" ခြဲခြာၾကတဲ့အခါ က်န္ရစ္သူက ပိုျပီး လြမ္းရတယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ မွားတယ္။ "
................
" မနက္ေစာေစာ ဘုရားတက္ျပီးမွ ငါတို႔သြားၾကတာေပါ့ သူငယ္ခ်င္း"
ေရႊတိဂံုဘုရားႏွင့္ နီးေနသည္မို႔ သူမစိတ္က ဘုရားအရင္တက္ဖို႔ ဆႏၵရွိေနသည္။ အေၾကာင္း ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မရွိခဲ့ပါ။ ဘယ္အခ်ိန္မဆို သူ႔အတြက္ အံ့အားသင့္သြားေစဖို႔ ရည္ရြယ္မိတတ္တာဟာ သူမရဲ႕ အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့ျပီေလ။ သူရွိတဲ့ေနရာ၊ သူသြားတတ္တဲ့ေနရာ၊ သူ႔ေျခရာထင္က်န္ခဲ့ရာ ေဒသတိုင္းမွာ သူမအရိပ္သည္လည္း ထင္က်န္ေနေစခ်င္သည္က သူမ၏ ဆႏၵ။
စိမ္း ဆိုသည့္ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ မျငီးမညဴ သူမေဘးက ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ စိမ္း သည္လည္း သူမ၏အရိပ္တစ္ခုဆိုလွ်င္ မွားမည္မထင္။ သူမေျခရာထင္က်န္ရာ ေနရာအားလံုးတြင္ စိမ္းဆိုသည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၏ ေျခရာေတြလည္း ထင္ေနလိမ့္မည္။ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ၊ ရာသီမေရြး သူမအတြက္ အျမဲအဆင္သင့္ ရွိေနတတ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းဟာ စိမ္း တစ္ေယာက္တည္းပါ။
" ဘုရားေပၚကေတာ့ ဆင္းလာတာဟုတ္တယ္။ ငါတို႔ဘယ္လို ဆက္သြားၾကမွာလဲ။ ငါက ကားနဲ႔ပဲ ျဖတ္သြားဖူးတာေနာ္။ နင္သြားတတ္လား။ "
တစ္ခါမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မသြားဖူးသည့္ ေနရာမို႔ စိမ္းက စိတ္ပူေနသည္။ တကယ္ေတာ့ သူမလည္း တစ္ခါမွသြားခဲ့ဖူးသည္ မဟုတ္ပါ။ စိတ္တစ္ခုတည္းႏွင့္သာ အေရာက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူမခံယူခ်က္က "ပါးစပ္ပါရင္ ရြာေရာက္တယ္" တဲ့ေလ။
" ငါလည္း သြားေတာ့ဘယ္သြားဖူးမလဲ။ ဘယ္ကေနသြားရင္ ဘယ္ကိုေရာက္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးပဲ ငါက ၾကားဖူးနား၀ရွိေနတာ။ နင္ကလည္း ပူမေနပါနဲ႔။ ငါတစ္ေယာက္လံုးပါတယ္။ မေတြ႔ရင္ တကၠဆီစီးသြားမယ္။ "
စိုးရမ္ေနသည့္ စိမ္းကို ေဖ်ာင္းဖ်ရင္း ေခါင္းထဲမွာလည္း လမ္းရွာရင္း ျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို ေတြ႔သည့္အတြက္ သူမအားတက္သြားသည္။
"ဟဲ့ ဇီ၀ကလမ္းတဲ့။ ဒီလမ္းပဲ။ ဒီလမ္းထဲကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တယ္။ လာ လာ "
" ဟုတ္ရဲ႕လား။ ေသခ်ာတယ္ေနာ္။ ငါက မ်က္စိလည္တတ္တယ္။ "
" ေၾသာ္.. ေသခ်ာပါတယ္ဆို "
ေျပာေျပာဆိုဆို စိမ္းလက္ကိုဆြဲကာ ဇီ၀ကလမ္းထဲ ေလွ်ာက္လာခဲ့ရာ စိမ္းလည္း သူမေနာက္က မရဲတရဲႏွင့္ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေတြ႔ရသည္က တိုက္တန္းလ်ားေတြ...။
လမ္းတစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလွ်ာက္မိသည္အထိ ဘာမွမထူးျခားသည့္အခါ စိမ္းဆိုသည့္ မိန္းကေလးက စိတ္ပူလာျပန္သည္။
" ဟဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္။ တိုက္ေတြပဲ ရွိတယ္ဆိုေတာ့... "
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမးၾကည့္တာ အရွဳံးမရွိပါဘူးဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ျဖတ္သြားျဖတ္လာတစ္ေယာက္ကို ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ သူမတို႔ေလွ်ာက္လာသည့္လမ္း မမွားေၾကာင္း အတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့သည္။
"ေတြ႔လား။ ငါေျပာသားပဲ။ ဒီလမ္းမွန္ပါတယ္လို႔။ ဒီလမ္းဆံုးရင္ ဦး၀ိစာရလမ္းကိုေတြ႔မယ္။ လမ္းကူးလိုက္ရင္ ေရာက္ျပီတဲ့။ "
မနက္ ၁၀နာရီနီးနီးရွိေနျပီမို႔ ေနကေတာ့ အေတာ္အသင့္ ပူေနျပီျဖစ္သည္။ သူမကသာ ေဇာႏွင့္မေမာႏိုင္ေပမယ့္ ဆံစပ္မွေခၽြးစို႔စို႔ေလးေတြကို တစ္ရွဴးႏွင့္ သာသာေလးသုတ္ေနေသာ စိမ္းကိုေတာ့ သနားမိေသးသည္။ သူ႔ခမ်ာ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္လို႔သာ ထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္ပါခဲ့သည္ေလ။ တကယ္ဆိုရင္ ဒီလမ္းအကြာအေ၀းအရ တကၠစီငွားခဲ့ဖို႔ေကာင္းသည္။ ခုေတာ့ လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ေနျပီမို႔ မထူးေတာ့ျပီ။ ေနာက္ထပ္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမည္တဲ့...။
" ဟဲ့ ေရာက္ေနျပီ။ ဒါ ေနာက္ေက်ာျဖစ္မယ္။ အေပါက္ကို ရွာၾကည့္ရေအာင္။ "
ဇီ၀ကလမ္းအဆံုး ကန္႔လန္႔ျဖတ္ေနေသာ ဦး၀ိစာရလမ္းကို ျဖတ္ကူးအျပီး အုတ္ပန္းကြက္တံတိုင္းအတြင္းဘက္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း စိမ္းတစ္ေယာက္ သူမကို အၾကံေပးေနသည္။
" ေအးဟ ... ေနာက္ေပါက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ အုတ္တံတိုင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တာေပါ့ "
ဒီလိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ဆက္ေလွ်ာက္မိၾကျပန္ေတာ့ တစ္ေနရာမွာ လူ၀င္ေပါက္သဖြယ္ တံခါးေပါက္တစ္ခုကိုေတြ႔ရျပီး အေပါက္ေစာင့္ ၀န္ထမ္း ၂ ေယာက္ရွိေနသည္မို႔ စံုစမ္းၾကည့္မိျပန္သည္။
" ဒါ အမွတ္ (၂)ေဆးရံုလား အစ္ကို။ ဂိတ္ေပါက္က ဘယ္နားမွာလဲဟင္။ "
ေနပူပူမွာ ၾကိဳးစားပမ္းစား အေ၀းၾကီးလမ္းေလွ်ာက္လာသည့္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဂိတ္ေပါက္ေစာင့္ကပဲ သနားသြားသည္လားမသိ။ အျပင္လူမ၀င္ရဆိုသည့္ ဦး၀ိစာရလမ္းေနာက္ေပါက္မွ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၀င္ခြင့္ေပးခဲ့သည္။ အမွန္တကယ္ဂိတ္ေပါက္က ျမိဳ႔မေက်ာင္းလမ္းဘက္မွ ပတ္ျပီး၀င္ရမည္ျဖစ္သည္။ ေဆးရံု၀င္းထဲေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး သေဘာက်ေနၾကေသးသည္။ ဦးတည္ရာသို႔ ေရာက္ခဲ့ျပီေလ။ ေနာက္ဆံုးပစ္မွတ္တစ္ခုသာ က်န္ေတာ့သည္ မဟုတ္လား။
ေဆးရံု၀င္းထဲမွာ အရင္ဆံုးေတြ႔ရသည္က ေဆးရံုေနာက္ဘက္ရွိ ကန္တင္းေတြ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ၾကီး ရံုးခန္းေတြ။ ေတြ႔သမွ် ျမင္သမွ် ဟိုဟိုသည္သည္ေလွ်ာက္ၾကည့္မိသည္။ ဂ်ဴတီကုတ္ကိုယ္စီႏွင့္ နားၾကပ္ေလးေတြလည္ပင္းမွာခ်ိတ္လို႔ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကသည့္ ေဆးရံု၀င္းထဲမွာ၊ အေဆာင္ေတြမွာ ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား ရွာၾကည့္မိေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမင္ျမင္သမွ် ခပ္ဆင္ဆင္တူသလိုသာ။ သူေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အနားမွျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေသာ ဂ်ဴတီကုတ္အျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္ အလုပ္သင္ဟုထင္ရေသာ တစ္ေယာက္ကို မရဲတရဲေမးၾကည့္မိသည္။
" ေဒါက္တာ... ဟိုေလ ဒီေဆးရံုမွာ အလုပ္သင္ဆင္းေနတဲ့ ေဒါက္တာxxx ကိုမ်ားသိပါသလား "
ကံတရားက သူမကိုမ်က္ႏွာသာေပးခဲ့သည္ဟုပင္ ဆိုရမည္။ ေမးမိသည့္ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ဘယ္ေနရာမွာရွိမည္ကို တိတိက်က်သိခဲ့ရသည္။ ထိုဆရာ၀န္ေလးညႊန္သည့္အတိုင္း ေသခ်ာေလွ်ာက္အလာ အေဆာင္ေထာင့္ခ်ဳိးတစ္ခုအေရာက္ သူမ ေျခလွမ္းမ်ား တုန္႔ခနဲ ရပ္တန္႔သြားရေတာ့သည္။
ေျပာင္ေနေအာင္ တိုက္ထားသည့္ ရွဴးဖိနပ္အနက္ေရာင္ ဦးခၽြန္က ေနေရာင္မွာ တလက္လက္။ လက္တံေတာင္ဆစ္ထိ ေခါက္တင္ထားသည့္ ဂ်ဴတီကုတ္အျဖဴေရာင္ႏွင့္ သူ၊ သူတကာေတြလိုပင္ နားၾကပ္ကို လည္ပင္းမွာ ေခြခ်ိတ္ထားေပမယ့္ သူမအျမင္အာရံုထဲမွာေတာ့ တမူဆန္းျပီး ၾကည့္ေကာင္းလို႔ေနသူပါ။ သြယ္ဆက္ေတာ့မည့္အလား ထိလုလု မ်က္ခံုးနက္ ႏွစ္ဖက္တို႔ကိုစုျပီး မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္တတ္သည့္ မ်က္ဆံစူးစူးတို႔ကို သူမခံႏိုင္ရည္ ဘယ္တုန္းကမွ် မရွိခဲ့တာ သူသိခဲ့ဖို႔ ေကာင္းပါသည္။
" နင္ ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ။ "
သူမရဲ႕ စိတ္၊ သူမရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို အသားက်ရင္းႏွီးျပီးသားျဖစ္သည့္ သူ႔မ်က္လံုးမွာ ေက်နပ္သည့္အျပံဳးေတြ၊ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္လွိဳက္လွဲသည့္ အျပံဳးေတြ...။ အဲ့ဒီအျပံဳးေတြကို သိပ္စြဲလမ္းမိခဲ့လို႔၊ အဲ့ဒီအျပံဳးေလးတစ္ခုကို ေတြ႔ရဖို႔ ဘယ္သူမွ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ အပင္ပမ္းခံ မိုက္မဲခဲ့တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့တယ္ဆိုရင္ သူ ယံုမွ ယံုပါ့မလား။ ေတာ္ရံုတန္ရံု မိန္းမတစ္ေယာက္ မစြန္႔စားတတ္တဲ့ စြန္႔စားမႈေတြရွိခဲ့တယ္ဆိုရင္ေရာ သူ ဘယ္လိုမ်ား မွတ္ခ်က္ေပးဦးမွာလဲ။ " နင့္ကိုငါ ဘယ္တုန္းက ေရွာင္ေျပးလို႔ရခဲ့ဖူးလို႔လဲ၊ ငါ့ေျခလွမ္းေတြကို နင္ဟာ သိႏွင့္ေနသူပါ" ဆိုတဲ့ စကားကုိ သူ ထပ္ေျပာလိမ့္ဦးမည္။ အဲ့ဒီစကားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို နားမလည္ခဲ့ျခင္းသည္ သူမ၏ ည့ံဖ်င္းမႈသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
"အင္ၾကင္းစံ" ဆိုသည့္ ကန္တင္းေလးကေတာ့ ေန႔တစ္၀က္လံုး Ward ထဲျပန္မသြားခဲ့ပဲ ဧည့္ခံေနသည့္ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ေလးတစ္ေယာက္ကိုပဲ အျပစ္တင္ေနသလား၊ အလုပ္ခ်ိန္ေႏွာင့္ယွက္မႈျဖင့္ပဲ ဧည့္သည္မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္အား မေက်မနပ္ျဖစ္ေနသလား သူမ ဂရုမျပဳမိခဲ့ပါ။ သူမအတြက္ေတာ့ ထိုေန႔က ေအာင္ႏိုင္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပီတိေတြနဲ႔အတူ ရူးသြပ္ေစတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းရဲရဲတစ္စံုမွာ နစ္ေမ်ာေနခဲ့တယ္ေလ။
............
အခ်ိန္ေတြေဟာင္းလာခဲ့သလို အရြယ္ေတြလည္း ေျပာင္းခဲ့ျပီ။ ဘယ္အေနအထားေရာက္ေရာက္ "သူငယ္ခ်င္း" ဆိုသည့္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကေတာ့ တြယ္ရစ္ေႏွာင္ဆဲ။ ေျခရာထင္က်န္ရစ္ဖူးသည့္ ေနရာေတြႏွင့္ တစ္လက္မမွ် နီးစပ္ျခင္းမရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ရုပ္ရွင္တစ္ကားလို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္ေနဆဲ။ မေတာ္တဆ ေပ်ာက္ပ်က္ခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရည္ရြယ္ျပီး ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာကေတာ့ အမွန္။ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အတိတ္တစ္ခ်ိန္ကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ျဖဴျဖဴစင္စင္ တမ္းတမိဆဲ။ "အင္ၾကင္းစံ ေရွ႕ကျဖတ္တိုင္း နင့္ကို ငါအျမဲ သတိရေနတယ္ " ဆိုသည့္ စိမ္း ရဲ႕ စာေလးေတြကို ဖတ္ရတိုင္း သူမနာက်င္ေနရဆဲ...။
"က်န္ရစ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထြက္ခြာသူပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္နဲ႔ရင္းခဲ့သူဟာ ပိုျပီးလြမ္းရ ခံစားရတယ္ဆိုတာကို နင္သိေအာင္ ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္...။"
လြမ္းသုရင္
၉ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၀
.jpg)
Posts
