အခ်စ္ = ခလုတ္တိုက္ျခင္း

ဒီေန႔ ေမာင္ႏွမလိုခင္ေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာမိတဲ့အခါ အခ်စ္ဟာ ဘ၀မဟုတ္ဖူးလို႔ ေျပာမိရာက ဒီစိတ္ကူးကို ရသြားတယ္။

အစ္ကိုက ကၽြန္မကိုေျပာတယ္ေလ...ညီမေလးရယ္ အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္မကလည္း အစ္ကိုေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္လို႔။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ခလုတ္တိုက္မိတာပါပဲလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

လူတိုင္းလူတိုင္း ကိုယ့္လမ္းကို ကိုယ္သြားေနၾကတာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခလုတ္မထိပဲ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာနဲ႔ လိုရာခရီးကို ေရာက္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း လမ္းေပၚက ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြနဲ႕ ခလုတ္တိုက္မိတယ္။ ခလုတ္တိုက္ျပီး ဘာမွမျဖစ္သလိုနဲ႔ ဆက္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ ရတဲ့သူ ရွိသလို ေျခေထာက္နာသြားတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း နာတဲ့ေျခေထာက္က ေကာင္းသြားတာပါပဲ။

အဲ..တစ္ခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ ခလုတ္တိုက္တာ ေျခသည္းေတာင္ လန္ထြက္သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ လန္သြားးတုန္းခဏပဲ နာလွခ်ည္ရဲ႕၊ ေနာက္ဆို သတိထားေတာ့မယ္ဆိုျပီး ေျခသည္းအသစ္လည္း ထြက္လာေရာ အမေလး ခလုတ္တိုက္တာမ်ား ဘာအေရးလဲ၊ ေျခသည္းခြာတာမ်ား စကားထဲထည့္ေျပာလို႔၊ ခြာလိုက္လည္း ေနာက္ေတာ့ အသစ္ျပန္ထြက္တာပါပဲ ဆိုျပီး ေပါ့ေပါ့ေလးျဖစ္သြားတတ္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ ခလုတ္တိုက္တာျခင္း အတူတူ ေမွာက္ရက္လဲလို႔ ဒူးျပဲတဲ့သူက်ေတာ့ ဒူးျပဲတဲ့ဒဏ္ရာက ေသတဲ့အထိ အမာရြတ္အျဖစ္ က်န္သြားတတ္တယ္။ လမ္းေပၚက ခဲေလးေတြေတြ႕ရင္လည္း ခလုတ္တိုက္မွာကို အရမ္းေၾကာက္ျပီး သတိထားေရွာင္သြား တတ္ၾကတယ္။

ကဲ...ဒီေတာ့ ခလုတ္တိုက္ျခင္းဆိုတာ အခ်စ္လိုပဲလို႔ စဥ္းစားမိလိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္... အခ်စ္ = ခလုတ္တိုက္ျခင္းပါပဲ...။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...