ပံုကေလးမ်ားမွေပးေသာ အေတြးစတစ္ခ်ိဳ႕

မနက္ေစာေစာ ရံုးေရာက္ေရာက္ခ်င္း စားပြဲေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ပံုအလိပ္လိုက္ကိုျမင္ေတာ့ အိပ္ခ်င္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ား ျပဴးက်ယ္သြားရသည္။ "ဒီပံုေတြကလည္း အသစ္ပဲထြက္လာႏိုင္လြန္းတယ္" ဆိုသည့္စိတ္ႏွင့္ ထိုင္ေတာင္မထိုင္မိေသးပဲ ပံုအလိပ္လိုက္ကို ဆြဲယူ ျဖန္႔ၾကည့္မိသည္။ Road Repair & Resurfacing တဲ့...။

ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္ႏွာျပင္သိပ္မေခ်ာေတာ့တဲ့ လမ္းေတြကို အပိုင္းလိုက္ဖ်က္ျပီး ျပန္ခင္း၊ ကားအသြားအလာမ်ားလို႔ လမ္းအမွတ္အသား ေဆးပ်က္ေနတဲ့ေနရာေတြကို ဖ်က္ျပီး အသစ္ျပန္ေရး။ အဲ့ဒါေလးနဲ႔တင္ Project အသစ္တစ္ခုျဖစ္လာေရာေလ။

စားပြဲေပၚက ပံုေတြကို ၾကည့္ရင္း တစ္စစီေၾကမြက်ိဳးပဲ့လို႔ ခလုတ္မတိုက္ေအာင္၊ ေျခကၽြံမက်ေအာင္ မနည္းေလွ်ာက္ခဲ့ရသည့္ ရႈျမင္လို႔မွ မေကာင္းေတာ့ေသာ ပလက္ေဖာင္းကေလးမ်ားကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္လာ၏။ ရင္ဘတ္ထဲကလည္း ေအာင့္လာသလိုလို ခံစားလာရသည္။ ျမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာလွပေရး စီမံခ်က္ထဲမွာ အဲ့ဒီပလက္ေဖာင္းေလးေတြ မပါဘူးလားလို႔လည္း ေတြးမိသည္။

ေဟာဒီကၽြန္းေသးေသးေလးေပၚက ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီအမ်ားအျပားမွာ ျမန္မာအင္ဂ်င္နီယာေတြ ရာထူးအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကေလရဲ႕။ ကာယအား၊ ဥာဏအားေတြနဲ႔ ဒီကၽြန္းေသးေသးေလးကို အလွဆင္ျပဳျပင္မြမ္းမံေနၾကေလရဲ႕...။

"အေမေပးတဲ့ပညာက သူမ်ားအက်ိဳးအတြက္လား" လို႔ေတြးမိရင္း ျမင္မေကာင္းေအာင္ ပ်က္စီးေနသည့္ လမ္းကေလးမ်ား၊ ပလက္ေဖာင္းကေလးမ်ား၏ ျပဳျပင္မြမ္းမံေရးအတြက္ ခန္႔မွန္းေျခ ကုန္က်စရိတ္ တြက္ေပးႏိုင္ခြင့္ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ရပါေစလို႔လည္း ဆႏၵျပဳလ်က္...