ကမၻာတုထဲက မိန္းကေလး

ကမၻာၾကီးလံုးတယ္တဲ့
ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့...
တစ္သက္လံုးေတာ့
စာေတြထဲမွာ ဒီလိုပဲ သင္ခဲ့ရတာကိုး...

ညာလက္ဆိုတာ
စာေရးဖို႔နဲ႔ ထမင္းစားဖို႔တဲ့...
ဘယ္သူကစျပီး သတ္မွတ္ခဲ့တာလဲ
အေမက ဒီလိုပဲ သင္လာခဲ့တာကိုး...

ေန႔ဆိုရင္ ႏိုးထရမယ္
ညဆိုတာ အိပ္စက္ရမယ္...
ဘယ္သူ႔ စည္းကမ္းေတြလဲ
တစ္ေလာကလံုးက ဒီလိုပဲ ေနထိုင္က်တာကိုး...

ဒီလိုပဲ ေနထိုင္ၾကတဲ့
ကမၻာေလာကၾကီးမွာ
ဘယ္သူကစ၊ ဘယ္ကစ
မသိႏိုင္တဲ့ အရာေတြ
ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေနၾကသလို...
ေရွ႕လူေတြရဲ႕ လမ္းရိုး
စြဲကိုင္လိုက္ေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း
အမ်ားၾကီးရွိေနေသးတယ္...

ပါးစပ္ေတြက ေျပာၾကတယ္
ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ တဲ့...
သူမ်ားအေၾကာင္း စိတ္မ၀င္စားနဲ႔ တဲ့
တကယ္ေရာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဒီလိုပဲလား...

ဘ၀တစ္ခုကို
က်ားကြက္ေတြလိုစဥ္းစား
တဖက္လူရဲ႕အကြက္ကိုတြက္ခ်က္
အႏိုင္အရွံဳးေတြနဲ႔ခ်ာခ်ာလည္
ဒါနဲ႔ပဲ...
ကိုယ့္ကစားကြက္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေပါ့...

ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေဖာက္
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ၾကရေအာင္
"သူ႔အေတြး" ဆိုတာကိုေမ့
ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေနၾကရေအာင္...

တကယ္သတိထားမိရင္
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ေနတာထက္
သူမ်ားေျခကိုလိုက္ၾကည့္ရတာက
သိပ္ပင္ပန္းလြန္းေနျပီ...

ခက္တယ္ကြယ္...
ဒီကမၻာတုထဲက မိန္းကေလး
အျပင္ကမၻာၾကီးအေၾကာင္း
နားမလည္ေသးပါဘူး... တဲ့...

ဟုတ္တယ္ေလ...
ကမၻာတုထဲက မိန္းကေလးပါ
အျပင္ကမၻာၾကီးကိုမုန္းလို႔
ေ၀းေ၀းေနတဲ့ မိန္းကေလးပါ...

ကမၻာတုထဲမွာ
ေတြးခ်င္ရာေတြ ေတြးတယ္
ေရးခ်င္ရာေတြ ေရးတယ္
ဘယ္တြန္းအားမွ မရွိဘဲ
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားတယ္...

အျပင္ကမၻာမွာလို
အတြန္းအတိုက္ေတြမရွိဘူး
အႏိုင္အရွံဳးေတြမရွိဘူး
ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြမရွိဘူး
ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းေၾကာင့္ တြန္းအားေတြလည္းမရွိဘူး...

ကမၻာအစစ္ၾကီးကို မုန္းတဲ့ ကိုယ္
တြန္းအားေတြကို မုန္းတဲ့ ကိုယ္
အႏိုင္အရွံဳးေတြကို မုန္းတဲ့ ကိုယ္
ကုန္ကုန္ေျပာရင္
အျပင္ကမၻာက အရာအားလံုးကို မုန္းေနတဲ့ ကိုယ္...

အခန္းတံခါးေတြ အလံုပိတ္
ေလာကၾကီးကိုေမ့ထားခ်င္လို႔
တိတ္တိတ္ေလးပဲ ေနပါရေစ
တြန္းအားေတြမပါဘဲ
ကိုယ့္ေျခနဲ႔ကိုယ္ လွမ္းပါရေစ

"သူ"ဆိုတာေတြကို ဥေပကၡာျပဳ
ကိုယ့္ပန္းတိုင္ကို ကိုယ္သြားပါရေစ
သန္႔စင္တဲ့ ေမတၱာတရားအတြက္
အစြန္းအထင္းေတြ ေ၀းပါရေစ

မုန္းလို႔မဟုတ္ေတာင္
ခ်စ္ျခင္းရဲ႕တြန္းအားမွာ
အႏိုင္အရွံဳးေတြနဲ႔
တရြတ္တိုက္လိုက္ရတဲ့ ကိုယ္
ခႏၶာကိုယ္ေလး သိမ္ငယ္ေသးက်ံဳ႕
စိတ္အနာတရေတြ သိပ္မ်ားလြန္းလို႔ပါ...။


လြမ္းသုရင္
၂၁ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၀