ကြၽန္မရဲ႕ ၀ါသနာေလးေတြ

သိပ္မၾကာေသးခင္ကပဲ သက္ပိုင္သူက တက္ဂ္ထားျပီးတာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ အစ္ကို ကိုလင္းဦးက ထပ္ေရးပါဦးဆိုလို႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္ေနာ္။ ( အသစ္မတင္ႏိုင္ေသးခင္ ဆားခ်က္တယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္ :P )

လူတစ္ေယာက္မွာ ေမြးလာကတည္းက ဗီဇ၀ါသနာဆိုတာ ရွိၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူဘာကို၀ါသနာပါတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတတ္သလို တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း စိတ္ျငိမ္တဲ့အရြယ္ေရာက္မွ သူ႔၀ါသနာက ပိုထင္ရွားလာတတ္တာပါ။ လူသားထဲက လူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မလည္း ဘာေတြ၀ါသနာပါလဲ။ သက္ပိုင္သူေၾကာင့္ ကြၽန္မရဲ႕၀ါသနာေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီျပီး စဥ္းစားျဖစ္သြားတယ္။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မရွိပါဘူး။

ေမြးကတည္းက တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ျငိမ္စြာေနရျခင္းကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အေမက မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ဟင္းသြားခ်က္မလို႔၊ သမီးဒီနားမွာ ခဏထိုင္ေနဆိုရင္ အေမျပန္လာေခၚတဲ့အထိ ထားခဲ့တုန္းက အတိုင္းပါပဲ။ တစ္လက္မမွ မေရြ႕ပါဘူး။ အဲ့ေလာက္ထိ ျငိမ္တာပါ။

တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့အခါ မပ်င္းဘူးလားလို႔ ထပ္ေမးပါ။ မပ်င္းပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႔ ေက်ာက္တံရရင္ ျငိမ္ေဆးပါပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘာမွလည္း မေရးတတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာက္ျခစ္တာေပါ့ေလ။ အဲ့ဒါကိုၾကည့္ျပီး လူၾကီးေတြက ဒီကေလး စာဂ်ပိုးျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ေၾကးေပးၾကတယ္။ :P

စာမဖတ္ပဲလည္း တစ္ေယာက္တည္း ျငိမ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေတြးခ်င္ရာေလွ်ာက္ေတြးေနတာပါ။ ဘယ္သူနဲ႔မွ အေျခအတင္စကားမေျပာရရင္ျပီးေရာ စိတ္ကူးေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ပါတယ္။

နည္းနည္းသိတတ္လာတာနဲ႔အမွ် စာဖတ္တာ၀ါသနာပါတယ္လို႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိလာပါတယ္။ ေတြ႔သမွ်စာအကုန္လိုက္ဖတ္တာပါ။ ငယ္ငယ္က အေမနဲ႔ရံုးကိုလိုက္တဲ့အခါ အေမ့အလုပ္က စာရင္းဇယားေတြပါမက်န္ စာလံုးျမင္တာနဲ႔ အကုန္ဖတ္ေရာ။

ေနာက္တစ္ခုက လမ္းသြားရင္ တအားေငးတတ္တာပါ။ ဘာေငးတာလဲဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ထဲမွာဆိုရင္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမ်ားတယ္၊ ဆိုင္ေတြမ်ားတယ္ေလ။ အဲ့ဒါေတြလိုက္ဖတ္၊ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ေငးမိသြားတာပါ။

အသက္နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ ၁၅ႏွစ္၊ ၁၆ႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့ေနာ္။ ရသစာေပေတြဖတ္ရတာကို သိပ္သေဘာက်လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လက္တည့္စမ္းေရးၾကည့္တတ္တယ္။ စာေလးတစ္ေၾကာင္းေရးျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္ဖတ္၊ မေခ်ာဖူးထင္ရင္ ျပန္ျပင္ေရး။ ေနာက္တစ္ခါ စာေရးဆရာေတြ ေရးတဲ့စာထဲက ကိုယ္ေရးတဲ့စာနဲ႔ ဆိုလိုရင္းတူျပီး ေရးပံုကြဲေနရင္ ငါေရးခ်င္တာကို ဒီလိုလည္းေရးလို႔ရေသးပါလားလို႔ မွတ္ထားေလ့ရွိတယ္။

စာအုပ္ဖတ္တာ၊ စာေရးတာ ၀ါသနာပါျပီးေတာ့ စာသင္တာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူမ်ားကို စာရွင္းျပဖို႔ဆိုရင္ ကိုယ့္ထမင္းခ်ိဳင့္ ကိုယ္ဆြဲျပီး အာေပါက္ေအာင္၊ အျမွဳပ္ထြက္ေအာင္ ကိုယ္သိတာမွန္သမွ် တစ္လံုးမခ်န္ ရွင္းျပတတ္ပါတယ္။ ( သက္ပိုင္သူ အသိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ )သူမ်ားကို စာရွင္းရမယ္၊ စာသင္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူ႔ကို ျဖစ္ျဖစ္ ေစတနာရွိပါတယ္။ အဲ့ေလာက္ထိ ၀ါသနာပါတာပါ။ တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ ဆရာမလုပ္မယ္ရယ္လို႔လည္း ရည္ရြယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အေဆာက္အဦးေတြကိုလည္း စိတ္၀င္စားတယ္။ QS ရယ္လို႔ျဖစ္လာေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းေတြကို ပိုျပီး ေလ့လာမိတယ္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။

ေစ်း၀ယ္ရတာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ ဘာေတြ၀ယ္သလဲဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္၀ယ္တာနည္းတယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် သူမ်ားအတြက္ပဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေတြ ၀ယ္တာပဲ။ ရန္ကုန္တုန္းကဆိုရင္ ယုဇနပလာဇာကို ေလးထပ္လံုး ၃ခါေလာက္ အစအဆံုးတက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ ပတ္ျပီး ၀ယ္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အပင္ပန္းခံျပီး ရွာ၀ယ္တတ္တာက လက္ကိုင္အိတ္နဲ႔ ဖိနပ္။

၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းကို အလွၾကည့္တတ္တာလည္း ကြၽန္မရဲ႕ ၀ါသနာေတြထဲမွာပါတယ္။ သံုးတာလည္း မဟုတ္ဖူး။ ၾကည့္ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာပဲ။ :P

မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အလွအပေတာ့ စိတ္၀င္စားမယ္လို႔ ထင္မိရင္ မွားပါမယ္။ GreenGirlက မ်က္ႏွာအလွအပထက္ လက္ေခ်ာင္းေျခေခ်ာင္းေတြကို အလွျပင္ရတာ ပိုၾကိဳက္ပါတယ္။ လက္သည္းေျခသည္းဆိုးျခင္း ၀ါသနာပါ၏။ အခုေတာ့ မဆိုးျဖစ္တာၾကာပါျပီ။ လက္သည္းအရွည္လည္း ၾကိဳက္တယ္။

သီခ်င္းလည္း နားေထာင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုက္ရွာရတာေတာ့ ပ်င္းတယ္။ အသည္းအသန္ လိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္း၊ ၾကိဳက္မိတဲ့သီခ်င္းဆိုရင္ေတာ့ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရွာပါတယ္။ :)

အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အစရရင္ ေရဆံုးေျမဆံုး လိုက္တတ္တာလည္း ၀ါသနာလို႔ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာက ဘယ္လိုဇစ္ျမစ္ကေန စလာတယ္ဆိုတာကို စိတ္၀င္တစား ေလ့လာတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ ၀ါသနာတူျခင္းေတြ႔ရင္ စာအေၾကာင္းေျပာရတာ၊ နားေထာင္ရတာကို ႏွစ္သက္ျခင္းပါပဲ။ မယံုရင္ သက္ပိုင္သူနဲ႔ အလွတရားကို ေမးၾကည့္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ GreenGirl မစားမေသာက္မအိပ္ပဲ စကားေျပာပါတယ္။

ထူးျခားတာေတာ့ မပါဘူးေနာ္။ ဒီထဲမွာ မပါတာဆိုရင္ ၀ါသနာမပါဘူးလို႔ မွတ္ေပါ့ေနာ္။ တာ၀န္အရလုပ္ရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ စိတ္၀င္စားလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ၀ါသနာအေၾကာင္း လံုေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ဘံု အထပ္၂၀ ဒီဇိုင္းမ်ားအလည္မွာ ရယ္ကာေမာကာ မ်က္ႏွာေငြလ ရႊင္ျပျပနဲ႔ သက္ပိုင္သူ ၀မ္းေျမာက္ပါေလေတာ့...။