ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္...

ဒီဇင္ဘာလရဲ႔ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ ညတစ္ည...အိမ္ျပင္ဘက္မွာ ေမွာင္မည္းလို႔ ေလေအးေတြက တရႊမ္းရႊမ္းျမည္ေအာင္ တိုက္ခတ္ေန၏။

မ်က္ႏွာစာ ေပ၁၀၀၊ အေနာက္ဖက္သို႔ ေပ၂၀၀ရွည္ေသာ ျခံက်ယ္ၾကီးရဲ႕ အလယ္က တစ္ထပ္အုတ္တိုက္ ေလးထဲမွာေတာ့ အသက္ ၃၅ႏွစ္၀န္းက်င္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး၊ ေလးႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ဦးနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္သားအရြယ္ ေယာက္်ားေလးတစ္ဦး၊ အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ လူရြယ္တစ္ဦးရယ္ေပါ့။ အမ်ဳိးသမီးက ေန႔ေစ့လေစ့ ကိုယ္၀န္ေဆာင္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ အလုပ္ကျပန္လာခ်ိန္မို႔ ညေနစာထမင္းစားရန္ ျပင္ဆင္ေနေသာအခ်ိန္...။

ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ဇနီးျဖစ္သူက ဒီေန႔ညမ်ား မီးဖြားေတာ့မလား မသိဘူးဟု ေအာက္စိုက္ေနျပီးျဖစ္ေသာ ဗိုက္ကိုပြတ္ျပီး ခင္ပြန္းသည္ကို ရုတ္တရက္ ေျပာလုိက္သည္။ ဆရာ၀န္ ခန္႔မွန္းေပးထားေသာ မီးဖြားရက္ကလည္း အလြန္နီးကပ္ေနျပီ။ နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ အခ်ိန္က ည ၈း၀၀ရွိျပီ။ လူအသြားအလာ က်ဲပါးေသးေသာ သန္လ်င္၊ ေက်ာက္တန္းျမိဳ႔အ၀င္၀လို ေဒသေလးမွာ ညေရးညတာသာ အေရးအေၾကာင္း ရွိလွ်င္ ေဆးရံုေဆးခန္း သြားဖို႔မလြယ္။ အငွားကားရယ္လို႔လည္း ငွားဖို႔ရာ မလြယ္ကူ။ ျမင္းလွည္းေတြကလည္း သိမ္းျပီ။ ေမြးလူနာဆိုလွ်င္ ပိုဆိုးေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခင္ပြန္းသည္က မစားရေသးေသာ ထမင္း၀ိုင္းကို အသာထားကာ ဇနီးသည္ကို ေျပာလိုက္သည္။

"အိမ္ေနာက္က အခန္းကို ေမြးခန္းအျဖစ္ ျပင္ထားလိုက္ေတာ့။ ငါဆရာ၀န္သြားပင့္မယ္"

ေျပာေျပာဆိုဆို လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကိုဆြဲကာ စက္ဘီးကိုထုတ္ျပီး ျမိဳ႔ထဲသို႔ ထြက္သြားေတာ့သည္။ သန္လ်င္၊ ေက်ာက္တန္းျမိဳ႔အ၀င္ ၾကိဳဆိုပါ၏ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္တည္ရွိရာ ေနရာမွ ေက်ာက္တန္းျမိဳ႔ထဲအထိ စက္ဘီးႏွင့္ ခပ္သြက္သြက္နင္းလွ်င္ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ ၾကာသည္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေမြးထားဖူးေသာ အေတြ႔အၾကံဳအရ ေန႔ေစ့လေစ့ ျဖစ္ေနေသာ ကိုယ္၀န္မွာ ဒီေန႔ညေမြးႏိုင္သည္ဟု အမ်ဳိးသမီးက သိေနသည္။ ထိုအခ်ိန္က နယ္ေဆးရံုမ်ားတြင္ ကူးစက္ေရာဂါမ်ား ပ်ံ႔ႏွံ႔လြယ္သည္ဟုဆိုကာ ေဆးရံုတြင္လည္း မေမြး၊ ရန္ကုန္သို႔လည္း မျပန္၊ တာ၀န္က်ရာ ေက်ာက္တန္းျမိဳ႕တြင္သာ ကေလးက ိုရေအာင္ေမြးမည္၊ အိမ္မွာပင္ ဆရာ၀န္ပင့္ကာ ေမြးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားေသာ သတိၲကားမေသးလွ။ ေနာက္ျပီး ရိုးရိုးေမြး ျဖစ္သည္။

တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္အၾကာတြင္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ျပန္ေရာက္လာျပီး လံုခ်ည္အျပာ၀တ္ သူနာျပဳဆရာမ ႏွစ္ေယာက္ ပါလာသည္။ ဆရာ၀န္က ခရီးသြားေနရသည္တဲ့ေလ။ သို႔ေသာ္ သည္သူနာျပဳ ႏွစ္ေယာက္၏ အေတြ႔အၾကံဳကို ယံုသည္။ သားတုန္းကလည္း သည္ဆရာမမ်ားႏွင့္ပင္ ေမြးခဲ့့ျပီးျပီ။ ထိုေန႔ညက ဆရာမႏွစ္ေယာက္လည္း ျပင္ဆင္စရာရွိသည္မ်ား အသင့္ျပင္ထားျပီး ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး ေမြးလူနာေစာင့္ အိပ္ရသည္။ ကုိယ္၀န္ေဆာင္သည္မွာ ဗိုက္နာတစ္ခ်က္၊ မနာတစ္ခ်က္ႏွင့္ တစ္ညလံုး မေမြးႏုိုင္ပဲ မနက္ေစာေစာ ၆း၃၀ခန္႔တြင္မွ အမေလး တ ကာဗိုက္နာေတာ့သည္။

ကေလးႏွစ္ေယာက္ကလည္း အျငိမ္မေန၊ အခန္းတြင္းမွ အေမ၏ ေအာ္ျငီးသံကို ၾကားရသည့္အခါ အခန္း၀တြင္ သြားေခ်ာင္းၾကည့္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ဖက္ျခံတြင္ သြားပို႔ထားရေတာ့သည္။ ဘုရားစင္ေရွ႔တြင္ အဂၤုလိမာလသုတ္ ရြတ္ေနေသာ ခင္ပြန္းသည္မွာ မ်က္ႏွာပင္ ပ်က္ေနေလျပီ။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မိခင္မွာ ညွစ္အားေလ်ာ့လာသည္။ ေမြးခုတင္တြင္ ေမြးရျခင္းမဟုတ္ပဲ ၾကမ္းျပင္တြင္ ေမြးရျခင္းေၾကာင့္ အားျပဳစရာ အမွီအတြယ္လည္း မရွိ။ ဆရာမႏွစ္ေယာက္က ကေလးအေျခအေနကို ၾကည့္ကာ စိုးရိမ္သြားရသည္။ သည္တစ္ခါ ကေလးက အေတာ္ထြားသည့္ အေနအထားရွိသည္။ ႏွစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ မႏိုင္ေတာ့။ ၾကံရာမရေသာအခါ ေနာက္ဆံုးနည္းကို စဥ္းစားရေတာ့သည္။ မိခင္သာ အားကုန္စိုက္ျပီး တစ္ခ်က္ညွစ္လိုကႏိုင္လွ်င္ ကေလးက ထြက္လာႏိုင္သည္။ ယခုက မိခင္အတြက္ အားကုန္ယူျပီး ညွစ္စရာ အမွီအတြယ္ ရွိမွျဖစ္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမြးလူနာ၏ ခါးတစ္ပိုင္းကို ျဖတ္ျပီး အေပၚမွ ၾကိဳးတန္းကာ ေစာင္ပါးမ်ားျဖင့္ ခန္းဆီးသဖြယ္ကာလိုက္ျပီး ခင္ပြန္းသည္အား အကူအညီ ေတာင္းရေတာ့သည္။

ေမြးခန္းထဲသို႔ ဆရာ၀န္မွလြဲျပီး ေယာက္်ားသား ၀င္ရန္ မသင့္ေတာ္ေသာ္လည္း ေမြးလူနာ၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ မည္သို႔မွ် ေရြးခ်ယ္စရာလမ္း မရွိသည္က တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေမြးခန္းထဲသို႔ ခင္ပြန္းသည္အား ေခၚသြင္းလိုက္ျပီး ေမြးလူနာ၏ ေခါင္းရင္းမွေနကာ လက္ဖ်ံႏွစ္ဖက္ကို ေယာက်္ားအားျဖင့္ အမွီအတြယ္သဖြယ္ ေတာင့္ခံေပးလိုက္ရသည္။ သည္ေတာ့မွ "အူ၀ဲ" ဆိုသည့္ အသံတစ္ခ်က္ ျခံအတြင္း၀ယ္ ထြက္ေပၚလာႏုိင္ခဲ့ေတာ့သည္....။

ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ခ်စ္စရာအလြန္ေကာင္းေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ လူ႔ေလာကသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီေလ....။

xxxxxxxxx

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၂၂ႏွစ္က "ေမာင္ေလးက သိပ္အႏိုင္က်င့္တယ္ ေမေမရယ္...ဒီတစ္ခါေတာ့ ညီမေလး ေမြးေပးပါ"လို႔ ပူဆာခဲ့တဲ့ ကြၽန္မအတြက္ အသားျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး၊ ခ်စ္စဖြယ္ မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးေတြႏွင့္ ညီမေလးတစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္။ "သမီးေရ...ငါ့သမီးမွာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ရွိျပီ" လို႔ ၀မ္းသာအားရႏွင့္ လာေျပာကာ သူမ်ားျခံတြင္ ရွိေနေသာ ကြၽန္မကို ေဖေဖလာေခၚခဲ့တုန္းက ၀မ္းသာလြန္းလို႔ ထပင္ခုန္ခဲ့မိသည္။ ကြၽန္မအေပၚမွာ သိပ္ဆိုးေပမယ့္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကြၽန္မမွာ ရွိခဲ့ျပီ။ ေနာက္ထပ္ သိပ္ခ်စ္စရာ ေကာင္းေသာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ကို ခရစ္စမတ္အၾကိဳေန႔မွာ ေမေမက ကြၽန္မအတြက္ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ျပန္ပါျပီ။

တစ္ေလာကလံုး ျမဴခိုးေတြ အံု႔ဆိုင္းေနသလို ကြၽန္မရင္ထဲတြင္လည္း ညီမေလးကို ခ်စ္ေသာ အခ်စ္တို႔ျဖင့္ ဖံုးအုပ္ခဲ့ရေသာ ထိုေန႔သည္.... ဒီဇင္ဘာလ ၂၄ရက္ေန႔ပဲေပါ့...။

ကြၽန္မခ်စ္ေသာ ညီမေလးတစ္ေယာက္...

ကြၽန္မလိုခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ မရခဲ့ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ား၊ အခြင့္အေရးမ်ား အားလံုး ရပါေစ...

လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာျဖင့္ သင္လိုသမွ် ပညာေတြအားလံုး သင္ခြင့္ရပါေစ...

မိဘေက်းဇူးသိတတ္ေသာ သမီးေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါေစ...

သာသနာျပဳႏိုင္ေသာသူ ျဖစ္ပါေစ...

လိုတိုင္း တလို႔ ရႏိုင္ပါေစ...။