တုခဲ့ေသာ အစစ္မ်ား

~~~ဒီအခ်ိန္ဆို လြမ္းတယ္... ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ပိုသတိရတယ္...~~~

ပါးစပ္ဖ်ားသို႔ အမွတ္မထင္ေရာက္လာသည့္ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို လူမသိသူမသိ ညည္းလိုက္မိသည္။

"ဟုတ္တယ္... ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို သတိရေနမိတယ္"

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ေလးေထာင့္စပ္စပ္ အရာေလးရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္ကိုၾကည့္မိေတာ့ ငါးနာရီတဲ့...။

တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံုးသြားျပန္ျပီေပါ့။ ခုနစ္နာရီေက်ာ္ မရပ္မနား လႈပ္ရွားလည္ပတ္လာရသည့္ ဦးေႏွာက္တို႔ကလည္း ပူေႏြးလို႔ မလည္ခ်င္လည္ခ်င္ ျဖစ္ေနၾကျပီ။

"ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ... မျပန္ရေသးဘူးလား"

"အလုပ္မ်ားေနတာလား... လုပ္လုပ္"

"ျပန္ရေတာ့မယ္ေနာ္... အားတင္းထား"

"ျပန္ရင္ေျပာေနာ္... ငါ ဖုန္းေခၚလိုက္မယ္"

"ငါေတာင္ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ျပီ...နင္ မျပန္ရေသးဘူးလား"

"နင္ျပန္ေတာ့မွာမလား။ ငါထမင္းခ်က္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ အိမ္ေရာက္မွ တက္ခဲ့ေလ"

ဒီစာလံုးေလးေတြၾကားမွာ ေက်နပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဘ၀အေမာေတြ တခဏေျပေပ်ာက္ခဲ့ဖူးသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ အထီးက်န္မႈေတြ လြင့္စင္ေစခဲ့ဖူးသည္။

ေၾသာ္...အခုေတာ့လည္း ဒါေတြဟာ ဘ၀တစ္ခုျခားခဲ့သလိုပါပဲလား။ ဘာမွမသက္ဆိုင္ေတာ့သလိုပါပဲလား။ ဒီစာလံုးေလးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့မွန္း သိသိႏွင့္ မသိစိတ္တစ္ခုမွ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္လည္ တမ္းတေနမိသည္။

Vibration အသံတစ္ခုကို ၾကားမိလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ေလးတစ္ခု...

"Come out from office."

သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္ရင္း လက္ရွိအခ်ိန္မ်ားသို႔ စိတ္အလ်င္ကို ဆြဲေခၚလိုက္သည္။ တကယ့္ဘ၀အတြက္ အရိပ္တစ္ခုလို အုပ္မိုးေပးလာသည့့္ သူ႔မ်က္ႏွာက မ်က္လံုးထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွား။

"အတုဆိုတာ အစစ္ကို ဘယ္လိုမွေတာ့ လိုက္မမီႏိုင္ပါဘူး" တဲ့။ အတုေတြလို႔ေတာ့ ထင္ခဲ့ရသား။ ဒါေပမယ့္ "အစစ္ေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္"လို႔ ေျပာရင္... ဘယ္သူက ယံုမွာတဲ့လဲ။

တကယ္ပဲ ဒီအခ်ိန္ဆို လြမ္းတယ္... လြမ္းတယ္ကြယ္...

~ ~ ~ ~ ~