အားကိုးလ်က္ပါ ေဖေဖ

"အားကိုးစမ္းဘာ"

လက္ေမာင္းကို ကာယဗလေမာင္ေတြ ဟန္ေရးျပသလို ေကြးလို႔ အသံမာမာနဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့ ေဖေဖ...
စြယ္က်ယ္အက်ႌ၀တ္ထားသည္းအတြက္ လက္ေမာင္းမွ ၾကြက္သားေတြက ဖုထစ္လို႔ေနသည္။ အဲ့ဒီလိုဟန္ပန္ႏွင့္ ေျပာတတ္သည့္ ေဖေဖ့ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မေကာင္းေကာင္း သိတတ္စအရြယ္... ၉ႏွစ္၊ ၁၀ႏွစ္သမီးေလာက္ပဲ ရွိဦးမွာပါ။

"အေဖၾကီးေရ... မီးဖိုကြိဳင္ပ်က္သြားျပီ လုပ္ေပးပါဦး" ၊ "ေစ်းသြားမလို႔ စက္ဘီးနဲ႔လိုက္ပို႔ပါလား" အဲ့ဒီလို အေသးအမႊားေလးကအစ "လကုန္ရင္ သမီးေတြ ေက်ာင္းအပ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလိုေသးတယ္၊ ဖုန္းဖိုး အခြန္လည္းေပးရဦးမယ္။ သားကလည္း ပိုက္ဆံလွမ္းမွာေနျပီ။" ဆိုတာေတြအထိ ေမေမက အားကိုးသလို... "သမီး ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္ ဖယ္ရီဂိတ္ကို လိုက္ပို႔ပါလားဟင္" ၊ "စက္ဘီးက ေလမရွိေတာ့ဘူး... ေဖေဖ ေလထိုးေပးပါဦး" စသည္ျဖင့္လည္း ခၽြဲႏြဲ႔တတ္ေသာ ကၽြန္မတို႔ သားသမီးေတြရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အားကိုးရာလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။

သားသမီးေတြကို စက္ဘီးစီးတတ္ေစခ်င္လို႔ သားတလွည့္ သမီးတလွည့္ စက္ဘီးစီးသင္တဲ့ေနာက္ ေရေက်ာ္ရပ္ကြက္ တစ္ပတ္လံုးကို မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ေျပးလိုက္ရင္း ထိန္းေက်ာင္း သြန္သင္ေပးခဲ့တဲ့ေဖေဖ၊

ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ သားသမီးသံုးေယာက္ကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ စက္ဘီးေနာက္မွာတင္ရင္း ေခါက္တု႔ံေခါက္ျပန္ ေက်ာင္းပို႔ေပးခဲ့တဲ့ေဖေဖ၊

ရံုးျပန္မိုးခ်ဳပ္လို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းေနပါေစ သားသမီးေတြ သြားေလရာကို မျငီးမျငဴ ကားတစ္စီးနဲ႔ လိုက္ပို႔လိုက္ၾကိဳ လုပ္တတ္တဲ့ေဖေဖ၊

ဘာအခက္အခဲပဲ ရွိရွိ သားသမီးကို အသိမခံပဲ က်ိတ္ျပီး ေျဖရွင္းတတ္တဲ့ ေဖေဖ၊

သားသမီးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာကိုေတာင္ ေဘးခ်ိတ္ျပီး ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ပါေစ စီးပြားရွာရဲတဲ့ ေဖေဖ၊

သားသမီးေတြကို ပါးစပ္ကတစ္ခြန္းမွ မေျပာပဲ စိတ္ထဲကေန က်ိတ္ခ်စ္တတ္တဲ့ ေဖေဖ...

အေဖက "အားကိုးစမ္းပါ" လို႔ မေျပာလည္း ကၽြန္မ အေဖ့ကို အားကိုးခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏိုင္ေနလည္း အေဖ့ကို ကၽြန္မ အားကိုးဆဲပါပဲ။ အေဖအသက္ေတြၾကီးလို႔ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ရင္လည္း သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးတဲ့ အေဖဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ ဘာနဲ႔မွ လဲလို႔မရႏိုင္တဲ့ အားကိုးရာတစ္ခုပါ။

အသက္ ၆၀နီးလို႔ ငယ္တုန္းကလို မသန္ေတာ့ရင္ေတာင္ စိတ္ဓါတ္မက်ပါနဲ႔ အေဖရယ္... အိမ္ဦးခန္းမွာ ထိုင္ေနျပီးေတာ့ သားသမီးေတြအတြက္ အေဖမားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မ အေဖ့ကို အားကိုးေနပါေသးတယ္...။

( ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ေဖေဖ.. အသက္ ၅၈ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ )


ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေရးခဲ့ဖူးတာေတြ...
ေဖေဖ... ( ၅၇ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ )
ကၽြန္မအေဖတူ သမီးပါ

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ကြၽန္မရဲ႕ ၀ါသနာေလးေတြ

သိပ္မၾကာေသးခင္ကပဲ သက္ပိုင္သူက တက္ဂ္ထားျပီးတာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ အစ္ကို ကိုလင္းဦးက ထပ္ေရးပါဦးဆိုလို႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္ေနာ္။ ( အသစ္မတင္ႏိုင္ေသးခင္ ဆားခ်က္တယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္ :P )

လူတစ္ေယာက္မွာ ေမြးလာကတည္းက ဗီဇ၀ါသနာဆိုတာ ရွိၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူဘာကို၀ါသနာပါတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတတ္သလို တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း စိတ္ျငိမ္တဲ့အရြယ္ေရာက္မွ သူ႔၀ါသနာက ပိုထင္ရွားလာတတ္တာပါ။ လူသားထဲက လူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မလည္း ဘာေတြ၀ါသနာပါလဲ။ သက္ပိုင္သူေၾကာင့္ ကြၽန္မရဲ႕၀ါသနာေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီျပီး စဥ္းစားျဖစ္သြားတယ္။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မရွိပါဘူး။

ေမြးကတည္းက တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ျငိမ္စြာေနရျခင္းကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အေမက မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ဟင္းသြားခ်က္မလို႔၊ သမီးဒီနားမွာ ခဏထိုင္ေနဆိုရင္ အေမျပန္လာေခၚတဲ့အထိ ထားခဲ့တုန္းက အတိုင္းပါပဲ။ တစ္လက္မမွ မေရြ႕ပါဘူး။ အဲ့ေလာက္ထိ ျငိမ္တာပါ။

တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့အခါ မပ်င္းဘူးလားလို႔ ထပ္ေမးပါ။ မပ်င္းပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႔ ေက်ာက္တံရရင္ ျငိမ္ေဆးပါပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘာမွလည္း မေရးတတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာက္ျခစ္တာေပါ့ေလ။ အဲ့ဒါကိုၾကည့္ျပီး လူၾကီးေတြက ဒီကေလး စာဂ်ပိုးျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ေၾကးေပးၾကတယ္။ :P

စာမဖတ္ပဲလည္း တစ္ေယာက္တည္း ျငိမ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေတြးခ်င္ရာေလွ်ာက္ေတြးေနတာပါ။ ဘယ္သူနဲ႔မွ အေျခအတင္စကားမေျပာရရင္ျပီးေရာ စိတ္ကူးေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ပါတယ္။

နည္းနည္းသိတတ္လာတာနဲ႔အမွ် စာဖတ္တာ၀ါသနာပါတယ္လို႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိလာပါတယ္။ ေတြ႔သမွ်စာအကုန္လိုက္ဖတ္တာပါ။ ငယ္ငယ္က အေမနဲ႔ရံုးကိုလိုက္တဲ့အခါ အေမ့အလုပ္က စာရင္းဇယားေတြပါမက်န္ စာလံုးျမင္တာနဲ႔ အကုန္ဖတ္ေရာ။

ေနာက္တစ္ခုက လမ္းသြားရင္ တအားေငးတတ္တာပါ။ ဘာေငးတာလဲဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ထဲမွာဆိုရင္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမ်ားတယ္၊ ဆိုင္ေတြမ်ားတယ္ေလ။ အဲ့ဒါေတြလိုက္ဖတ္၊ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ေငးမိသြားတာပါ။

အသက္နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ ၁၅ႏွစ္၊ ၁၆ႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့ေနာ္။ ရသစာေပေတြဖတ္ရတာကို သိပ္သေဘာက်လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လက္တည့္စမ္းေရးၾကည့္တတ္တယ္။ စာေလးတစ္ေၾကာင္းေရးျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္ဖတ္၊ မေခ်ာဖူးထင္ရင္ ျပန္ျပင္ေရး။ ေနာက္တစ္ခါ စာေရးဆရာေတြ ေရးတဲ့စာထဲက ကိုယ္ေရးတဲ့စာနဲ႔ ဆိုလိုရင္းတူျပီး ေရးပံုကြဲေနရင္ ငါေရးခ်င္တာကို ဒီလိုလည္းေရးလို႔ရေသးပါလားလို႔ မွတ္ထားေလ့ရွိတယ္။

စာအုပ္ဖတ္တာ၊ စာေရးတာ ၀ါသနာပါျပီးေတာ့ စာသင္တာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူမ်ားကို စာရွင္းျပဖို႔ဆိုရင္ ကိုယ့္ထမင္းခ်ိဳင့္ ကိုယ္ဆြဲျပီး အာေပါက္ေအာင္၊ အျမွဳပ္ထြက္ေအာင္ ကိုယ္သိတာမွန္သမွ် တစ္လံုးမခ်န္ ရွင္းျပတတ္ပါတယ္။ ( သက္ပိုင္သူ အသိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ )သူမ်ားကို စာရွင္းရမယ္၊ စာသင္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူ႔ကို ျဖစ္ျဖစ္ ေစတနာရွိပါတယ္။ အဲ့ေလာက္ထိ ၀ါသနာပါတာပါ။ တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ ဆရာမလုပ္မယ္ရယ္လို႔လည္း ရည္ရြယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အေဆာက္အဦးေတြကိုလည္း စိတ္၀င္စားတယ္။ QS ရယ္လို႔ျဖစ္လာေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းေတြကို ပိုျပီး ေလ့လာမိတယ္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။

ေစ်း၀ယ္ရတာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ ဘာေတြ၀ယ္သလဲဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္၀ယ္တာနည္းတယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် သူမ်ားအတြက္ပဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေတြ ၀ယ္တာပဲ။ ရန္ကုန္တုန္းကဆိုရင္ ယုဇနပလာဇာကို ေလးထပ္လံုး ၃ခါေလာက္ အစအဆံုးတက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ ပတ္ျပီး ၀ယ္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အပင္ပန္းခံျပီး ရွာ၀ယ္တတ္တာက လက္ကိုင္အိတ္နဲ႔ ဖိနပ္။

၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းကို အလွၾကည့္တတ္တာလည္း ကြၽန္မရဲ႕ ၀ါသနာေတြထဲမွာပါတယ္။ သံုးတာလည္း မဟုတ္ဖူး။ ၾကည့္ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာပဲ။ :P

မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အလွအပေတာ့ စိတ္၀င္စားမယ္လို႔ ထင္မိရင္ မွားပါမယ္။ GreenGirlက မ်က္ႏွာအလွအပထက္ လက္ေခ်ာင္းေျခေခ်ာင္းေတြကို အလွျပင္ရတာ ပိုၾကိဳက္ပါတယ္။ လက္သည္းေျခသည္းဆိုးျခင္း ၀ါသနာပါ၏။ အခုေတာ့ မဆိုးျဖစ္တာၾကာပါျပီ။ လက္သည္းအရွည္လည္း ၾကိဳက္တယ္။

သီခ်င္းလည္း နားေထာင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုက္ရွာရတာေတာ့ ပ်င္းတယ္။ အသည္းအသန္ လိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္း၊ ၾကိဳက္မိတဲ့သီခ်င္းဆိုရင္ေတာ့ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရွာပါတယ္။ :)

အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အစရရင္ ေရဆံုးေျမဆံုး လိုက္တတ္တာလည္း ၀ါသနာလို႔ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာက ဘယ္လိုဇစ္ျမစ္ကေန စလာတယ္ဆိုတာကို စိတ္၀င္တစား ေလ့လာတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ ၀ါသနာတူျခင္းေတြ႔ရင္ စာအေၾကာင္းေျပာရတာ၊ နားေထာင္ရတာကို ႏွစ္သက္ျခင္းပါပဲ။ မယံုရင္ သက္ပိုင္သူနဲ႔ အလွတရားကို ေမးၾကည့္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ GreenGirl မစားမေသာက္မအိပ္ပဲ စကားေျပာပါတယ္။

ထူးျခားတာေတာ့ မပါဘူးေနာ္။ ဒီထဲမွာ မပါတာဆိုရင္ ၀ါသနာမပါဘူးလို႔ မွတ္ေပါ့ေနာ္။ တာ၀န္အရလုပ္ရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ စိတ္၀င္စားလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ၀ါသနာအေၾကာင္း လံုေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ဘံု အထပ္၂၀ ဒီဇိုင္းမ်ားအလည္မွာ ရယ္ကာေမာကာ မ်က္ႏွာေငြလ ရႊင္ျပျပနဲ႔ သက္ပိုင္သူ ၀မ္းေျမာက္ပါေလေတာ့...။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ႏိုင္ငံျခားျပန္...တဲ့

ဟိုတစ္ေလာက ႏိုင္ငံျခားျပန္ညည္းခ်င္းေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ ညည္းလိုက္ၾကတာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အဲ့ဒီညည္းခ်င္းက သက္ပိုင္သူဆီေရာက္ေတာ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဆိုသလို သူ႔ညည္းခ်င္းက ကိုယ့္ဆီဆက္ကူးသြားတယ္။ ညည္းခ်င္းဆိုေတာ့ ညည္းရမွာ သိပ္ေတာ့စိတ္မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မညည္းျပန္ရင္လည္း သက္ပိုင္သူက မ်က္ေစာင္းတထိုးထိုးဆိုေတာ့ အဆင္ေျပသလိုပဲ ညည္းလိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ပ်က္စရာ ျဖစ္ေနရင္ သည္းခံၾကပါရွင္။

သူမ်ားေတြ အိမ္ျပန္ရင္ အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ ၀ယ္ရျခမ္းရတာေတြနဲ႔ ညည္းစရာေတြ ရွိေပမယ့္ ကၽြန္မ GreenGirl မွာေတာ့ အဲ့လိုညည္းစရာက မရွိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မက ျပတ္သားတယ္။ ျပန္မယ္လို႔ စီစဥ္ရင္ လက္ေဆာင္မပါမျဖစ္ ယူသြားရမယ့္သူကို စာရင္းခ်ေရးလိုက္တိုင္း ငါးေယာက္ထက္မပိုဘူး။ ေဖေဖ၊ေမေမ၊ ညီမေလးနဲ႔ ေမာင္ေလး၊ ျပီးေတာ့ သူသူေအာင္။ ဒါပဲရွိတယ္။ တျခားအမ်ိဳးအေဆြ၊ တူ၊တူမေတြ ဘာမွစဥ္းစားစရာမရွိဘူးေလ။ အေမကလည္း ၾကီးၾကီးမားမား မမွာတတ္ဖူး။ ႏႈတ္ခမ္းနီတစ္ေတာင့္ပါရင္ ေတာ္ျပီတဲ့။ အဲ့ေလာက္ မ်ားမ်ားစားစား မွာတတ္တာ ဆိုေတာ့လည္း သိပ္ေခါင္းမစားရေတာ့ဘူးေပါ့။

ျပန္တိုင္းအိမ္နဲ႔ စကားေျပာရတာက တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ကိုယ္က ျပန္ခ်င္တဲ့ရက္နဲ႔ အေမက ျပန္လာခိုင္းတဲ့ရက္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မကိုက္ဖူး။ ဒီတစ္ခါျပန္ေတာ့လည္း မကိုက္ဖူးေလ။ အေမက ၂၄ရက္ေန႔မွ ျပန္လာပါလားတဲ့။ ကိုယ္က ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သၾကၤန္မီေအာင္ေတာင္ ျပန္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ စကားကေျပာရေရာ။ ေျပာမရတဲ့အဆံုး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ စကားကို အျပတ္ျဖတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ရံုးမွာေတာ့ ခြင့္မတင္ရေသးေပမယ့္ အေမထပ္မေျပာေအာင္လို႔ ခြင့္တင္ျပီးျပီ မရေတာ့ဘူး၊ ဒီရက္ပဲျပန္မွရေတာ့မွာ၊ ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္လည္း Booking လုပ္ျပီးျပီ ဘာညာေပါ့။ အဲ့လိုေျပာလိုက္မွ အေမက ရက္ေျပာင္းဖို႔ ဘာမွေျပာေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါေလးတစ္ခုပါပဲ။ ျပန္တိုင္း အေမနဲ႔ စကားနည္းနည္းေျပာျပီးမွ ျပန္ရတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ဘယ္သြားမယ္၊ ဘာလုပ္မယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ။ ကိုယ္က သံုးပတ္ေလာက္ပဲ ေနဖို႔ရက္ရတာ။ မိဘဆိုတာကလည္း သားသမီးျပန္ေရာက္ျပီဆိုရင္ လက္ဆြဲျပီး ျမိဳ႕ပတ္ခ်င္တယ္။ ဟိုသြားမယ္၊ ဒီသြားမယ္ေပါ့။ ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ကိုယ္ သြားခ်င္တာေလးေတြကလည္းရွိ၊ အေမနဲ႔အေဖကလည္း ကိုယ့္ကိုေခၚသြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြရွိ၊ ႏွစ္ခုမတိုက္ေအာင္ Date လုပ္ရတာလည္း အေမာပါပဲ။ ရုပ္ျမင္သံၾကားလိုပဲ ေနာက္တစ္ေန႔အစီအစဥ္ကို ၾကိဳၾကိဳျပီးဆြဲထားရတယ္။ မဟုတ္ရင္ တိုက္ကုန္လို႔။ အေမကေတာ့ တစ္ရက္ၾကိဳဆြဲတာမဟုတ္ဖူး။ White Board မွာ သံုးပတ္စာ Schedule တစ္ခါတည္း ဆြဲေပးထားတာ။ ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္သူဘယ္သြားမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔မယ္၊ အဲ့လိုမ်ိဳး။ တခါတေလေတာ့လည္း စိတ္ညစ္မိတယ္။ သြားေလရာ ေလွ်ာက္လိုက္ေနရလို႔။ ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ေျဖပါတယ္။ ေၾသာ္...ငါ့မိဘက သားသမီးလည္း အနားမွာ အျမဲရွိတာ မဟုတ္ဖူး။ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ေလး ကိုယ့္သားသမီးကို လက္ဆြဲျပီး သြားခ်င္မွာေပါ့။

တစ္ေနရာေရာက္လိုက္ သူမ်ားတကာက "ဟယ္ သမီးၾကီး ျပန္ေရာက္ေနတာလား" လို႔ေမးလိုက္၊ "ဟုတ္တယ္ ခြင့္နဲ႔ျပန္လာတာေလ။ သံုးပတ္ေနရင္ ျပန္ေတာ့မွာ" ဆိုျပီးေတာ့ အေမနဲ႔အေဖက ျပံဳးျပံဳးေလးေျဖလိုက္။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ဟုတ္ေနတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကလည္း ဒီအခ်ိန္ၾကီးမွာ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာတယ္ဆိုေတာ့ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို ထင္တတ္ၾကေသးတယ္ေလ။ အေျပာမတတ္တဲ့သူက "လူေလွ်ာ့တာလား"လို႔ေမးရင္ အေမက အသားဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ နာတယ္။ တခါတေလေတာ့ လူေတြကလည္း ခက္ပါတယ္။ ခက္တဲ့ထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာဘာမွမသိပဲ ထင္ေၾကးနဲ႔ ေျပာတတ္တာဟာ အခက္ဆံုးပဲ။ သူ႔ဟာသူ ခြင့္နဲ႔ပဲျပန္ျပန္ လူေလွ်ာ့လို႔ပဲ ျပန္ျပန္ ဘယ္လိုျပန္ျပန္ေပါ့။ ကဲ့ရဲ႕စရာမလိုသလို၊ ခ်ီးမြမ္းစရာလည္း မလိုဘူး မဟုတ္လား။ တစ္ကမၻာလံုးၾကံဳေနရတဲ့ ကပ္ထဲမွာ ကုသိုလ္ကံလည္း အမ်ားၾကီးဆိုင္တာေပါ့။ ဒါအျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။

အဲ့ဒီလိုေပါ့ေလ။ ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခါ ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳေလးနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ား ရွိၾကမွာပါပဲ။ ဖြင့္မေျပာၾကတာသာ ရွိမွာပါ။ စိတ္ညစ္စရာေတြလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ စိတ္ညစ္စရာေတြထဲက ျပန္ေတြးမိရင္ ဟာသေလးေတြလည္း ပါႏိုင္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီအေၾကာင္းေလးေတြကို ေနာက္ထပ္ ရင္ဖြင့္ဖို႔ သယ္ရင္းၾကီး ငါးမည္ရျမေရလ်ဥ္ကို ဆက္လက္ လက္ဆင့္ကမ္းပါတယ္။ သယ္ရင္းေရ ႏိုင္ငံျခားျပန္ အေတြ႔အၾကံဳေလး လုပ္ပါဦးဟ... :)

သက္ပိုင္သူေရ ငါညည္းျပီးျပီေနာ္...။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ဇြန္ ၁ ရက္ေန႔

ဒီေန႔ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ျပီ...

ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္။ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ တက္ခ်င္တက္ရတဲ့ သူေတြလည္းရွိမယ္။

သူမ်ားေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တယ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္တဲ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဘ၀ေတြလည္း ရွိမယ္။

သားသမီးကို ပညာတတ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ ရွိစုမဲ့စုနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ေက်ာင္းထားေပးရတဲ့ မိဘေတြလည္း ရွိသလို ရင္နာနာနဲ႔ ေက်ာင္းထုတ္ျပီး ဘ၀ကို ျဖစ္သလိုရင္ဆိုင္ေနၾကရတဲ့ မိသားစုေတြလည္း ရွိမယ္။

စာသင္ခန္းထဲကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အျဖဴနဲ႔အစိမ္း ႏွစ္ေရာင္ပဲ ေတြ႔ၾကမွာေပါ့။

အဲ့ဒီအျဖဴအစိမ္းေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ရွိေနေသးတဲ့ ေရာင္စံုဘ၀ေတြကိုေတာ့ ဘယ္သူမွေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာၾကလိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး...။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...