ေျပးခ်င္သူ

ေျပးခ်င္သူ

"အခ်ိန္တန္ဂိမၼာန္ေႏြဦးးးဝယ္..မေသြအမွန္ေတာင္ျပန္ေလျမဴးးးတယ္... အခ်ိန္ခါေဝဆာပြင္႔အလွထူးးတဲ႔..အိုပိေတာက္ဦးးးရယ္.."

အခ်ိန္တန္လို႔တန္မွန္း မသိႏိုင္တဲ႔ဘဝတစ္ခုကို ဘာေၾကာင္႔မ်ား ျပဳစားခ်င္ရသလဲ...ေႏြ...။
ဆြံ႔အေနတဲ႔ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႔ေတာ႔ မင္းအလွကို မရြတ္ပါရေစနဲ႔ ...ေႏြ... ရယ္။

ငါ႔ရင္မွာေလ...
ကသုတ္ကရက္ တိုက္လာတတ္တဲ႔ ေလရူးေတြရယ္၊ တိမ္းမူးတက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ ရိုးတံက်ဲက်ဲ ပင္အိုၾကီးေတြရယ္၊

ႏုပ်ိဳလတ္ဆတ္ေနတတ္တဲ႔ တမာရန႔ံသင္းသင္းရယ္၊ အလွခ်င္းျပိဳင္ေနတတ္တဲ႔ နီတ်ာတ်ာစိန္ပန္းနဲ႔ ငုပန္းပြင္႔ဝါဝါေလးေတြရယ္၊

တစ္ခါတစ္ခါ တီတ်ာခြန္းခ်ိဳ ေတးသံလိုနဲ႔ ရင္ျဖိဳေတးသြား သီရက္အားတဲ႔ ဥၾသငွက္ငယ္ေလးေတြရယ္က တစ္စတစ္စနဲ႔ ေနရာယူလာၾကျပီ ...ေႏြ...။

ဒါေၾကာင္႔လဲ.. အတာေရေအးေအးရယ္၊ ထံုေနေအာင္ေမႊးတဲ႔ ပိေတာက္ရယ္၊ အင္းယားလမ္းတစ္ေလ်ာက္က မ႑ပ္ေတြရယ္ကို သံေယာဇဥ္ငတ္ေနတဲ႔ ဒီရင္ဘတ္ၾကီးနဲ႔သာ ပက္ပက္စက္စက္လြမ္းေနမိပါရဲ႔...ေႏြ...ရယ္။

မုန္႔လံုးေရေပၚျဖဴျဖဴေလးေတြ...၊အုန္းႏို႔ရနံ႔သင္းေနတဲ႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္းေဖြးေဖြးေလးေတြ...၊
မုန္႔လက္ေဆာင္းေအးေအးနဲ႔ ေက်ာက္ေက်ာေရာင္စံုငယ္ေလးေတြ...၊
ျမန္မာေျမက ေမေမခ်က္တဲ႔ သၾကၤန္ထမင္း၊
ေျမသင္းရနံ႔ဖန္ဆင္းရွင္ သၾကၤန္မိုးေရ..ျပီးေတာ႔...တန္ခူးေလ...

ျမတ္ႏိုးေသာေျမ အတာေရႏွင္႔၊
ေတာင္ေလလြင္႔ျမဴး ကံ႔ေကာ္ဦးႏွင္႔၊
ေပ်ာ္ျမဴးလိပ္ျပာ ေရာ္ရြက္ဝါတို႔ ရင္နာလ်က္ေဝးးး...ကၽြန္ေတာ္...ေဆြးရေပဦးေတာ႔မယ္ေႏြ...။

ပင္႔သက္ေတြရႈိက္ ရင္တြင္လႈိက္ေမာ ျဖစ္သည္႔ေသာက ျပင္းလြန္းလွပါတယ္...ေႏြ...။
ကၽြန္ေတာ္ ခဏ နားပါရေစေတာ႔....

(အလြမ္းရစ္သမ္ေတြနဲ႔ ျပည္ေတာ္ျပန္ေတးကို
တစ္ေရးႏိုးတိုင္း ထထေရး၊
အိပ္မက္ေတြနဲ႔ေဝးရာကိုေျပးခ်င္သူ...)

ေစစားသူ

...............

မႏွစ္က ကဗ်ာကိုလြမ္းတဲ့ အတာ... ဒီႏွစ္ေတာ့ သူဟာ "ေျပးခ်င္သူ" တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မကပဲ သူ႔ကို ေျပးဖို႔အေဖာ္ညွိခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မက ေျပးဖို႔ေျခလွမ္းျပင္ေနတုန္း... သူကေတာ့ ေျပးသြားခဲ့တာ စာရြက္ေပၚကို စကားလံုးေတြ စီလို႔...။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီႏွစ္အတြက္ ကၽြန္မဟာ ပိေတာက္ပန္းကို ခုထိမျမင္ရေသးပါဘူး။ ဘေလာ့ခ္ေတြေပၚမွာ သၾကၤန္အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ေနရေပမယ့္ လြမ္းမိတယ္ ဆိုရံုေလာက္ပဲ ခံစားမိတယ္။ အရင္က ကိုယ္ေရးခဲ့တာေတြ ျပန္ဖတ္မိလည္း အသစ္ျပန္မျဖစ္လာ။ ဒီကိုေရာက္ကတည္းက သၾကၤန္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ အရင္သံုးႏွစ္ကထက္ စတုထၳႏွစ္ေျမာက္ သၾကၤန္ဟာ ကၽြန္မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ကို ေအးစက္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။

မႏွစ္ကသၾကၤန္နားနီးေတာ့ မအိျႏၵာအိမ္မွာ မုန္႔သြားစားတာကို သတိရတယ္။ "အခ်ိန္တန္ ဂိမၼာန္ေႏြဦးးးဝယ္.." ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔ သၾကၤန္ပိုးေတြ အလိုလိုႏိုးၾကားလာတယ္လို႔ ေျပာတဲ့ Black Dreamတစ္ေယာက္ ဘေလာ့ခ္မွာတင္ထားတဲ့ သီခ်င္းကို Replay လုပ္ျပီးနားေထာင္တာကိုလည္း သတိရတယ္။ ဘေလာ့ခ္ဘန္နာကိုျမင္တိုင္း သက္ပိုင္သူကိုလည္း သတိရတယ္။ အြန္လိုင္းကေန ေရေတြေလာင္းျပီး စၾကတာကိုလည္း လြမ္းတယ္။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ အိမ္ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့စိတ္တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔ ဘေလာ့ခ္အတြက္လည္း စာေတြၾကိဳေရးျပီး Schedule နဲ႔ တင္ျဖစ္ခဲ့တာေတြကိုလည္း သတိရေနတယ္။

ခုေတာ့လည္း အေနေ၀းလို႔ပဲ ေသြးေအးသြားသလား သၾကၤန္ရယ္။ ပိေတာက္ရနံ႔ပဲ ေ၀းသြားလို႔လား။ ဒါေပမယ့္ ေႏြအလွ ရဲ႕ သံစဥ္ေတြ ၾကားေယာင္လာရင္ေတာ့ သၾကၤန္ကို လြမ္းတဲ့စိတ္ေတြဟာ ႏိုးထအသက္၀င္လာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ တကယ္လည္း ႏိုးထခ်င္မိပါတယ္...။ ပိေတာက္ရနံ႔သင္းသင္းနဲ႔ သၾကၤန္ေရေတြစိုေနတဲ့ အင္တာနက္ထဲကသၾကၤန္၊ အိပ္မက္ထဲကသၾကၤန္ကေန ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေပမယ့္ ေရစိုစိုမွာ အျပံဳးမပ်က္၊ ျမိဳ႔လံုးပတ္ခဲ့တဲ့ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲက သၾကၤန္ဆီကိုေလ...။