ငါးဆယ့္ခုနစ္လြန္ ေန႔ရက္မ်ား

"မိတၳီလာကန္မယ္ ဖားေကာက္ခဲ့ပါ့ကြယ္ ဗ်ိဳင္းေရွ႕က ပ်ံကာပ်ံကာရယ္..."

ညအိပ္ရာ၀င္ကာနီးတိုင္း ရြတ္ဆိုေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးသည့္ သားေခ်ာ့ေတးေလးတစ္ပုဒ္ကို ႏႈတ္ခမ္းပါးမ်ား လႈပ္ရံုေလးသာ ရြတ္ဆိုေနမိ၏။ ပါးျပင္ေပၚကို တလိမ့္လိမ့္စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ားကို လက္ဖမိုးျဖင့္ခပ္ဖြဖြ သုတ္လိုက္ရင္း အိပ္ေမာက်ေနေသာ ပန္းေသြးေရာင္ႏုႏု မ်က္ႏွာမို႔မို႔ေလးကို တိတ္တဆိတ္ရႈိက္နမ္းလိုက္ည္။

တစ္ေန႔ေန႔ရင္ဆိုင္ရမည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ မသိက်ိဳးကၽြံျပဳထားမိေသာအခါ ( သို႔မဟုတ္ ) မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ရုတ္တရက္ေတြ႔ၾကံဳလိုက္ရေသာအခါ ရင္သို႔ထိမွန္လာေသာ ျမွားခ်က္သည္ မေထြးႏိုင္မအန္ႏိုင္ေအာင္ ျပင္းထန္ခဲ့ျပီ။

"ကိုကို႔ ကို ျဖဴေလး အရမ္းခ်စ္တယ္..."

အျပာႏုေရာင္ စာရြက္ပါးပါးေပၚက လက္ေရး၀ိုင္းေလးမ်ား...

ထိုေန႔က ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး တိမ္မည္းညိဳတို႔ ဖံုးအုပ္ခဲ့သည္။ မိုးၾကိဳးတို႔ ဆယ္ၾကိမ္မက ပစ္ခ်ခဲ့သည္။ မ်က္၀န္း၌ ေရခဲေတာင္မ်ား အရည္ေပ်ာ္က်ခဲ့သည္။ တစ္ေလာကလံုး အရွိန္အျပင္းဆံုး မုန္တိုင္းတစ္ခု တိုက္ခတ္ခဲ့သည္။ ရင္တြင္းမွာလည္း ေနဆယ္စင္းမက ေတာက္ေလာင္ခဲ့သည္။

လူမသိသူမသိ ျဖာေ၀ေနေသာ ပရိေဒ၀မီးတို႔က အႏိုင္ယူေလေသာအခါ အားေကာင္းလွေသာ ကမၻာေျမၾကီး၏ ဆြဲအားတို႔ပင္ တင္းမခံႏိုင္ပဲ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္...။

"မေပးရက္ပါဘူး၊ မေပးႏိုင္ပါဘူး၊ မေပးခ်င္ပါဘူး" ဆိုသည့္စကားကို အခါခါေရရြတ္မိေသာ္လည္း ႏႈတ္ကမူ ထြက္မလာ။ ရင္ထဲမွာသာ တြင္တြင္ျငင္းလ်က္ရွိ၏။ "ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္ ၀တ္ငါးအင္" ဆိုသည့္စကားကိုမ်ား ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့မိပါသလား။

အေတာင္စံုလွ်င္ အသိုက္အျမံဳထဲကေန ပ်ံထြက္ၾကတာဟာ သဘာ၀၊ ဒါေတြဟာ ေလာကနိယာမ တရားေတြ။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ အားလံုးဟာ ကိုယ့္အနာဂတ္ကို ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ သြားၾကမွာပါပဲေလ။

တစ္သက္လံုး ယုယုယယ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လာေသာ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္က အခုအခ်ိန္မွာ လွလွပပ ပြင့္အာလာခဲ့ျပီ။ ပန္းကေလးေတြကို ပ်ားပိတုန္းေတြနားခိုတာလည္း သဘာ၀ပဲမဟုတ္လား။ ကိုယ္မေပးခ်င္လည္း တစ္ေန႔ေတာ့ ဆြတ္ခ်ဴမယ့္သူေနာက္ကို လိုက္ပါသြားၾကဦးမွာေပါ့။

ကိုယ့္တုန္းကေရာ... "အေဖနဲ႔အေမ မရွိေတာ့ရင္ ဘယ္သူနဲ႔ေနခဲ့ရမွာလဲ"လို႔ ဆိုမိခဲ့ပါေရာလား။ "ခ်စ္ျခင္းကို မခြဲပါနဲ႔"ရယ္လို႔ အသနားခံခဲ့ဖူးပါေရာလား။ ခေရာင္းေတာလား၊ ပန္းေမြ႔ရာလား မေသခ်ာမေရရာတဲ့ ဘ၀လမ္းခရီးကို "သူနဲ႔သာဆိုရင္" ဆိုျပီး ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ဖူးပါေရာလား။

စို႔တက္လာေသာ မ်က္ရည္တို႔ကို ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း နင့္ေနေသာ ရင္ဘတ္တစ္စံုျဖင့္ တိုးညွင္းစြာ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။

"သံသရာရဟတ္ တစ္ခါျပန္ပတ္လို႔ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က ၀ဋ္ေတြ သမီးျပန္လည္ခဲ့ပါျပီ အေမ..."

.........................

အခုစာေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအသက္ ၂၇ႏွစ္၊ ေနာက္လာမယ့္ ႏွစ္သံုးဆယ္ဆိုရင္ အသက္ ၅၇ႏွစ္အရြယ္ အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ လက္ရွိအခ်ိန္ကလြဲရင္ ေနာက္ေန႔မနက္ ဆိုတာေတာင္ ဘာေတြျဖစ္ဦးမယ္ဆိုတာကို မသိႏိုင္တဲ့ ေလာကၾကီးမွာ ေနာင္အႏွစ္ ၃၀ဆိုတာကို ၾကိဳတင္မခန္႔မွန္းခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထိသာ အသက္ရွည္ဦးမယ္ဆိုရင္ အေသအခ်ာျဖစ္လာႏိုင္တာ တစ္ခုပဲရွိမယ္လို႔ ကၽြန္မလက္ခံထားပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ "၀ဋ္လည္ျခင္း" ပါပဲ။ ဥမမယ္စာမေျမာက္ ကေလးဘ၀ကေန အခုအခ်ိန္ထိ မသိတတ္လို႔ေရာ၊ သိတတ္လို႔ပါ မိဘအေပၚျပဳမိခဲ့တဲ့၊ ပစ္မွားမိခဲ့တဲ့ အပစ္ေတြကို တစ္ေန႔ေန႔မွာ ျပန္လည္ခံစားၾကဦးမွာပါ။ မိဘက အပစ္လို႔မမွတ္ယူလို႔ ငရဲမၾကီးရင္ေတာင္ ၀ဋ္ေတာ့လည္ဦးမွာပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းျဖစ္ေစ၊ ၀မ္းနည္းျခင္းျဖစ္ေစ ကိုယ့္မိဘေတြ ကိုယ့္ေၾကာင့္တစ္ခ်ိန္က ခံစားခဲ့ရတဲ့အတိုင္း ကိုယ့္အလွည့္ကိုလည္း ေရာက္လာၾကဦးမယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္ထားလို႔ပါပဲ...။

( စာၾကြင္း။ ။ ဒီပို႔စ္ေလးက ေရးထားတာၾကာပါျပီ။ စိတ္တိုင္းမက်တာနဲ႔ မတင္ပဲထားခဲ့တာပါ။ အခုဖိုးသၾကၤန္ တက္ဂ္ေတာ့မွ စိတ္ကူးရလို႔ နည္းနည္းျပန္ျပင္ေရးျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္တဲ့သူ အဆင္မေျပရင္လည္း ကၽြန္မညံ့လို႔ေပါ့ေနာ္။ 30 Years Later အတြက္ေတာ့ ဖိုးသၾကၤန္ေက်နပ္ပါေတာ့ေနာ္။ )