အျဖဴေရာင္ အတၱ

"တို႔ သူေဌးမက သိပ္ျပီးစီးပြားေရး ဆန္တယ္ေနာ္။ သူ႔အက်ိဳးအျမတ္ရဖို႔ပဲ တြက္ေနတာပဲ။ ၀န္ထမ္းေတြကိုက်ေတာ့ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ လခမေပးခ်င္တဲ့အျပင္ အျမဲဆူပူေနတတ္တယ္။ အတၱၾကီးတယ္ေနာ္။"

လက္ရွိအလုပ္ကို မေရာက္ခင္ အရင္ရံုးမွာတုန္းက တစ္အိမ္တည္းလည္း အတူတူေနခဲ့ရဖူးသလို အလုပ္လည္းတစ္ခုတည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မၾကည္ျဖဴပိုင္ရဲ႕ အလုပ္ရွင္ သူေဌးမအေပၚ သံုးသပ္ခ်က္ပါ။ အလုပ္ခ်င္းအတူတူ ကၽြန္မက သူေဌးမ မ်က္စိကြယ္ရာမွာ ေနရသူမို႔ သူေဌးမရဲ႕ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္မွ လြတ္ကင္းေပမယ့္ သူေဌးမရဲ႕ မ်က္စိေအာက္မွာ ေနရတဲ့အစ္မကေတာ့ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ အသံမ်ိဳးစံုကို ၾကားရေလ့ ရွိပါတယ္။

"ေဟ့ ဒီေန႔ Betty မ်က္ႏွာျပံဳးေနတာပဲ။ သေဘာလည္း ေကာင္းေနတယ္။ ဘယ္သူကိုမွလည္း ဆူတာမေတြ႔ဘူး"

တစ္ေန႔ေတာ့ ေန႔လည္ထမင္းစားၾကရင္း အစ္မက ကၽြန္မကို အဲ့ဒီလို ထူးထူးဆန္းဆန္းဆိုပါတယ္။ "သူ႔သား ျပန္လာလို႔ျဖစ္မယ္" လို႔ ကၽြန္မရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ကိုေျပာေတာ့ အစ္မက "ဟုတ္တယ္ေနာ္။ မေန႔က ျပန္ေရာက္မယ္လို႔ ေျပာသံၾကားတယ္"

တကယ္ေတာ့ Betty မွာ သမီးတစ္ေယာက္၊ သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သမီးအၾကီးက NUS ကေနဘြဲ႕ရျပီး AU မွာေက်ာင္းဆက္တက္ေနတယ္။ သားကိုလည္း အဲ့ဒီကိုပဲပို႔ျပီး ေက်ာင္းတက္ခိုင္းထားတယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔တေတြ သိခဲ့ၾကတာကိုး။

ခဏတာေတြသြားသလို ျငိမ္သြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ အစ္မက စကားတစ္ခြန္းကိုေျပာပါတယ္။

"အင္း... Betty က အတၱၾကီးတယ္ရယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔မရျပန္ဘူး။ သူစီးပြားေရးဆန္တာဟာ သူ႔သားသမီးအတြက္ပဲ။ စီးပြားေရးဆန္ႏိုင္မွ သူ႔သားသမီးအတြက္ ပိုက်န္မယ္ မဟုတ္လား။ အတၱဆိုရင္ေတာင္ "ငါ့သားသမီးဖို႔" ဆိုတဲ့ အတၱပဲျဖစ္မယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ သူဟာ ငါတို႔ဘက္ကို အမ်ားၾကီး မစဥ္းစားေတာ့တာ... "

အဲ့ဒီတုန္းက အစ္မရဲ႕ စကားကို ကၽြန္မ နားလည္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မနားလည္ခဲ့တာက "Betty" ဆိုတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ သူေဌးမ တစ္ေယာက္တည္းကိုပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကၽြန္မလည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ရွိေနခဲ့တယ္ေလ။

ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ ႏွစ္ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာလာတဲ့အခါ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခုေၾကာင့္ အစ္မေျပာခဲ့တာကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ပိုျပီးေတာ့လည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ နားလည္ခဲ့ရတယ္။

ေလာကမွာ "အေမ" ဆိုတာ ေမတၱာတရား အၾကီးမားဆံုးလူသား၊ စိတ္ႏွလံုးသား အႏူးညံ့ဆံုး၊ အၾကင္နာတတ္ဆံုးလူသား၊ သတၱ၀ါတိုင္းအေပၚမွာ သားသမီးနဲ႔ယွဥ္ျပီး စာနာဂရုဏာထားတတ္တဲ့သူ၊ သားသမီးအတြက္ဆိုရင္ ေယာက္်ားရင့္မာေတြ ထက္ေတာင္မွ ရဲရင့္တဲ့သူ၊ သတၱိရွိတဲ့သူလို႔ ကၽြန္မလက္ခံခဲ့တယ္။ နားလည္ခဲ့တယ္။ ေမတၱာအရာမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ ၾကီးမားသလဲဆိုရင္ ေမတၱသုတ္မွာေတာင္ ျမတ္စြာဘုရားက "တစ္ဦးတည္းရွိေသာသားကို မိခင္က ေမတၱာထားပံု" နဲ႔ယွဥ္ျပီး ေဟာၾကားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သားသမီးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ တျခားတပါးေသာသူေတြက လူဆိုးလို႔ထင္ရေအာင္ အတၱၾကီးသူ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မနားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ သတိမထားမိခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္အေမျဖစ္ေနလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သားသမီးတိုင္းရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ "ငါ့အေမဟာ တစ္ေလာကလံုးမွာ အေကာင္းဆံုးမိခင္" ပါ။ အဲ့ဒီအတြက္ အေမ့ရင္ထဲက ငုပ္သွ်ိဳးေနတဲ့ "အတၱ"ကို ကၽြန္မ မျမင္ခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္မက အေမ့ကို ကၽြန္မအတြက္ မငိုပါနဲ႔လို႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းမာလြန္းတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္ခ်င္းမတိုက္ဆိုင္တိုင္းမွာ အေမဟာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငိုခဲ့ရတယ္။ အေမ့စိတ္ထဲက "ငါ့သမီး" ဆိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းအတၱကို ကၽြန္မ မခံစားတတ္ခဲ့လို႔ ျဖစ္မယ္။

ကၽြန္မက အေမ့ကို ကၽြန္မနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘယ္ေတာ့မွ ပူပင္ေသာက မေရာက္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္အေမက ကၽြန္မအတြက္ ယေန႔ထက္ထိ ပူပင္ေနဆဲျဖစ္တယ္။ အေမ့ရင္ထဲက "ငါ့သမီးအတြက္" ဆိုတဲ့ ေမတၱာအတၱကို ကၽြန္မ နားမလည္ခဲ့လို႔ျဖစ္မယ္။

အေမ ကၽြန္မအတြက္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ေပးေနတာကိုေတြ႔တိုင္း "အေမကလည္း မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ေျပာတာကို ေျပာလို႔ကို မရဘူး" ရယ္လို႔ ဆူပူခဲ့ဖူးမယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမကေတာ့ အဲ့ဒီဆူပူမႈအတြက္ မ်က္ရည္လယ္ရံု၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုကလြဲလို႔ ေနာက္ထပ္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အပင္ပန္းခံေနဆဲပဲျဖစ္တယ္။ အေမ့ႏွလံုးသားထဲက "ငါ့သမီးအတြက္" ဆိုတဲ့ ေမတၱာအတၱကို ကၽြန္မ သတိမထားမိခဲ့လို႔ ျဖစ္မယ္။

အေမ့ကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က "နင့္အေမ သိပ္ဆိုးတယ္" လို႔ ေျပာတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္လို႔ သတိထားဖို႔ ကၽြန္မ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမကေတာ့ သူမ်ားေတြအျမင္မွာ ဆိုးတယ္လို႔ ထင္ရေအာင္ကို သားသမီးနဲ႔ပတ္သက္ျပီး အမိုက္ခံတတ္တယ္။ အေမ့ေသြးထဲက "ငါ့သမီးအတြက္" ဆိုတဲ့ ေစတနာအတၱကို ကၽြန္မ လ်စ္လ်ဴရွဳခဲ့မိလို႔ျဖစ္မယ္။

ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ "ငါ့သမီး" ဆိုတဲ့ အတၱေတြ အေမ့မွာ အမ်ားၾကီး ရွိေနဦးမွာပါ။ အဲ့ဒီအတၱေတြကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔၊ သိႏိုင္ဖို႔၊ နားလည္ခံစားေပးႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရဦးမွာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ သူမ်ားအေမေတြကိုလည္း အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ကၽြန္မျမင္ခဲ့ဖူးမယ္။ ကိုယ့္အေမနဲ႔ ႏႈိင္းျပီး ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္တဲ့အခါ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မသိမသာရွိေနတတ္တဲ့ အတၱေတြကို ကၽြန္မခံစားတတ္လာခဲ့တယ္။

ကၽြန္မဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး နားလည္ခဲ့တဲ့ "အေမ" ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးတစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မ မသိခဲ့တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို သိရွိခဲ့ရတယ္။ "ငါ့အတြက္" ဆိုတဲ့ အတၱေတြကို ခြာခ်ထားျပီးျဖစ္တဲ့ မိခင္ေတြမွာ "ငါ့သားသမီးအတြက္" ဆိုတဲ့ ေစတနာအတၱေတြ၊ ေမတၱာအတၱေတြ၊ တနည္းအားျဖင့္ အျဖဴေရာင္သက္သက္ အတၱေတြ ေတာင္လိုပံုလာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအတၱေတြေၾကာင့္လည္း မိခင္တိုင္းဟာ သားသမီးေတြအတြက္ ေသဆံုးသည္အထိ ပူပင္ေနခဲ့ၾကရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။


( ၁၉.၃.၂၀၁၀ - ေမေမရဲ႕ ၅၃ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ...။ ေမေမအပါအ၀င္ မိခင္တိုင္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္။ )