾကံဳလာတဲ့အခါ သားသမီးကိုခ်စ္တဲ့ အေမရင္က်ဳိးခဲ့တယ္။ သားသမီးအေရးနဲ႔ ဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္ဖူးဆိုတဲ့ ေမေမ၊ အစိုးရရံုးအရာရွိျဖစ္မယ့္ဘ၀ကို စြန္႔လႊတ္ျပီး သားသမီးေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လို႔ အိမ္ေထာင္ရွင္မဘ၀ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မ ဒုတိယတန္းေပါ့။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ညေနေက်ာင္းဆင္းရင္ သူမ်ားေတြလိုပဲ ငါ့အေမလာၾကိဳမွာလို႔ ဂုဏ္ယူျပီးေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေမ့လက္ကိုတြဲျပီး ေက်ာင္းကျပန္ခဲ့ရတဲ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြဟာ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ သနပ္ခါးေရက်ဲလိမ္းျပီး ေက်ာင္းလာၾကိဳတဲ့အေမ့မ်က္ႏွာက မိတ္ကပ္ထူထူေတြလိမ္းထားတဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးေတြထက္ ပိုလွတယ္။ ေက်ာင္းတံခါး၀ကေန ဆီးၾကိဳေပြ႔ဖက္လိုက္စဥ္မွာ အေမ့ရဲ႕ျပံဳးေနတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ တစ္ေလာကလံုးမွာ အလွဆံုးပါပဲ...။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">မူၾကိဳေက်ာင္းသားဘ၀ အေမလာၾကိဳတဲ့အရြယ္ကို လြန္လာေတာ့၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေတြမွာ အိမ္ကိုေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ ျပန္လာတဲ့အခါ ျခံတံခါး၀မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ အေမ့ရဲ႕မ်က္ႏွာကို အရင္ဆံုးျမင္ခ်င္ခဲ့တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔မွ အေမ့ကိုမေတြ႔ရတဲ့ေန႔ဟာ တစ္ေန႔တာအတြက္ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္တဲ့ေန႔ပါပဲ။ အိမ္အျပန္တိုင္းမွာ အေမ့ကိုေတြ႔ရလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ျပန္ခဲ့မိတယ္။ အိမ္ထဲ၀င္တဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္အိမ္လံုးပတ္ျပီး လိုက္ရွာမိတာကလည္း အေမ့ကိုပါပဲ။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြန္မ လုပ္ငန္းခြင္၀င္တဲ့အရြယ္ ေရာက္လာခဲ့ျပန္တယ္။ အသက္ေတြၾကီးလို႔ အရြယ္ေတြေရာက္လာေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔ပါ။ ကၽြန္မဘယ္အခ်ိန္ပဲ အိမ္ျပန္အိမ္ျပန္၊ ဘယ္သူရွိရွိမရွိရွိ၊ ဘယ္သူၾကိဳၾကိဳမၾကိဳၾကိဳ အေမတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မကို ေစာင့္ၾကိဳေနမွာပါ။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">အခုလည္း ႏွစ္ ႏွစ္နဲ႔ေျခာက္လၾကာခြဲေနရတဲ့ အိမ္ကေလးဆီကို သံုးပတ္တိတိ ကၽြန္မျပန္ပါဦးမယ္။ ဘယ္သူၾကိဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မၾကိဳသည္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္မဆီက လက္ေဆာင္ပစၥည္း၊ ႏိုင္ငံျခားေငြ တစ္စံုတစ္ရာ ပါလာသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါလာသည္ျဖစ္ေစ၊ လူသာေျဖာင့္ေျဖာင့္ျဖဴးျဖဴး ေရာက္လာရင္ေတာ္ျပီဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေလယာဥ္ကြင္းကေန ဆီးျပီးေစာင့္ၾကိဳေနမွာ ကၽြန္မရဲ႕အေမပါ။ အေမ့အျပံဳးက အရာရာကိုရင္ဆိုင္ဖို႔ သတၱိကို ေပးပါတယ္။ အေမ့ေမတၱာက စိတ္ႏွလံုးကို ေအးခ်မ္းေစပါတယ္။ အေမ့စကားက ဘ၀လမ္းကို ေျဖာင့္မွန္ေစပါတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ႏြမ္းလ်ေနတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြကို ျပန္လည္လန္းဆန္းေစဖို႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အိမ္ကိုျပန္ခဲ့ျပီ....။ အိမ္အျပန္သည္ ေႏြးေထြးမႈ၊ ရႊင္လန္းမႈ၊ တက္ၾကြမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားေစသည္။ ရင္ခုန္သံသည္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ၾကားေနရေလာက္ေအာင္ က်ယ္ေလာင္ေနသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ ႏွစ္ခြဲကစျပီး ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရေသာ ကၽြန္မ၏အိမ္အျပန္သည္ ကၽြန္မအတြက္ မည္မွ်ရင္ခုန္ေစခဲ့ရေၾကာင္း အေမ့ကို ေျပာျပရေပဦးမည္...။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">...................................<br /><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">၂၀၀၈ခုႏွစ္ မတ္လ ၃၁ရက္ေန႔က အိ္မ္ျပန္ခါနီး မွတ္မွတ္ရရ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုပါ။ ဒီေန႔ဆိုရင္ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးခဲ့တာ တစ္ႏွစ္နဲ႔ သံုးရက္တိတိရွိခဲ့ပါျပီ။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကို ကြၽန္မသိပ္မက္ေမာပါတယ္။ သိပ္တန္ဖိုးထားပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အိမ္မွာ ကြၽန္မကိုေစာင့္ေနမယ့္ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖ ရွိေနေသးလို႔ပါပဲ။ တစ္ေန႔ေန႔ မိဘႏွစ္ပါး မရွိေတာ့တဲ့အခါ ကြၽန္မရဲ႔ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဟာ ေအးစက္ေျခာက္ေသြ႔ေနေတာ့မွာပါပဲ...။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဧျပီလ ၁၇ရက္ေန႔မွာ ေမေမ၊ ေဖေဖ၊ ေမာင္ေလးနဲ႔ ညီမေလးဆီကို ကြၽန္မ ခဏျပန္ပါဦးမယ္။ မႏွစ္က ျပန္လာျပီးခ်ိန္မွာ ေနာင္ႏွစ္ေတာ့ မျပန္ေသးပဲ ေနလိုက္ဦးမယ္လို႔ စဥ္းစားမိပါေသးတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ခါျပန္ရင္ တစ္ခါေလာက္ ေငြကုန္တယ္ဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ မိဘဆိုတာ ရွိေနတုန္းပဲ ေတြ႔ရတာမဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကုန္ခ်င္လဲကုန္ပါေစေတာ့။ ေမေမနဲ႔ေဖေဖ အသက္ရွိေနေသးသမွ် ကုန္ခ်င္သေလာက္ကုန္ပါေစ... ျပန္လို႔ရသမွ် ျပန္ေနပါဦးမယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-5071862708324364744?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-79350406033080411102009-04-02T20:00:00.003+08:002009-04-02T20:00:01.511+08:00<div style="text-align: justify;">QS ဆိုတာဘာလဲ၊ အၾကမ္းးမ်ဥ္းအားျဖင့္ QS တစ္ေယာက္ဘာေတြလုပ္ရတာလဲ၊ ျမန္မာျပည္က QSတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဘာေတြအဓိကလုပ္ေဆာင္ရသလဲ ဆိုတာေတြကို ျပီးခဲ့တဲ့ <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2009/03/qs-quantity-surveyor.html">အပိုင္း(၁)</a>မွာ ေျပာခဲ့ျပီးျဖစ္ပါတယ္။ အခုအပိုင္းမွာေတာ့ စကၤာပူက လက္ရွိေဆာက္လုပ္ေရး နယ္ပယ္အေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွသာ QSခ်င္းအတူတူပဲ လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြ ဘာေၾကာင့္ကြဲသြားတယ္ ဆိုတာကို နားလည္ႏိုင္မွာပါ။<br /><br />စကၤာပူရဲ႕ ေဆာက္လုပ္ေရးနယ္ပယ္ကို အဆင့္ဆင့္ပိုင္းျခားေျပာရရင္ ၅ဆင့္ေလာက္ခြဲရပါလိမ့္မယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />၁။Client / Owner - ပိုင္ရွင္<br />၂။Consultant - အတိုင္ပင္ခံအဖြဲ႔အစည္း<br />၃။Main Contractor - လုပ္ငန္းတစ္ခုလံုးကို လုပ္ကိုင္ခြင့္ရသူ<br />၄။Sub-Contractor - ဆင့္ပြား/ခြဲေ၀လုပ္ကိုင္ခြင့္ရရွိသူ<br />၅။Supplier&nbsp; -&nbsp; ကုန္ပစၥည္း/လုပ္အား ပံ့ပိုးသူ<br /><br />အဲ့ဒီလိုအဆင့္ဆင့္ခြဲပါတယ္။ နားလည္လြယ္ေအာင္ ေျပာျပရရင္ အေဆာက္အဦးတစ္ခုအေနနဲ႔ ဥပမာေပးပါမယ္။ စကၤာပူမွာ အထင္ကရေတြထဲကတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Nanyang Technological University ( NTU ) မွာ ေက်ာင္းေဆာင္အသစ္ေဆာက္လုပ္တယ္ ဆိုၾကပါစို႔။ အဲ့ဒီအေဆာက္အဦးရဲ႕ပိုင္ရွင္ ( Client ) ဟာ NTU သို႔မဟုတ္ MOE ( Ministry of Education ) ျဖစ္ပါတယ္။ Client ကေနျပီးေတာ့ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ပံုစံကို Consultant ကိုေျပာျပျပီး အေဆာက္အဦးတစ္ခုလံုးရဲ႕ အေသးစိတ္ကအစ ျပီးဆံုးသည္အထိ လိုအပ္ခ်က္အရပ္ရပ္တို႔ကို တာ၀န္ယူဖို႔အတြက္ အလုပ္အပ္ပါတယ္။ <br /><br />Consultant အေနနဲ႔ ပထမဆံုးလုပ္ေပးရတာကေတာ့ Tender Publishing ပါ။ Project တစ္ခုကိုစျပီး တင္ဒါေခၚေပးပါတယ္။ Consultant ကထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ တင္ဒါေတြကို စကၤာပူတစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ရွိရွိသမွ်ေသာ Main Contractor ေတြက သူတို႔ ကုမၸၸဏီေတြရဲ႕ Finicial Limit နဲ႔အညီ တင္ဒါဆြဲၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီ Finicial Limit ကေတာ့ ကုမၸၸဏီကို မွတ္ပံုတင္ကတည္းက BCA ( Building Construction Authority ) ကေနျပီးေတာ့ ရွယ္ယာဘယ္ေလာက္ဆိုရင္ အဆင့္ဘယ္ေလာက္ဆိုျပီး သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။ အလြယ္ေျပာရရင္ အရင္း ၁၀၀ပဲ ရွိတဲ့သူကို ၂၀၀ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အလုပ္ကို မလုပ္ခိုင္းသလိုပါပဲ။ ေဆာက္လုပ္ေရးဆိုတာက က်သင့္ေငြကို အရင္ၾကိဳျပီး စိုက္ထုတ္ အလုပ္လုပ္ထားျပီးမွ လုပ္ငန္းျပီးစီးမႈကိုလိုက္ျပီး ေငြျပန္ေခ်တဲ့ သေဘာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္းမစိုက္ႏိုင္ရင္ လုပ္ငန္းမတြင္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ လုပ္ငန္းတစ္၀က္နဲ႔ ရပ္သြားတာမ်ိဳးျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဆင့္သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့သေဘာပါ။ <br /><br />ဟုတ္ျပီ။ ဒါဆိုရင္ ေက်ာင္းေဆာင္အသစ္ၾကီးကို Main Contractor တစ္ခုခုက တင္ဒါရသြားျပီးတဲ့အခါ ေက်ာင္းေဆာင္ေဆာက္ျပီးရံုသက္သက္နဲ႔ မရပါဘူး။ အထဲက ပရိေဘာဂ၊ တန္ဆာပလာေတြပါ အေသးစိတ္ထည့္ေပးဖို႔ တင္ဒါထဲမွာပါတယ္ဆိုရင္ လိုအပ္တဲ့ ပစည္းေတြကို Main Contractor ကိုယ္တိုင္လုပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳးေတြ ရွိလာပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာ Specialize လုပ္တဲ့ Company ေတြကိုထပ္ျပီး အလုပ္အပ္ရပါတယ္။ ပရိေဘာဂဆိုရင္ ပရိေဘာဂကုမၸၸဏီ၊ Air Con ဆိုရင္ Air Con ကုမၸၸဏီ စသည္ျဖင့္ ခြဲထြက္သြားပါတယ္။ ဒါကို Sub-Contractor လို႔ေခၚပါတယ္။ <br /><br />Sub-Contractor ဟာ Main Contractor ကေန ဆင့္ပြားခြဲထြက္ေလ့ရွိေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာ Nominated Sub Contractor အျဖစ္လည္း Consultant ကေနတိုက္ရိုက္ခြဲထြက္တတ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုရင္ ကုန္ပစၸၥည္းေစ်းႏႈန္းေၾကာင့္ပါ။ <br /><br />ဥပမာ- ထိုင္ခံုတစ္လံုး ဆိုၾကပါစို႔။ ထိုင္ခံုတစ္လံုးရဲ႕ မူလတန္ဖိုးဟာ စက္ရံုကထုတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေဒၚလာ၃၀လို႔ သတ္မွတ္မယ္။ ဒါကို စက္ရံုကေန ( တစ္နည္းအားျဖင့္ Sub Contractor လို႔ေျပာပါမယ္ ) Main Contractor ကိုေရာင္းခ်တဲ့အခါ သယ္ယူပို႔ေဆာင္စရိတ္နဲ႔ အျမတ္ေငြအျဖစ္ အနည္းဆံုး ၁၅% ထပ္ေဆာင္းျပီးမွ ေရာင္းခ်ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ Main Contractor ဆီကိုေရာက္တဲ့အခါ အဲ့ဒီထိုင္ခံုဟာ ၃၄.၅ေဒၚလာျဖစ္သြားပါျပီ။ ဒါက Main Contractor ဆီမွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ Main Contractor ကေန Consultant ကိုထပ္ျပီးပို႔တဲ့အခါလည္း ဒီလိုပဲ %ထပ္ေပါင္းျပန္ပါတယ္။ ၅% ပဲေပါင္းတယ္ထားဦး ၃၆ေဒၚလာျဖစ္သြားပါျပီ။ ဒီေတာ့ခံုတစ္လံုးရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ Sub Contractor နဲ႔ Consultant ၾကားထဲမွာ ၆ေဒၚလာျမင့္တက္သြားပါျပီ။ အေရအတြက္နည္းတဲ့အခါ မသိသာေပမယ့္ ရာနဲ႔ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့အခါ သိသာသြားပါတယ္။ ခံုအလံုး ၁၀၀ဆိုရင္ ေဒၚလာ ၆၀၀ေပါ့။ <br /><br />အဲ့ဒီလို ေစ်းႏႈန္းအတက္အက်ေတြေၾကာင့္ ကုန္က်ေငြ သန္းခ်ီႏိုင္မယ့္ Project ေတြဆိုရင္ Consultant ကေန တိုက္ရိုက္ Nominated Sub-Contractor အျဖစ္ ေခၚေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />Main Contractor က အလုပ္အကုန္မလုပ္ႏိုင္တဲ့အခါ Sub Contractor ကိုထပ္ေခၚရသလိုပဲ Sub Contractor မွာလည္း Supplier ဆိုတာ ထပ္ေပၚလာျပန္ပါတယ္။ ဥပမာ- သစ္၊ သံ၊ အ၀တ္စ ဒါမ်ိဳး ကုန္ၾကမ္းေတြကို Sub Contractor က Supplier ဆီကေန ျပန္၀ယ္ရပါတယ္။ <br /><br />အခုေျပာခဲ့သေလာက္ဟာ လက္ရွိစကၤာပူေဆာက္လုပ္ေရး နယ္ပယ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အဆင့္ဆင့္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဆင့္ေတြထဲမွာမွ QS ဆိုတဲ့ရာထူး အမ်ားဆံုးပါ၀င္ ပတ္သက္တဲ့ ေနရာဟာ ၃ ေနရာရွိပါတယ္။ <br /><br />၁)Consultant QS<br />၂)Main Contractor QS<br />၃)Sub Contractor QS&nbsp; တို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">QS ခ်င္းအတူတူ ေနရာကိုလိုက္ျပီးေတာ့ တာ၀န္ေတာ့ ကြဲျပားပါတယ္။ Estimate တြက္ရတာခ်င္းေတာ့ အတူတူပါပဲ။ အပိုင္း ( ၃ ) မွာ Sub Contractor QS အေၾကာင္းကို အရင္ဆံုးေျပာဖို႔ ရည္ရြယ္ထားပါတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-7935040603308041110?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-89497892794737435962009-04-01T00:01:00.005+08:002009-04-01T01:43:26.599+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ ဧျပီ ၁ ရက္ေန႔.... ဟိုးအရင္အခ်ိန္ ကြၽန္မတို႔မေမြးခင္ကတည္းက လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ April Fool လုပ္ၾကတယ္လို႔ ေမေမတို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္ေျပာျပလို႔ ကြၽန္မသိခဲ့ရပါတယ္။ ပြဲေတာ္ရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္လုပ္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့သူ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္လို႔၊ခင္လို႔ စၾကတဲ့သေဘာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဧျပီ ၁ရက္ေန႔မွာ ေျပာတဲ့စကား၊ ရတတ္တဲ့သတင္းဆိုရင္ ယံုရခက္ပါတယ္။<br /><br />April Fool မွာတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စၾကေနာက္ၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ စိတ္တိုေအာင္၊ ေဒါသထြက္ေအာင္ေတာ့ စၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ ရယ္ရအခက္၊ ငိုရအခက္ျဖစ္ေစမယ့္ အရာမ်ိဳးေလးေတြနဲ႔ က်ီစားတဲ့သေဘာပါ။ ကြၽန္မလည္းတစ္ခါေတာ့ က်ီစယ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ျပီး စခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ၾကံရာပါေပါ့ေလ။<br /><br />၂၀၀၄ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၁ရက္ေန႔... ရွစ္မိုင္လမ္းဆံု၊ ေဇကမၻၻာေဆာက္လုပ္ေရးရံုးခန္း ေျမညီထပ္မွာေပါ့...<br /><br />အဲ့ဒီေန႔က ရံုးကို ခါတိုင္းထက္ေစာေစာ ေရာက္တယ္။ ေက်ာင္းအတူတူဆင္းျပီး တစ္ေန႔တည္း အတူတူအလုပ္၀င္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေရာေပါ့။ ခဏၾကာေတာ့ ရံုးကလူေတြလည္း တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾကေပမယ့္ April Fool ကဘာမွမထူးျခားေသးဘူး။ မနက္ ၁၀း၀၀ေလာက္မွာ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ဆရာလိုလည္းျဖစ္၊ စီနီယာအစ္ကိုလည္းျဖစ္တဲ့ ဆရာဂလဲ ( အဲ့ဒီတုန္းက အစ္ကိုမသိေအာင္ နာမည္၀ွက္နဲ႔ ေခၚတာပါ။ ) ေရာက္လာျပီး ေအာ္တိုကဒ္ဘက္က အစ္ကိုၾကီးေတြနဲ႔ လက္ဘက္ရည္သြားေသာက္ၾကပါတယ္။<br /><br />ရံုးခန္းထဲမွာ ကြၽန္မနဲ႔အတူ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ပဲက်န္ခဲ့ေတာ့မွ တစ္ေယာက္ေသာ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔အိတ္ထဲက စကၠဴကတ္ဘူးတစ္ခုကို ထုတ္လာတယ္။ ဘာတုန္းလို႔ေမးၾကည့္ေတာ့ အဖံုးကိုလွပ္ျပပါတယ္။ အထဲမွာ မိန္းကေလးလက္သီးဆုပ္ေလာက္ရွိတဲ့ ၾကက္သြန္ဥၾကီးတစ္ဥ။ ျပီးေတာ့ ဒီေန႔ ဧျပီ ၁ရက္ေလ တဲ့။ ျပီးေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြက ဆရာဂလဲရဲ႕ လြယ္အိတ္ကို ေ၀့ျပီးၾကည့္လိုက္တယ္။ အိုေက... ဒီေလာက္ဆိုရင္ တို႔ကလည္း သေဘာေပါက္ျပီးသားေလ။<br /><br />ဘယ္သူမွမရွိတုန္း ကတ္ထူဘူးကို အျပင္ကေနပါဆယ္စကၠဴလွလွေလးနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ထုပ္လိုက္တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္လုပ္ငန္းစမလဲလို႔ေမးေတာ့ သူလည္းစဥ္းစားရခက္သြားတယ္။ မနက္ကတည္းက လုပ္လို႔ေတာ့ မျဖစ္မွန္းသိတယ္ေလ။ ရံုးကမျပန္ခင္ အိတ္ကိုဖြင့္ၾကည့္ ႏိုင္ေသးတယ္မဟုတ္လား။ ဒါဆိုလည္း ညေနမွၾကိဳးစားၾကမယ္လို႔ သေဘာတူျပီး ပါဆယ္ကိုေသခ်ာ ျပန္သိမ္းထားလိုက္ၾကတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတစ္ေန႔လံုး ဆရာဂလဲကိုျမင္တိုင္း သံုးေယာက္သား ရယ္ခ်င္ေနၾကတယ္။ အလုပ္၀င္တာမွ ငါးလေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဆရာဂလဲနဲ႔ ကြၽန္မတို႔သံုးေယာက္က ဘုနဲ႔ေဘာက္။ ကြၽန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ကလည္း ဆရာဂလဲေျပာသမွ် ေရွ႕တင္ေတာ့ "ဟုတ္ကဲ့ ကိုၾကီး"ဆိုတာကို ထပ္ေနတာပဲ။ ျပီးရင္ တလြဲခ်ည္းလုပ္ပါတယ္။ ဆရာဂလဲခမ်ာ ေဒါသကလည္း ခပ္ၾကီးၾကီးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး သင္ျပေပးေနရတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း April Fool ရဲ႕ ပစ္မွတ္ဟာ ဆရာဂလဲျဖစ္ခဲ့တာေနမွာပါ။<br /><br />ရံုးဆင္းေတာ့ သံုးေယာက္သား ရင္ခုန္သံကိုယ္စီနဲ႔။ မနက္ျဖန္ရံုးတက္ရင္ေတာ့ မိုးၾကိဳးေတြပဲပစ္မလား၊ မုန္တိုင္းေတြပဲ ထန္မလားဟဲ့ဆိုျပီး စိတ္ေတြေျပာင္းဆန္လို႔ေပါ့။<br /><br />ေနာက္ေန႔ ရံုးေရာက္တဲ့အခါ ဆရာဂလဲကိုပဲ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ လိုက္ၾကည့္ေနမိၾကတယ္။ မိုးေလ၀သၾကည့္တာပါ။ စိတ္မ်ားတိုလာရင္ေတာ့ ဒုကၡပါပဲေပါ့ေလ။ ေန႔လည္ေလာက္က်ေတာ့မွ ဆရာဂလဲက "မေန႔က ၾကက္သြန္ဥက ညည္းတို႔လက္ခ်က္ မဟုတ္လား" တဲ့။ ရင္ထဲကို ဒိန္းကနဲပဲ...။ မိုးၾကိဳးေတာ့ ပစ္ပါျပီေပါ့။ ေၾကာက္ကလည္းေၾကာက္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ႏွာေတာ့ မနည္းတည္ေအာင္ ေနေနရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က " ကိုၾကီးကလည္း.. ဘယ္ကၾကက္သြန္ဥလဲ။ သမီးတို႔ ဘာမွမသိဘူးေနာ္" လို႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ျပန္ေျပာေနေပမယ့္ ဆရာဂလဲကေတာ့ ပါးစပ္ကနားရြက္ကို ခ်ိတ္ေတာ့မယ့္ မ်က္ႏွာနဲ႔ "ညည္းတို႔လက္ခ်က္ပါ..ငါသိပါတယ္" တဲ့။<br /><br />အဲ့ဒီေလာက္ပဲေျပာျပီး ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့လို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ April Fool မိုလို႔ေပါ့။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အဲ့ဒီေန႔က သံုးေယာက္လံုး မလြယ္ေလာက္ဖူး။ မေန႔ညက ပါဆယ္ဘူးကို ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ျဖစ္သြားမယ့္ ဆရာဂလဲရဲ႕ မ်က္ႏွာကို စိတ္ကူးထဲမွာ ျမင္ေယာင္မိတိုင္း သံုးေယာက္လံုးတခြိခြိနဲ႔ေလ။ :P<br /><br />အဲ့ဒီတစ္ႏွစ္ပဲ ဆရာဂလဲကို April Fool လုပ္ခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ ေနာင္ႏွစ္ေတြေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထပ္ျပီး မေနာက္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ဆရာဂလဲကိုလည္း ထပ္မ စ ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဆရာဂလဲက ခ်စ္သူရသြားလို႔ပါပဲ။ ခ်စ္သူရဲ႕ေမြးေန႔ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ဆရာဂလဲတစ္ေယာက္ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအေပ်ာ္ကို အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတြက္ ေနာက္ေျပာင ္က်ီစယ္မယ့္အစား ကြၽန္မတို႔တေတြ အစ္မအတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေတြ ေပးခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />April Fool ဟာ ရံုးတက္ရက္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ျပံဳးရႊင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာထားနဲ႔အတူ ရံုးတက္ခ်ိန္မွာ ေနာက္က်ျပီး ေရာက္လာတတ္တဲ့ ( ဒါမွမဟုတ္ ) ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ ေစာျပန္တတ္တဲ့ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ဆရာဂလဲကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေန႔လည္း... ဆရာဂလဲတစ္ေယာက္ မနက္ေစာေစာမွာ ဖုန္းဆက္ျပီး ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေပးေနမလား၊ ရံုးျပန္ခ်ိန္က်မွပဲ ဖုန္းဆက္ေနမလား ကြၽန္မေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူရဲ႕ေမြးေန႔မွာ တစ္ေနရာစီျဖစ္ေနမယ့္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ အလြမ္းေတြအစား အေပ်ာ္ေတြဖံုးလႊမ္းေနပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးမိတယ္။<br /><br /><i>မမ ေမြးေန႔မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ...<br />ကိုၾကီးနဲ႔လည္း ထာ၀ရလက္တြဲႏိုင္ပါေစ...</i><br /><br />( April Fool မွာ အားလံုး အားလံုးလည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ေတြကင္းလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ... )</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-8949789279473743596?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4660926554858095818.post-85116406991405982252009-03-29T10:16:00.005+08:002009-03-29T11:35:43.818+08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">ေတာင္ေလရူးေတြ လာေနျပီ 'ကဗ်ာ'<br /></div><br /><span style="font-style: italic;">သင္းပ်ံ႕တဲ့ရနံ႔၊</span><br /><span style="font-style: italic;">၀င္းဖန္႔တဲ့အဆင္း၊ ပင္မင္းရဲ႕ပိေတာက္</span><br /><span style="font-style: italic;">ဘယ္လိုပင္ ထိန္ထိန္ေတာက္ေပမယ့္</span><br /><span style="font-style: italic;">သိပ္လွတဲ့ငါ့ခ်စ္သူ ၾကည္ျဖဴစြာနမ္းရွိဳက္</span><br /><span style="font-style: italic;">ပန္လိုက္မွလွမယ္။</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">အခုေတာ့...</span><br /><span style="font-style: italic;">ခ်စ္သူကိုမျမင္</span><br /><span style="font-style: italic;">ငါ့ရင္မွာ လြမ္းရလြန္းလို႔</span><br /><span style="font-style: italic;">ျပင္းျပလြန္းတဲ့ေနေအာက္</span><br /><span style="font-style: italic;">ေမႊးျမလြန္းတဲ့ပိေတာက္ေတြေရ...</span><br /><span style="font-style: italic;">ခ်စ္ရလြန္းသူ ဒီတစ္ေယာက္မွာေတာ့ </span><br /><span style="font-style: italic;">ရင္ေနပူေအာက္...</span> ဆိုသည့္ မေတာက္တေခါက္ ကဗ်ာတစ္ပိုင္းတစ္စႏွင့္ ခ်စ္သူကို သိပ္လြမ္းခဲ့ရေသာ ေႏြရက္မ်ားကို ခံစားမိခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />"အခံရခက္ေသာ အလြမ္းနာ"သည္ ခ်စ္တတ္ေသာ ႏွလံုးသားတစ္စံုအတြက္ "တစ္သက္စာဆုလာဘ္"ဟု မွတ္ယူခဲ့ပါသည္ "ကဗ်ာ"...<br /><br />သိပ္ကို သာယာျပာစင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ရင္ခြင္ေအာက္ ရြက္ေျခာက္က်ိဳးက်ဲသစ္တစ္ပင္ကိုမွီရင္း လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ အရသာကိုခံစား၊ အျပာေရာင္ပိတ္ကားေနာက္ခံမွာ ရိုးတံက်ဲတဲ ပင္အိုေတြကလည္းလွပ၊ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့တိုက္ခ်လိုက္တဲ့ ေလပူေႏြးတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဖ်ားေယာင္းမႈမွာ ေရာ္၀ါရြက္ေတြရဲ႕ ကၾကိဳးကကြက္ေတြက ဆန္းသစ္... ဒါ... ေႏြဦးရဲ႕ ရြက္ႏုသစ္ေတြေပါ့ "ကဗ်ာ"...<br /><br />ပုရစ္ဖူးေတြကေ၀၊ တမာေတြကလည္းႏုလို႔ ငွက္ေက်းေတြဥတဲ့ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ<br />ငါေလ... အိမ္ျပန္စရာမရွိတဲ့ ဥၾသငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အလြမ္းဖြဲ႔ေတးနဲ႔ မင္းေဘးမွာေနခဲ့တဲ့ကာလကို သိပ္တမ္းတပါရဲ႕ "ကဗ်ာ"ရယ္...<br /><br />မင္းရဲ႕ဂရုဏာမိုးနဲ႔ ေျမသင္းနံ႔ေတြကိုပ်ိဳးယူ၊ မင္းရဲ႕အၾကင္နာမိုးစက္နဲ႔ ပိေတာက္ခက္ေတြလတ္ဆတ္၊ စက္စက္ယိုေအာင္လွခဲ့တာ ငါ့ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြေပါ့"ကဗ်ာ"...<br /><br />"ျမနႏၵာ"လိုေတးသြားမ်ိဳးကို မရိုးတမ္းစြဲမက္၊<br />ငု၀ါပန္းေတြရဲ႕ ယိမ္းကကြက္ကို မလြတ္တမ္းရႈစား၊<br />မင္းဟာငါ့ရဲ႕ ေတာ္၀င္ "မဖုရား"ပါ...<br /><br />မဖုရားရဲ႕ ရင္တြင္းက ခါေတာ္မီွသၾကၤန္သီခ်င္းေတြလြင့္ပ်ံ႕၊ ဖေယာင္းရနံ႔သင္းေနတဲ့ သၾကၤန္ထမင္း ေတြကလည္း လတ္ဆတ္၊ ခ်စ္တတ္ လြမ္းတတ္ ခံစားတတ္တဲ့ ငါ့ရင္ဘတ္နဲ႔သာ တစ္စိုက္မတ္မတ္ နမ္းရႈိက္လိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ "ကဗ်ာ"။<br /><br />ငု၀ါ၀ါေတြ၊ နီတ်ာတ်ာစိန္ပန္းေတြကိုပန္ဆင္၊ တစ္ေျမျခားက ျပန္ခ်င္ေနတဲ့ငါ့ကို မင္းညိွဳ႕ငင္ေလသလား...<br /><br />ေဟာ... "ေတာင္ေလရူးေတြ လာေနျပီကဗ်ာေရ..."<br /><br />ေမႊးအီတဲ့ရနံ႔တစ္ခ်ိဳ႕ကို မခို႔တရို႕သယ္ေဆာင္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ရင္တြင္းကို ေမႊေႏွာက္လို႔ အလြမ္းေတြ တေတာက္ေတာက္က်ရင္း ရင္ကြဲနာသီခ်င္းေတြ ေရးခြင့္မရွိတဲ့ဘ၀ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္စက္ဆုပ္လွျပီ။<br /><br />"သာမာန္ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္သည့္သားတစ္ေယာက္"အျဖစ္ ေမြးထုတ္မေပးခဲ့တဲ့ အေမ့ကိုသာ မခ်ိတင္ကဲ အျပစ္ဆိုရမွာလား။<br /><br />"ခံစားထိရွလြယ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ရင္အံု"ကိုသာ ခပ္ဖြဖြ ေခ်ာ့ေမာ့ ေျဖာင္းဖ် နားခ်ရမွာလား။ ဒီေမးခြန္းႏွစ္ခုနဲ႔ ေပြ႔ဖက္အိပ္စက္ေနခဲ့ရတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ညေတြကို ျမင္လွည့္ပါဦး "ကဗ်ာ"...<br /><br />ေရငတ္ေနတဲ့ ေဆာင္းညေတြအလယ္မွာ...<br /><br />ျမတ္ႏိုးလြမ္းဆြတ္မႈနဲ႔ ရင္ကြဲလုလုခံစားခ်က္ေတြက မင္းမူ။ ေၾကကြဲနာက်င္မႈနဲ႔ ရုန္းၾကြလုလုေဒါသေတြက ၾကီးစိုး၊ မခ်ိတင္ကဲေ၀ဒနာအတြက္ "ျပတ္က်လုလုႏႈတ္ခမ္းတစ္စံု"နဲ႔ အသားမာတက္ေနတဲ့ လွ်ာဖ်ားမွ "ေတာက္ေခါက္သံ"ေတြက ေနရာယူ၊ ဒီရင္ပူစရာအရပ္ကို ပက္ပက္စက္စက္မုန္းေနျပီ "ကဗ်ာ"...<br /><br />ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာတဲ့အခါ...<br /><br />"ေလာကမွာ ေငြရွိရင္ဘာမဆိုျဖစ္ေၾကာင္း မေဟာင္းႏိုင္ေအာင္ ေျပာတတ္တဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြ"၊ အလုပ္ၾကမ္းနဲ႔ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္ ႏွစ္ကို "ဒီေဒသ"မွာ ျပားျပား၀ပ္က်ခံေနၾကရေၾကာင္း အတာေရေလာင္းရင္း ေျပာျပမယ္ ကဗ်ာ...<br /><br />ျပီးေတာ့.... ရိုးသားစြာ ၀န္ခံပါရေစ ကဗ်ာ...<br /><br />"<span style="font-weight: bold;">ျမန္မာဆိုတဲ့ မင္းကို ကြၽန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တတ္လာျပီ</span>"...<br /><div style="text-align: center;"><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေရးသားသူ... အတာ</span><br /><br /><div style="text-align: center;">...........................<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">ဥၾသငွက္၏ ေႏြလြမ္းခ်င္း</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">ေႏြ...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">ပန္းကေလးေတြႏြမ္း</span><br /><span style="font-style: italic;">စမ္းကေလးေတြခမ္း</span><br /><span style="font-style: italic;">သစ္ရြက္ေတြေၾကြ</span><br /><span style="font-style: italic;">ဥၾသေတးေျခြတဲ့</span><br /><span style="font-style: italic;">ဤကာလကို သတ္မွတ္ေခၚေစ</span><br /><span style="font-style: italic;">"ဂိမာန္ေႏြ" တဲ့...</span><br /><br />ဂ်ီတီအိုင္ ပထမႏွစ္သင္တန္း၊ ဒုတိယႏွစ္၀က္ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ခ်ိန္ မတ္လဆန္းေလာက္မွာ ေက်ာင္းခန္းထဲက ျပဴတင္းေပါက္နားမွာထိုင္ရင္း ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ေနေရာင္ေအာက္မွာ အရည္မေပ်ာ္ရံု ေပ်ာ့အိေနတဲ့ ေက်ာင္းအ၀င္ကတၲရာလမ္းေလးရယ္၊ ေျခာက္ေသြ႔အက္ကြဲေတာ့မတတ္ ေျမနီနီဂ၀ံလမ္းကေလးနဲ႔ လမ္းမၾကီးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္က ေရႏုတ္ေျမာင္းေတြရယ္၊ ေလတစ္ခ်က္ေ၀့သြားတိုင္း သစ္ခက္ျခင္းတိုက္မိတဲ့ တရွဲရွဲအသံနဲ႔အတူ ေျမျပင္ေပၚကို တေဖ်ာေဖ်ာေၾကြက်ရရွာတဲ့ မေလးရွားပိေတာက္ ရြက္ေျခာက္ေလးေတြ၊ ေက်ာင္း၀င္းထိပ္ပိေတာက္ပင္ေပၚက ပိေတာက္ရြက္၀ါေလးေတြ၊ ဘယ္ဆီကအသံလာလို႔ လာမွန္းမသိေပမယ့္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သာသာယာယာ ၾကားရတတ္တဲ့ ဥၾသ... ဥၾသဆိုတဲ့ အသံေလးေတြကို နားစြင့္မိရင္း "ေႏြ" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ဘာကိုလြမ္းလို႔ လြမ္းမွန္းမသိ ခပ္ေဆြးေဆြးေလး ေရးဖြဲ႔ခဲ့ဖူးသည္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ "ေႏြ" ဆိုတာကို ခံစားျပီး စာဖြဲ႔မိခဲ့ျခင္းမွ်သာ...။<br /><br />အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ခံစားမႈေတြကပဲ မႏူးညံ့ေတာ့တာလား၊ စာေတြကဗ်ာေတြထက္ အေရးပါတာေတြကပဲ စိတ္ထဲမွာ ေနရာယူသြားသလား မေျပာတတ္ခဲ့။ ေႏြဆိုတာ သူ႔အခ်ိန္တန္ရင္ ပူလာသလို၊ မိုးဆိုတာလည္း သူ႔ရာသီမွာ ရြာခဲ့။ ရာသီစက္၀န္းေတြလည္း အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ေရြ႕လ်ားလည္ပတ္ေနသလို အသက္ေတြလည္း ၾကီးလာၾက။ ဘ၀အေျခအေနေတြလည္း ေျပာင္းလဲလာၾက။ မိုးက်ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းေတြဖြင့္မယ္၊ ေႏြရာသီမွာ ေက်ာင္းပိတ္မယ္ရယ္လို႔ ငယ္ငယ္ကလို သတ္မွတ္ထားျခင္းမွ မရွိေတာ့ပဲေလ။ မိုးပဲရြာရြာ၊ ေနပဲပူပူ၊ ေဆာင္းပဲခ်မ္းခ်မ္း ဘာမွေျပာင္းလဲသြားျခင္းမရွိတဲ့ ဘ၀သံသရာထဲမွာ လႈပ္ရွားလည္ပတ္ေနၾက...။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ခုနစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့မိျပီ။ သည္ကေန႔နံနက္ ရံုးေပၚကိုအေရာက္ မွန္ျပဳတင္းကေန အျပင္ကိုေငးမိတဲ့အခါ... ေရႊအိုေရာင္ တလက္လက္ထေနတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေတြက တစ္ပင္လံုးလွပေနလိုက္ၾကတာ။ ၾကည့္ေနရင္း စိတ္ကူးထဲတြင္ ပန္းေတာက္ပန္းရနံ႔မ်ား သင္းပ်ံ႔သြားမိ။ ေၾသာ္... ပိေတာက္ေတြေတာင္ ပြင့္ေနမွပဲ။ ေႏြပီပီသသ ေရာက္ေနျပီေပါ့ဆိုသည့္ အေတြးက တစ္စံုတစ္ခုကို လြမ္းေမာေစသည္ေလ...။<br /><br />အဂၤလိပ္လို ဧျပီလ၊ ျမန္မာလို တန္ခူးလ၊ ေႏြေခါင္ေခါင္ရာသီခ်ိန္မွာ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနမည့္ အမိျမန္မာျပည္ကို ေလေအးေပးခန္းထဲထိုင္ျပီး သက္ေတာင့္သက္သာ အလုပ္လုပ္ေနရသည့္ ျမန္မာမကေလးတစ္ေယာက္ တသသႏွင့္ လြမ္းဆြတ္ေနသည္ဟုဆိုလွ်င္ ပိုသည္ဟုဆိုၾကေလမည္လား။ တကယ္ပါေလ... ဘယ္ေလာက္ပဲ အက်ည္းတန္တဲ့ မိခင္ကိုမဆို သားသမီးတိုင္းက ခ်စ္ၾကျမဲျဖစ္သလို၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေ၀းေန၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပူေနပါေစ၊ သည္အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ျမန္မာတိုင္း ျမန္မာျပည္ကို သတိရတတ္သည္ေလ။ ျပန္ခ်င္ေနတတ္ၾကသည္ေလ။ "ဘာေၾကာင့္"ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကိုေတာ့ ေမးေနစရာလိုေတာ့မည္ မထင္။<br /><br />"ေႏြဦးကာလ ျမဴထေသာခါ... ရင္းေထာင္ရင္းဆြဲ ေဆာင္ျမဲအိုးလြယ္ကာ..." ဆိုသည့္ ကဗ်ာေလးကို က်က္မွတ္ခဲ့ရစဥ္က ေႏြေခါင္ေခါင္ ဖုန္ေတြတလိမ္းလိမ္းမွာ ထန္းတက္ေနတဲ့ ထန္းတက္သမားကို မ်က္၀န္းတြင္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ "သစ္ရြက္ေရာ္ရီ ဣႁႏၵရီ၀ယ္ သီဂႌတစ္၀က္ ျမတစ္၀က္နွင့္" ဆိုသည့္ လကၤာအပိုင္းအစေလးေတြကို စာစီစာကံုးမွာ အသံုးျပဳဖို႔ စုေဆာင္းခဲ့စဥ္က လမ္းသြားရင္း အမွတ္မထင္ ျမင္ခဲ့ဖူးေသာ ျမစိမ္းေရာင္တစ္၀က္၊ ေရႊ၀ါေရာင္တစ္၀က္ ေႏြဦးေရာ္ရြက္၀ါေလးေတြကို အမွတ္ရမိခဲ့သည္။<br /><br />စာေတြကဗ်ာေတြထဲက ေႏြထက္ အျပင္ေလာကေႏြက ပိုျပီး စြဲအားျပင္းလွသည္။ အထီးက်န္ေနတဲ့ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြကလည္း လြမ္းအားပိုေစသည္။ ရြက္၀ါေတြေၾကြလြင့္လို႔ ပုရစ္ဖူးစျပဳတဲ့အခါ ႏုထြတ္ ပ်ိဳျမစ္တဲ့ပသာဒက လြမ္းစိတ္ကို တဖန္ျပန္လည္ ႏိုးထေစျပန္သည္။ ထိုအခိုက္... ၀တ္ဆံလွလွႏွင့္ ပန္းကံေကာ္ရနံ႔ေတြ ထံုသင္းလာသည္။ ေႏြဦးကံ့ေကာ္ဆိုတာ ရိုးရိုးစင္းစင္းနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွမရိုးသည့္ အလွတစ္မ်ိဳး။ က့ံေကာ္ေတြ သင္းျပီးျပန္ေတာ့ စိန္ပန္းနီနီေတြ ပင္လံုးကြၽတ္ ပြင့္ဖူးၾက၏။ ေျမတလင္းမွာေတာ့ ပြင့္ဖတ္အေၾကြေတြနဲ႔ ပတၱျမားေရာင္ေတြ ေတာက္ လို႔...<br /><br />စိန္ပန္းေတြေ၀ေတာ့ ငုေတြကလည္း အားက်မခံ ပြင့္ၾကျပန္သည္။ စိန္ပန္းနီနီက အဆုပ္လိုက္ပြင့္လို႔ လွေနသလို ငု၀ါကလည္း အခိုင္လိုက္ တြဲလ်ားေလးေတြက်လို႔ ျမင္ရသူတိုင္း ၾကည္ႏူးစရာ။ က့ံေကာ္၊ စိန္ပန္း၊ ငုပန္းေတြကပဲ ေနရာယူေနၾကေတာ့ ငုပန္းမ်ိဳးထဲက ခရမ္းေရာင္ေလးေတြ ပြင့္တတ္တဲ့ ငုသိမ္ကလည္း ျမန္မာ့ေျမကို ခရမ္းေရာင္လႊမ္းေစျပန္တာေပါ့။ ဖေယာင္းသစ္ခြဆိုတဲ့ ခရမ္းေရာင္သစ္ခြ ပန္းကေလးေတြကေတာ့ သၾကၤန္က်မွ ခ်ီခ်ီၾကြၾကြ ပြင့္ၾကျပန္သည္ေလ။ ပုပၸါးေျမမွာလည္း စကား၀ါေတြ ေ၀ေနလုျပီေပါ့။ အေရာင္မ်ိဳးစံုျခယ္လို႔ လွခ်င္တိုင္းလွေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္မွာ ပိေတာက္ဆိုတဲ့ ေဆးေလးတစ္စက္ ေပါင္းဖက္ေရးျခယ္လိုက္တဲ့အခါ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သဘာ၀ပန္းခ်ီကားဟာ အတိုင္းမရွိ ျပည့္စံုလွပသြားခဲ့ျပီ။ လြမ္းမိပါသည္။<br /><br />ပိေတာက္ပြင့္၊ ပိေတာက္ရနံ႔တို႔က "လြမ္းေမာသည္"ဆိုသည့္ စကားလံုးတစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာနားလည္ေစခဲ့ျပီ။ သည္အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ အတာကူးေတာ့မည္။ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးပြဲ၊ သၾကၤန္ပြဲေတာ္အခ်ိန္ နီးကပ္ေနျပီေလ။ ေနရာတိုင္းမွာ သၾကၤန္သီခ်င္းသံေတြ လြင့္ပ်ံေနေတာ့မည္။ လူၾကီးေတြကလည္း အခါတြင္းဥပုဒ္သီလယူၾကဖို႔၊ အလွဴအတန္းျပဳၾကဖို႔ ျပင္ဆင္ေနသလို လူငယ္လူရြယ္ေတြကလည္း ေရပက္ခံလည္ဖို႔ ျပင္တဲ့သူလည္း ရွိမည္။ မ႑ပ္မွာေရကစားဖို႔ စီစဥ္တဲ့သူလည္း ရွိမည္။ အမ်ားအားျဖင့္ မိန္းကေလးေတြက ေရကစားဖို႔ အားသန္ၾကသည္။ ေနပူမခံရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သၾကၤန္ေရေတြၾကားမွာ ပိေတာက္ေရႊ၀ါနဲ႔အတူ သၾကၤန္မေလးေတြရဲ႕ ေရစိုအလွဟာလည္း စာဖြဲ႔စရာတစ္ခုပင္။<br /><br />ေစ်း၀ယ္ထြက္မိသည့္အခါ ပိုလြမ္းရျပန္သည္။ ရွိရွိသမွ် Shopping Center ေတြမွာ သၾကၤန္အသံုးအေဆာင္ေတြႏွင့္ ၀ယ္သူေတြစည္ကားေနၾကမည္။ စီးတီးမတ္လို၊ စူပါ၀မ္းလို ေနရာမ်ိဳးမွာ ငုပန္းအတု၊ ပိေတာက္ပန္းအတုေတြႏွင့္ သၾကၤန္ကိုၾကိဳေနလိမ့္မည္။ ယုဇနပလာဇာ၊ စိန္ေဂဟာစူပါစင္တာေတြမွာ လူငယ္ေတြေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေစ်း၀ယ္ေနၾကလိမ့္မည္။ တကယ္ပါပဲ... မ်က္လံုးထဲမွာ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ေပၚလာရေတာ့ ပိုပိုလြမ္းသည္။<br /><br />သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ဆိုလွ်င္ အိမ္တိုင္းမွာ အတာအိုးကိုယ္စီႏွင့္ က်က္သေရရွိေနဦးမည္။ ေျမအိုးထဲမွာ ခုႏွစ္ေန႔နံပါတဲ့ အညြန္႔ေလးေတြထိုးလို႔ အိမ္ေရွ႔မွာ ထားတာဟာ ခုႏွစ္ရက္ သားသမီးက သၾကၤန္မွာ လူ႔ျပည္ကိုဆင္းလာမယ့္ သိၾကားမင္းကို ၾကိဳဆိုတယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ရွိသည္ဟု လူၾကီးသူမေတြေျပာတတ္သည္ကို မွတ္သားခဲ့ဖူးသည္။ မုန္႔လံုးေရေပၚ၊ သာကူ၊ ေရႊရင္ေအး၊ မုန္႔လက္ေဆာင္း အစရွိသည့္ သၾကၤန္အစားအစာမ်ားကို စတုဒီသာေကြၽးေမြးတတ္ၾကသည့္ အေလ့အထမွာလည္း အင္မတန္ခ်စ္စရာေကာင္း၏။<br /><br />ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မနက္မွာ မိသားစုတစ္ခုျခင္းအားျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ အသင္းအဖြဲ႔လိုက္ျဖစ္ေစ ေဘးမဲ့လႊတ္ပြဲမ်ားျဖင့္ ကုသိုလ္ျပဳတတ္သည္။ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားကို ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးျခင္း၊ ေျခသည္းလက္သည္းလွီးေပးျခင္း စသည့္ေကာင္းမႈကုသိုလ္ အစုစုတို႔ျဖင့္ ႏွစ္သစ္ကိုၾကိဳၾကသည္။ ညေနဘက္ ေန၀င္ရီတေယာမွာ ရပ္ကြက္တိုင္း၊ လမ္းတိုင္းမွာ ဆရာေတာ္မ်ားပင့္ဖိတ္ျပီး ပရိတ္တရားမ်ား ရြတ္ဖတ္ၾကဦးမည္။ ေတြးမိေလေလ တမ္းတမိေလေလ၊ သတိရေလေလ... အတာေရ...။<br /><br />ေတြးေနရင္းနဲ႔ပဲ အပင္ေပၚက ပိေတာက္ပြင့္ဖတ္ေလးေတြ ေလေျပနဲ႔အတူ လြင့္က်လာျပန္ျပီေလ။ ကြန္ကရစ္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ပိေတာက္ပြင့္၀ါ၀ါေလးေတြနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းေနျပီ။ ေဆြးေျမ႕တဲ့စိတ္နဲ႔အတူ ပိေတာက္ပင္ေအာက္ အေျပးလွမ္းလို႔ ပြင့္ဖတ္ေလးေတြကို တယုတယ ေကာက္ယူရႈိက္နမ္းမိစဥ္ တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ား ျဖာသြားရသည္။ အေ၀းတစ္ေနရာဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွ၊ ေနသားက်က်၊ ျမန္မာ့ေရ၊ ျမန္မာ့ေျမ၊ ျမန္မာ့ေႏြရဲ႕ အလွေတြကိုေတာ့ တုမမီႏိုင္။ ဥၾသငွက္ငယ္၏ ေတးသံသာသည္ မိခင္ေျမရဲ႕ ေႏြကိုလြမ္းေမာေနသည့္ ျမန္မာမေလးတစ္ေယာက္၏ နားထဲတြင္ေတာ့ လြမ္းခ်င္းတစ္ပုဒ္သာ...။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေရးသားသူ ... လြမ္းသုရင္</span><br /><div style="text-align: center;">..............................<br /></div></div></div><div style="text-align: justify;"><br /> <a href="http://www.artsof-greengirl.com/2008/11/blog-post_07.html">ဒီပို႔စ္</a>ေလးမွာ ထည့္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းျပည့္ျဖိဳးရယ္၊ ကြၽန္မရယ္... စကၤာပူမွာ ပိေတာက္ပန္းေတြ ပထမဆံုးပြင့္တဲ့ေန႔က ပိေတာက္ပန္းေတြေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ကို တမ္းတမ္းတတ ျဖစ္ရေၾကာင္း စကားစပ္မိခဲ့ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ "ေႏြ"ကို စိတ္ထဲရွိသမွ် စာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေရးခ်ၾကေအာင္ဆိုျပီး ျပည့္ျဖိဳးက အဆိုျပဳလာတာေၾကာင့္ သူတစ္ပုဒ္၊ ကြၽန္မတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး တိုင္ပင္မထားပဲ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ေရးခဲ့ေပမယ့္ အားလံုးျပီးလို႔ အျပန္အလွန္ဖတ္ၾကည့္တဲ့အခါ... စာအသြားအလာက ဆင္တူျဖစ္ေနလို႔ အံ့ၾသရပါတယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္တြင္းျဖစ္ေရးဖြဲ႔မႈကို စာဖတ္သူအားလံုး ဖတ္ရႈခံစားလို႔ရေအာင္ ပို႔စ္တစ္ခုအျဖစ္ ဘေလာ့ခ္ေပၚတင္လိုက္ပါတယ္။ "လြမ္းသုရင္ နဲ႔ အတာ" ရဲ႕ "ေႏြလြမ္းခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္"ကို ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားေပးတဲ့အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း...။<br /></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4660926554858095818-8511640699140598225?l=www.artsof-greengirl.com' alt='' /></div>GreenGirlhttp://www.blogger.com/profile/05565924582322314643noreply@blogger.com