၁၁ - ၀၉ - ၂၀၀၀ ~ ၁၁ - ၀၉ - ၂၀၀၉

လြန္ခဲ့ေသာ ကိုးႏွစ္... ဒီလိုေန႔...

ထိုေန႔က ကၽြန္မေဘးမွာ အျမဲထိုင္ေနတတ္သည့္ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါသည္...။

သူဘာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကိုလည္း ကၽြန္မစိတ္မ၀င္စားမိခဲ့။ ဆက္သြယ္ရန္ဖုန္းနံပါတ္ ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္မ မစံုစမ္းျဖစ္ခဲ့ပါ။ သည္လိုႏွင့္ သူ၏သင္တန္းပ်က္ရက္ေတြ မ်ားလာခဲ့ေတာ့သည္။ စာၾကိဳးစားေသာ သူမသည္ မည္သည့္အေၾကာင္းႏွင့္မွ် သင္တန္းကို ရက္ရွည္ရွည္ မပ်က္ကြက္ခဲ့ဖူးပါ။

သူမ၏ပံုစံက... ခပ္ေအးေအးႏွင့္ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္သည့္ ပံုစံမ်ိဳး...။ ေတာ္ရံုလည္း စကားမေျပာတတ္။ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအလယ္တြက္ "စာၾကမ္းပိုး"ဟု ေခၚခံရတတ္ေသာ ပံုစံ။ အမွန္တကယ္ပင္ သူမသည္ စာေတာ္ေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းမ်ား ထုတ္ျပန္ခဲ့စဥ္က သူမကို ဆရာ၀န္ေလာင္းဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သတ္မွတ္ခဲ့ၾကေသးသည္။

ရက္သတၱတစ္ပတ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ သူမအိမ္သို႔ ကၽြန္မဖုန္းဆက္ခဲ့မိသည္။ သူမဆီမွ ၀မ္းနည္းအားငယ္ေသာ အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည့္ အခါတြင္ေတာ့ ခပ္ေစာေစာ သတင္းမေမးမိခဲ့ေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အပစ္တင္ခဲ့မိပါေတာ့သည္...။

သင္တန္းျပန္တက္သည့္အခါတြင္ေတာ့ သူမဆီမွ "အေဖ"ဟူေသာ စကားေလးတစ္ခြန္းကို သိပ္မၾကားရေတာ့ပါ။ ေနာက္တစ္လ၊ႏွစ္လခန္႔ၾကာသည့္အခါ လက္ရွိေနအိမ္မွ ေျပာင္းေရႊ႕ရေတာ့မည္ဟု သူမေျပာလာခဲ့သည္။ ေရနံေခ်း၀ေနေသာ... ၊"အေဖ"ဆိုသည့္ အရိပ္မ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေသးေသာ အိမ္အမွတ္ (၃) ကို သူမတို႔မိသားစု စြန္႔ခြာခဲ့ၾကရသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ တိုက္ဆိုင္သည့္အခါ "ညေနရံုးကျပန္တိုင္း လက္ထဲမွာ မုန္႔ေတြဆြဲျပီး ျပန္လာတတ္သည့္" သူမ၏ဖခင္အေၾကာင္းကို ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ကေလး ေျပာေနတတ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကၽြန္မ၏ေဖေဖအား ျပန္ေျပာျပသည့္အခါ "ဦး...ရွိစဥ္က..." ဟု အစျပဳျပီး ေဖေဖက အလြန္ေအးေဆးေသာ၊ စိတ္ေစတနာေကာင္းရွိေသာ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္ေသးသည္။

တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္မ်ား ေလွ်ာက္ၾကသည့္အခါ ဆယ္တန္းေအာင္အမွတ္စာရင္းေကာင္းေသာ သူမအား အစ္မျဖစ္သူက ေဆးတကၠသိုလ္သို႔သာ ပထမဦးစားေပး ေလွ်ာက္ထားေစခ်င္ေသာ္လည္း သူမကေတာ့ မေရြးခ်ယ္ခ်င္ခဲ့ပါ။ "အေဖရွိရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့..."ဟု သူမေျပာခဲ့စဥ္က သူမႏွင့္ထပ္တူ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ရဖူးသည္။

ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ့ေသာ သူမသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ပရိုဂရမ္မာေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ရရွိတိုင္း၊ ေနရာအဆင့္တစ္ခုကို ရရွိတိုင္း သူမကိုအျမဲတေစ လမ္းညႊန္ျပသေပးခဲ့သည့္၊ ခ်ီးက်ဴးအားေပးခဲ့သည့္ "ဖခင္"ကို သူမသတိရေနတတ္သည္။ သူမ၏ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ခ္ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးခဲ့စဥ္က ထိုဘေလာ့ခ္ေလး၏ ေခါင္းစဥ္ကိုပင္ သူမ၏ဖခင္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ခန္႔ တိုင္းမန္ေနဂ်ာအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ေဒသကို အမွတ္တရအျဖစ္ "ဧရာ၀တီ"ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၂ႏွစ္... ၂၀၀၇ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ Friendster Blogမွာ သူမေရးသားခဲ့ေသာ စာပိုဒ္ေလးတစ္ခုကို ယေန႔အထိ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနစဲ...။ စာတစ္ပိုဒ္လံုး မဟုတ္ေသာလည္း နိဂံုးတစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသး၏။

"At that days of 7 years ago... My Beloved and Admire Most person,My Father was passed away... " တဲ့...

ယေန႔ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း ၉ႏွစ္တိတိ ျပည့္ခဲ့ပါျပီ...

သူမ၏ GTalk တြင္ မီးလင္းေနေသာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးတစ္ခုကို ကၽြန္မ ေတြ႔ေနရသည္။

ထိုဖေယာင္းတိုင္ေလးသည္ မည္သို႔ အဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္သည္ကို ကၽြန္မေသခ်ာမသိခဲ့ပါ။

ဘ၀အတြက္ အင္အားအေကာင္းဆံုး အလင္းတိုင္တစ္ခု ျငိမ္းသြားခဲ့သည္မွာ ကိုးႏွစ္တိတိရွိခဲ့ျပီဟု ဆိုလိုခ်င္ပါသလား...

သူမ၏ဖခင္ ထြန္းညွိေပးခဲ့ေသာ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ သူမ၏ဘ၀သည္ ယေန႔ထိတိုင္ တစ္ေန႔တျခား ပိုမိုေတာက္ပလာသည္ဟု သူမဆိုလိုခ်င္ပါသလား...

အဓိပၸါယ္ ႏွစ္ခုလံုးကိုပင္ သူမေျပာခ်င္သည္လား.... ဟု ကၽြန္မေတြးေနမိပါသည္။

တကယ္ေတာ့ "ဖခင္"ဆိုသည္မွာ မသန္မစြမ္းဘဲ အိပ္ရာထဲတြင္ လဲေနလ်က္ အသက္ရွိေနေသးလွ်င္ပင္ သားသမီးမ်ားအတြက္ ခြန္အားတစ္ခု၊ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ထြန္းညွိထားခဲ့လွ်င္ပင္ တစ္ခန္းလံုး လင္းထိန္ေနေစမည့္ အလင္းတိုင္တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလား...။

( အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း KZ အတြက္ )