လက္ရည္တျပင္တည္း

အသက္ရွည္ရွည္ ခင္ခင္မင္မင္ လက္ရည္တျပင္တည္း ေရွးကထက္ ပိုခ်စ္ၾကတယ္.... တဲ့

ငယ္ငယ္က ေရဒီယိုမွာ ၾကားရတတ္တဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ မိသားစု၊ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမတေတြ၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ထမင္းစားတဲ့အခါ ဟိုးေရွးေခတ္က ႏွီးေဒါင္းလန္းၾကီးရဲ႕ အလယ္မွာ ဟင္းေတြပံုလို႔ ေဘးပတ္လည္မွာ ထမင္းတစ္ပံုစီပံုကာ အဲ့ဒီဟင္းေတြက က်လာတဲ့ ဟင္းရည္ေတြက ေဘးမွာရွိတဲ့ ဟင္းေတြဆီကို စီးက်ျပီး စားေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္စီရဲ႕ ထမင္းနဲ႔ဟင္းနယ္ဖတ္ထားတဲ့ အရည္ေတြဟာလည္း ႏွီးေဒါင္းလန္းၾကီးမွာ ျပန္႔ၾကဲလို႔။ အဲ့ဒီလိုျပန္႔ၾကဲေနတဲ့ ထမင္း၊ဟင္းေတြကို အားလံုးစည္းစည္းလံုးလံုး စုစုေ၀းေ၀းနဲ႔ အတူတူ စားေသာက္ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မရြံမရွာဘဲ စားေသာက္ၾကတယ္တဲ့။ တနည္းအားျဖင့္ လက္ရည္တျပင္တည္း စားေသာက္တယ္ဆိုတာ အခ်င္းခ်င္းခ်စ္ခင္မႈကို ျပသသလို၊ စည္းလံုးျခင္းကိုလည္း ေဖာ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဟိုးအရင္ကလူၾကီးေတြ၊ လူငယ္ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အဲ့ဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ခင္စည္းလံုးၾကတယ္ေပါ့။

ဒီဘက္ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ ႏွီးေဒါင္းလန္းနဲ႔ေတာ့ မစားၾကေတာ့ေပမယ့္ မိသားစုထမင္း၀ိုင္း ဆိုတာကေတာ့ ရွိေနဆဲပါ။ မိဘ၊ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ စုစုရံုးရံုးနဲ႔ အတူတူ ထမင္းတစ္၀ိုင္းတည္း စားၾကတယ္ေလ။ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းဟာ စားလို႔လည္းျမိန္သလို မိသားစုအခ်င္းခ်င္း ပိုျပီးခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈကို ျဖစ္ေစတယ္လို႔ေတာ့ ခံစားမိပါတယ္။ မိသားစုေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ လူမႈပတ္၀န္းက်င္မွာ အစုအေ၀း၊ အသင္းအဖြဲ႔နဲ႔ ေနသူတိုင္း ၀ိုင္းလုပ္၀ိုင္းစားဆိုတာ ရွိပါတယ္။ အလုပ္လုပ္စရာရွိရင္လည္း မခိုမကပ္ တက္ညီလက္ညီ လုပ္ၾကသလို စားစရာရွိရင္လည္း အတူတူေ၀မွ် စားေသာက္ၾကတာမ်ဳိးပါ။

အဲ့ဒီလို လက္ရည္တျပင္တည္း ဆိုတာကိုေတြးမိေတာ့ ဟိုးအရင္မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေလးကို သတိရသလို၊ ရန္ကုန္ရံုးမွာတုန္းက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္၊ ဆရာတပည့္၊ ေမာင္ႏွမတေတြ အလုပ္ေတြဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ထမင္းစားခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေစာင့္ျပီးအတူတူ ၀ိုင္းဖြဲ႔စားၾကတာကို သတိတရျဖစ္မိတယ္။ အိမ္မွာဆိုရင္လည္း ညေနဘက္ ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုရင္ လူမစံုေသးရင္ေတာင္ ဘယ္သူပဲက်န္ေတာ့တယ္၊ ေရာက္ေတာ့မွာပါ ခဏေစာင့္ျပီးမွ စားတာေပါ့လို႔ ေျပာတတ္သလို၊ ရံုးမွာဆိုရင္လည္း မန္ေနဂ်ာကစလို႔ ကဲထမင္းစားမယ္ဆိုျပီး အတူတူရင္းရင္းႏွီးႏွီး စားၾကတယ္။

အလုပ္မ်ားေနရင္ေတာင္မွ ဘယ္သူေတာ့ အလုပ္မ်ားေနတယ္၊ ေစာင့္လိုက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာတတ္သလို၊ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ သူကလည္း ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္လို႔ မစားႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ မေစာင့္နဲ႔ေတာ့ စားႏွင့္ေတာ့ရယ္လို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ညွာတာျပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္ေလ။ အခ်ိန္လြန္ေနရင္ေတာင္ ေဘးကလူက ဟဲ့အခ်ိန္လြန္ေနျပီ၊ သိပ္ျပီးလုပ္စရာ မက်န္ေတာ့ရင္ ထမင္းအရင္စားဦး၊ ျပီးမွဆက္လုပ္ဆိုျပီး သတိေပးတတ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူပါလဲ။ အခုေတာ့ အဲ့လို၀ိုင္းဖြဲ႔ မစားရတာၾကာပါျပီ။ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းဆိုတာ ေ၀းတာၾကာျပီေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာဆက္ျပီး တစ္ေယာက္တည္း စားရဦးမလဲေတာ့ မသိႏိုင္ေသးဖူးေလ။

ဒါနဲ႔ပဲ တစ္ေယာက္တည္း ထမင္းစားရတာ ပ်င္းတာလည္းတစ္ေၾကာင္း၊ ထမင္း၀ိုင္းဆိုရင္ စား၀င္တာကလည္း တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီေန႔မနက္က ညေနက်ရင္ ဘာဟင္းခ်က္မယ္လို႔ စဥ္းစားျပီးတာနဲ႔ GreenGirlနဲ႔ အနီးဆံုးေနတဲ့ ကိုမိုးျမင့္တိမ္ကို ညေနထမင္းလာစားမလားလို႔ ေမးေတာ့ သူကလည္းလာခဲ့မယ္တဲ့။ :P သူလာမယ္ဆိုရင္ GreenGirlက ဟင္းခ်က္ရတာ အားရွိတယ္ေလ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ခ်က္ျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း စားရတာ။ ေမာျပီးေတာ့ စားလည္းမစားႏိုင္ေတာ့ဖူးေလ။ ခ်က္ရတာပင္ပန္းတာပဲ ရွိတယ္။

အစ္ကိုလာေတာ့ ကိုယ္ခ်က္တာေတြ သူပါစားေပးေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ ကိုယ္လည္း ခ်က္ျပီးစားမယ့္သူရွိေတာ့ ေမာရက်ိဳးနပ္တယ္။ ကိုယ္ဘာခ်က္ခ်က္ အစ္ကိုကလည္း စားတယ္။ ငန္ငန္၊ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ ဘာမွေျပာဖူး။ :D ထမင္းစားရင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ ေျပာျဖစ္သလို၊ လက္ရွိအေျခအေနလည္း ေျပာျဖစ္တယ္ေလ။ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးေတြေပါ့။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း ထမင္း၀ိုင္းနဲ႔စားတာ ပိုျပီးစား၀င္သလို ပိုျပီးရင္းႏွီးမႈ ရွိတယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ GreenGirl အတြက္ေတာ့ ကိုယ္ခ်က္တဲ့ဟင္းကို အခ်ိန္မေရြး လာစားေပးမယ့္ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရွိတာ ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းတယ္ ေျပာရမွာပဲ။ အဟဲ... ဘာဟင္းျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လိုအရသာျဖစ္ေနေန မျငီးမျငဴစားေပးတဲ့ အစ္ကိုမိုးျမင့္တိမ္ကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္သလို ေနာက္ထပ္ အျမဲတမ္းဒီလို ေခၚႏိုင္ပါေစဆိုတဲ့ အစ္ကိုေပးတဲ့ဆုနဲ႔လည္း ျပည့္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။

အသက္ရွည္ရွည္ ခင္ခင္မင္မင္ လက္ရည္တျပင္တည္း ေရွးကထက္ ပိုခ်စ္ႏိုင္ပါေစေပါ့...




( ဘဲဥခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ မုန္ညင္းရြက္ေၾကာ္၊ ငါးပိေၾကာ္နဲ႔ ညေနစာတူတူ စားျခင္း အမွတ္တရပါ။ ခ်က္ရတာ အခက္ၾကီး မဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုရင္ အဲ့ဒီေလာက္ေလး ခ်က္ျပီးရင္ေတာင္ မစားႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေမာလို႔ပါ။ ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ေတာ့ ဒီထက္ေကာင္းေအာင္ ခ်က္ဖို႔ ၾကိဳးစားရဦးမယ္... း) )