ခၽြန္စက္ နဲ႔ ေဖေဖ

ကၽြန္မငယ္ငယ္က ခဲသားေဘာပင္လွလွေလးေတြ၊ ခဲတံခၽြန္စက္လွလွေလးေတြ ေတြ႔ရင္ သိပ္လိုခ်င္တတ္ပါတယ္။ ခဲသားေဘာပင္ကို လိုခ်င္တာက ဘယ္ေလာက္ပဲ စာမ်ားမ်ားေရးေရး တံုးမသြားလို႔ပါ။ ခဲတံခၽြန္စက္ကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မဆို ခဲတံတုံးသြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္ခၽြန္လို႔ လြယ္ကူလို႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စာေရးတဲ့အခါ ခဲသားတံုးေနရင္ လက္ေရးမလွဖူးလို႔ပဲ ထင္ေနတတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ စာေရးကိရိယာဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္ေတြေရွ႕ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိတဲ့အခါ မလြဲမေသြပူဆာတဲ့ အရာဟာလည္း ခဲသားေဘာပင္နဲ႔ ခၽြန္စက္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ... ကၽြန္မဘယ္လိုပဲ ပူဆာပူဆာ ဘယ္ေတာ့မွ မရခဲ့တဲ့ ပစၥည္းဟာ ခဲတံခၽြန္စက္ေလးေတြပါ။ ၀ယ္ေပးဖို႔ဘယ္ေတာ့မွ အလိုမလိုက္ခဲ့တဲ့သူဟာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ေဖေဖပါပဲ။

သူငယ္တန္းမတက္ခင္ မူၾကိဳအရြယ္ကတည္းက ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္လံုးကို စာေရးတတ္ေအာင္ ေမေမက သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူငယ္တန္းစတက္တဲ့အခါ အတန္းထဲမွာ စာေရးတတ္ဖို႔ ဆရာမက ထပ္သင္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ျပသနာက ခဲတံတုံးေနရင္ စာမေရးခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက ကြန္ပါဘူးထဲမွာ ခၽြန္ျပီးသားခဲတံ ငါးေခ်ာင္းကို အဆင္သင့္ အိမ္ကေနထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီခဲတံ ငါးေခ်ာင္းကိုလွည့္ျပီး တစ္ေနကုန္ေရးရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ က်ိဳးသြားလို႔ ေရးဖို႔မေလာက္တဲ့အခါ အတန္းပိုင္ဆရာမကို သြားခၽြန္ခိုင္းရပါတယ္။

ဆရာမကလည္း တစ္ခါတစ္ေလ ခ်က္ခ်င္း ခၽြန္ေပးတတ္ေပမယ့္ ခၽြန္ရမယ့္ ခဲတံမ်ားေနရင္ေတာ့ ေစာင့္ရတာေပါ့ေလ။ စိတ္တိုေနတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း သြားမခၽြန္ခိုင္းရဲျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ ခဲတံခၽြန္စက္ေလးေတြပါတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြလို အခ်ိန္မေရြး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခၽြန္လို႔ရေနရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးျပီး ခဲတံခၽြန္စက္ကို လိုခ်င္မိတာပါ။ ခဲတံခၽြန္တဲ့ဓါးက်ေတာ့လည္း အရြယ္ငယ္ေသးေတာ့ ရွမွာစိုးလို႔ မကိုင္ရဘူးေလ။

ခဲသားေဘာပင္လိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာတဲ့အခါ ကေလးဆိုတာ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕မေရးရဘူး၊ ေရးရင္လည္း လက္ေရးမလွဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ပယ္ခ်ခံရသလို ခဲတံခၽြန္စက္လိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာတိုင္း ခၽြန္စက္နဲ႔ခၽြန္ရင္ ခဲတံခဏေလးကုန္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ၀ယ္မေပးခဲ့ပါဘူး။ ခဲတံငါးေခ်ာင္းမေလာက္ရင္ ေနာက္ေန႔ ကြန္ပါဘူးထဲမွာ ခၽြန္ျပီးသားေနာက္တစ္ေခ်ာင္းသာတိုးျပီး ခဲတံေျခာက္ေခ်ာင္းျဖစ္လာတတ္တာပါ။ ငယ္တဲ့အရြယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲကလည္း ၾကိတ္ျပီးထင္ေနမိေသးတယ္။ ေဖေဖကလည္း ခဲတံခၽြန္ႏိုင္လိုက္တာလို႔ေလ။ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ တစ္ေယာက္ကို ခဲတံေျခာက္ေခ်ာင္း၊ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ဆိုေတာ့ ၁၈ေခ်ာင္းေလ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ခဲတံခၽြန္ေပးရတဲ့အခ်ိန္က တစ္နာရီေလာက္ၾကာပါတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ စိတ္ရွည္သူမို႔ထင္တာပါပဲ။ ခဲတံထိပ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာင္ေခ်ာျပီး ညီေနတဲ့အထိ သစ္သားစေလးေတြကို ညွိရင္းနဲ႔စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ခၽြန္သြားတာပါ။ ေမေမခၽြန္ေပးရင္ေတာ့ ေဖေဖခၽြန္ေပးသေလာက္ မညီေပမယ့္ ျမန္ေတာ့ျမန္ပါတယ္။

ငယ္တုန္းက မသိခဲ့ေပမယ့္ အခုအရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕ မေရးခိုင္းသလဲ၊ ခဲတံခၽြန္စက္ကို ၀ယ္မေပးသလဲဆိုတာေတြကို နားလည္လာခဲ့တယ္။

မူလတန္းအရြယ္ဆိုေတာ့ လက္ေရးမျငိမ္ေသးဘူးေလ။ ျပီးေတာ့ ကေလးဆိုတာက စာေရးရင္ အားစိုက္ျပီး ဖိေရးတတ္တာကိုး။ ဒီေတာ့ ခဲသားေဘာပင္အသံုးျပဳတဲ့အခါ ခဲသားေဘာပင္က အဲ့ဒီအားစိုက္ျပီး ဖိတာမ်ိဳးကို မခံႏိုင္ပါဘူး။ လူၾကီးတစ္ေယာက္အတြက္ လက္ေရးအခ်ိန္အစ မလိုအပ္ေတာ့ေပမယ့္ ကေလးက်ျပန္ေတာ့ မခ်ိန္တတ္ေသးဘူးေလ။ တကယ္ေတာ့ ခဲသားေဘာပင္ဆိုတာမ်ိဳးက ပံုဆြဲခဲတံပါပဲလား ဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပံုေတြဆြဲရတဲ့အခါမွ သိလာခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း လက္ေရး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေတြကို ေရးတတ္တဲ့ေဖေဖက သူ႔သားသမီးေတြ လက္ေရးပ်က္မွာစိုးလို႔ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕ ေပးမေရးခဲ့တာျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိပါေသးတယ္။

ခၽြန္စက္ဆိုတာလည္း တစ္ခါခၽြန္ရင္ အၾကာၾကီး ေရးေနလို႔မွ မရပဲ။ ခၽြန္စက္နဲ႔ခၽြန္တဲ့ ခဲတံဟာ ခဏေလးေရးျပီးရင္ တံုးသြားျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ခဏခဏခၽြန္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ခဲသားက တိုတိုေလးပဲ ထြက္လာတာဆိုေတာ့ ကေလးေတြက ခဲသားရွည္ရွည္လိုခ်င္ေတာ့ ခၽြန္ရမယ့္ အတိုင္းအတာထက္ ပိုခၽြန္တတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခါ ထိပ္ကခၽြန္ျပီးသား ခဲသားကက်ိဳးသြားတတ္တယ္။ က်ိဳးသြားေတာ့ အသစ္ျပန္ခၽြန္ရတယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ ခ်ာလည္ပတ္လည္ျဖစ္ျပီး ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းက ဘာမွမေရးလိုက္ရပဲ ခဏေလးနဲ႔ ကုန္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ခၽြန္စက္၀ယ္မေပးတဲ့ ေဖေဖ့ကိုလည္း ကၽြန္မ အပစ္မတင္ေတာ့ပါဘူး။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ခဲသားေဘာပင္နဲ႔ေရးလည္း ကၽြန္မွာ လက္ေရးပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့သလို ခဲတံခၽြန္စက္ကိုလည္း အတိုင္းအဆနဲ႔ ခၽြန္တတ္ေနျပီေလ။ ပံုေတြမွာ မတူညီတဲ့ အတိုင္းအတာေနရာေတြကို ေရာင္စံုျခယ္ရင္း တံုးလာတဲ့ေရာင္စံုခဲတံေလးေတြကို ခၽြန္စက္နဲ႔ ခၽြန္မိတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ခၽြန္စက္၀ယ္မေပးဖူးတဲ့ အေဖ့ကိုလည္း ကၽြန္မသတိရေနပါတယ္။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...