ဆႏၵ

ႏွလံုးသားနဲ႔ ဦးေဏွာက္ လြန္ဆြဲတဲ့အခါ
မ်က္ရည္တို႔က ဓါးစားခံျဖစ္ရတယ္ေပါ့...

ဦးေဏွာက္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ
တည္တံ့ခိုင္ျမဲတယ္ ဆိုေပမယ့္
ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုပဲ
ဦးစားေပးခ်င္တာ သဘာ၀ေပါ့...

ဘာေၾကာင့္လဲ...
ကံတရားလို႔ပဲ ဆိုဆုိ
၀ဋ္ေၾကြးလို႔ပဲ ေျပာေျပာ
ဦးေဏွာက္မရွိဘူးလို႔ပဲ ထင္ထင္
ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိေတာ့
ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို
ၾကားနာခ်င္မိပါေသးတယ္

ၾကားနာခ်င္မိပါေသးတယ္...

လြမ္းသုရင္
၉ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၀

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ခၽြန္စက္ နဲ႔ ေဖေဖ

ကၽြန္မငယ္ငယ္က ခဲသားေဘာပင္လွလွေလးေတြ၊ ခဲတံခၽြန္စက္လွလွေလးေတြ ေတြ႔ရင္ သိပ္လိုခ်င္တတ္ပါတယ္။ ခဲသားေဘာပင္ကို လိုခ်င္တာက ဘယ္ေလာက္ပဲ စာမ်ားမ်ားေရးေရး တံုးမသြားလို႔ပါ။ ခဲတံခၽြန္စက္ကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မဆို ခဲတံတုံးသြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္ခၽြန္လို႔ လြယ္ကူလို႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စာေရးတဲ့အခါ ခဲသားတံုးေနရင္ လက္ေရးမလွဖူးလို႔ပဲ ထင္ေနတတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ စာေရးကိရိယာဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္ေတြေရွ႕ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိတဲ့အခါ မလြဲမေသြပူဆာတဲ့ အရာဟာလည္း ခဲသားေဘာပင္နဲ႔ ခၽြန္စက္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ေပါ့ေလ... ကၽြန္မဘယ္လိုပဲ ပူဆာပူဆာ ဘယ္ေတာ့မွ မရခဲ့တဲ့ ပစၥည္းဟာ ခဲတံခၽြန္စက္ေလးေတြပါ။ ၀ယ္ေပးဖို႔ဘယ္ေတာ့မွ အလိုမလိုက္ခဲ့တဲ့သူဟာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ေဖေဖပါပဲ။

သူငယ္တန္းမတက္ခင္ မူၾကိဳအရြယ္ကတည္းက ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္လံုးကို စာေရးတတ္ေအာင္ ေမေမက သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူငယ္တန္းစတက္တဲ့အခါ အတန္းထဲမွာ စာေရးတတ္ဖို႔ ဆရာမက ထပ္သင္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ျပသနာက ခဲတံတုံးေနရင္ စာမေရးခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက ကြန္ပါဘူးထဲမွာ ခၽြန္ျပီးသားခဲတံ ငါးေခ်ာင္းကို အဆင္သင့္ အိမ္ကေနထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီခဲတံ ငါးေခ်ာင္းကိုလွည့္ျပီး တစ္ေနကုန္ေရးရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ က်ိဳးသြားလို႔ ေရးဖို႔မေလာက္တဲ့အခါ အတန္းပိုင္ဆရာမကို သြားခၽြန္ခိုင္းရပါတယ္။

ဆရာမကလည္း တစ္ခါတစ္ေလ ခ်က္ခ်င္း ခၽြန္ေပးတတ္ေပမယ့္ ခၽြန္ရမယ့္ ခဲတံမ်ားေနရင္ေတာ့ ေစာင့္ရတာေပါ့ေလ။ စိတ္တိုေနတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း သြားမခၽြန္ခိုင္းရဲျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ ခဲတံခၽြန္စက္ေလးေတြပါတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြလို အခ်ိန္မေရြး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခၽြန္လို႔ရေနရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးျပီး ခဲတံခၽြန္စက္ကို လိုခ်င္မိတာပါ။ ခဲတံခၽြန္တဲ့ဓါးက်ေတာ့လည္း အရြယ္ငယ္ေသးေတာ့ ရွမွာစိုးလို႔ မကိုင္ရဘူးေလ။

ခဲသားေဘာပင္လိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာတဲ့အခါ ကေလးဆိုတာ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕မေရးရဘူး၊ ေရးရင္လည္း လက္ေရးမလွဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ပယ္ခ်ခံရသလို ခဲတံခၽြန္စက္လိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာတိုင္း ခၽြန္စက္နဲ႔ခၽြန္ရင္ ခဲတံခဏေလးကုန္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ၀ယ္မေပးခဲ့ပါဘူး။ ခဲတံငါးေခ်ာင္းမေလာက္ရင္ ေနာက္ေန႔ ကြန္ပါဘူးထဲမွာ ခၽြန္ျပီးသားေနာက္တစ္ေခ်ာင္းသာတိုးျပီး ခဲတံေျခာက္ေခ်ာင္းျဖစ္လာတတ္တာပါ။ ငယ္တဲ့အရြယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲကလည္း ၾကိတ္ျပီးထင္ေနမိေသးတယ္။ ေဖေဖကလည္း ခဲတံခၽြန္ႏိုင္လိုက္တာလို႔ေလ။ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ တစ္ေယာက္ကို ခဲတံေျခာက္ေခ်ာင္း၊ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ဆိုေတာ့ ၁၈ေခ်ာင္းေလ။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ခဲတံခၽြန္ေပးရတဲ့အခ်ိန္က တစ္နာရီေလာက္ၾကာပါတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ စိတ္ရွည္သူမို႔ထင္တာပါပဲ။ ခဲတံထိပ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာင္ေခ်ာျပီး ညီေနတဲ့အထိ သစ္သားစေလးေတြကို ညွိရင္းနဲ႔စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ခၽြန္သြားတာပါ။ ေမေမခၽြန္ေပးရင္ေတာ့ ေဖေဖခၽြန္ေပးသေလာက္ မညီေပမယ့္ ျမန္ေတာ့ျမန္ပါတယ္။

ငယ္တုန္းက မသိခဲ့ေပမယ့္ အခုအရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕ မေရးခိုင္းသလဲ၊ ခဲတံခၽြန္စက္ကို ၀ယ္မေပးသလဲဆိုတာေတြကို နားလည္လာခဲ့တယ္။

မူလတန္းအရြယ္ဆိုေတာ့ လက္ေရးမျငိမ္ေသးဘူးေလ။ ျပီးေတာ့ ကေလးဆိုတာက စာေရးရင္ အားစိုက္ျပီး ဖိေရးတတ္တာကိုး။ ဒီေတာ့ ခဲသားေဘာပင္အသံုးျပဳတဲ့အခါ ခဲသားေဘာပင္က အဲ့ဒီအားစိုက္ျပီး ဖိတာမ်ိဳးကို မခံႏိုင္ပါဘူး။ လူၾကီးတစ္ေယာက္အတြက္ လက္ေရးအခ်ိန္အစ မလိုအပ္ေတာ့ေပမယ့္ ကေလးက်ျပန္ေတာ့ မခ်ိန္တတ္ေသးဘူးေလ။ တကယ္ေတာ့ ခဲသားေဘာပင္ဆိုတာမ်ိဳးက ပံုဆြဲခဲတံပါပဲလား ဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပံုေတြဆြဲရတဲ့အခါမွ သိလာခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း လက္ေရး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေတြကို ေရးတတ္တဲ့ေဖေဖက သူ႔သားသမီးေတြ လက္ေရးပ်က္မွာစိုးလို႔ ခဲသားေဘာပင္နဲ႕ ေပးမေရးခဲ့တာျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိပါေသးတယ္။

ခၽြန္စက္ဆိုတာလည္း တစ္ခါခၽြန္ရင္ အၾကာၾကီး ေရးေနလို႔မွ မရပဲ။ ခၽြန္စက္နဲ႔ခၽြန္တဲ့ ခဲတံဟာ ခဏေလးေရးျပီးရင္ တံုးသြားျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ခဏခဏခၽြန္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ခဲသားက တိုတိုေလးပဲ ထြက္လာတာဆိုေတာ့ ကေလးေတြက ခဲသားရွည္ရွည္လိုခ်င္ေတာ့ ခၽြန္ရမယ့္ အတိုင္းအတာထက္ ပိုခၽြန္တတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခါ ထိပ္ကခၽြန္ျပီးသား ခဲသားကက်ိဳးသြားတတ္တယ္။ က်ိဳးသြားေတာ့ အသစ္ျပန္ခၽြန္ရတယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ ခ်ာလည္ပတ္လည္ျဖစ္ျပီး ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းက ဘာမွမေရးလိုက္ရပဲ ခဏေလးနဲ႔ ကုန္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ခၽြန္စက္၀ယ္မေပးတဲ့ ေဖေဖ့ကိုလည္း ကၽြန္မ အပစ္မတင္ေတာ့ပါဘူး။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ခဲသားေဘာပင္နဲ႔ေရးလည္း ကၽြန္မွာ လက္ေရးပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့သလို ခဲတံခၽြန္စက္ကိုလည္း အတိုင္းအဆနဲ႔ ခၽြန္တတ္ေနျပီေလ။ ပံုေတြမွာ မတူညီတဲ့ အတိုင္းအတာေနရာေတြကို ေရာင္စံုျခယ္ရင္း တံုးလာတဲ့ေရာင္စံုခဲတံေလးေတြကို ခၽြန္စက္နဲ႔ ခၽြန္မိတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ခၽြန္စက္၀ယ္မေပးဖူးတဲ့ အေဖ့ကိုလည္း ကၽြန္မသတိရေနပါတယ္။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

နိဒါန္း

ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ပထမဆံုးအျပစ္ရွိသူလို႔ ညႊန္ရပါလွ်င္ မီးပြိဳင့္တစ္ခုလို႔သာ ေျပာရမည္။ လမ္းျဖတ္ကူးမည္ ျပဳကာမွ နီသြားသည့္ မီးပြိဳင့္တစ္ခု...။ ကားေတြက အဆက္မျပတ္ျဖတ္ေျပးလို႔။ ညေနေစာင္းေနေရာင္ေအာက္မွာ ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အသားေရာင္ဟာ ပန္းႏုေရာင္ ရွပ္နဲ႔လိုက္ဖက္ျပီး ပန္းေရာင္လိုက္သန္းေနသည္ကပဲ စြဲေဆာင္မႈတစ္ခုေပလား။ မ်က္လႊာခ်ထားေပမယ့္ ေကာ့ပ်ံေနသည့္ မ်က္ေတာင္ရွည္ ညိဳညိဳေလးေတြကပဲ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို ခုန္ေပါက္ေရာက္လာခဲ့ေလသလား။ ဘယ္အရာက ဘယ္လိုညိွဳ႕ခဲ့မွန္း ကိုယ္တိုင္လည္း မေသခ်ာခဲ့ေပမယ့္ သူဟူသည့္ တစ္ေယာက္ေသာသူကေတာ့ ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲသို႔ တိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္ခဲ့သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။

ငယ္ငယ္က စိတ္၀င္စားခဲ့ဖူးတဲ့ သီခ်င္းစာသားတစ္ခုလိုေပါ့။ "အလုပ္မ်ားသည္မွာ အခ်စ္ရဲ႕သေဘာ" တဲ့ေလ။ အဲ့ဒီတုန္းက နားမလည္ခဲ့ေတာ့ လူၾကီးေတြကို ေမးမိေပမယ့္ ေသခ်ာသည့္အေျဖေတာ့ မရခဲ့။ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳရသည့္အခါ နားလည္သလိုလို ရွိသား။

"ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္ေရာ အတူလိုက္မွာလား..."

အဲ့ဒီညက ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ညလို႔ ေျပာရရင္လည္း ကိုငွက္ရဲ႕ သီခ်င္းလို႔ေျပာၾကဦးမည္္္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ ၾကယ္ေပါင္းကုေဋကုဋာမက လင္းလက္သြားတယ္လို႔ ထင္မိ၏။ တကယ္ပါ... အဲ့ဒီညက မထူးျခားဖူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တစ္ခုခုထူးျခားေနခဲ့ေလရဲ႕...။

ကိုယ္ေမာ့ၾကည့္ေနမိသည့္ ေကာင္းကင္ကၾကယ္ကေလးေတြသာ သူ႔ေမးခြန္းကို ၾကားမိသည္ဆိုလွ်င္ ဆိုလိုရင္းကုိ ကိုယ့္ကိုလက္သိပ္ထိုး ေျပာျပခဲ့ဖို႔ေကာင္းသည္။ ခုေတာ့ ဒီအေျဖဟာ ဘ၀တစ္ခုလံုးအတြက္ အဆံုးအျဖတ္ေပးလိုက္မွန္း ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သိခဲ့ရသည္။

"အင္း" လို႔သာ ခပ္တိုတိုေျဖခဲ့မိေပမယ့္ တကယ္တမ္းေတာ့ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္မွ မဟုတ္။ ေရဆံုးေျမဆံုး သြားေလရာ ထပ္က်ပ္မကြာ လိုက္ခဲ့ခ်င္သူပါ။ ၀ါဖန္႔ဖန္႔ အၾကည့္ေတြေအာက္မွာ တစ္သက္စာ နားခိုခ်င္သူပါ။

မိုးလင္းကတည္းက အျပန္အလွန္ပို႕တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ေတြကို ျပန္ဖတ္မိတိုင္းလည္း တလွပ္လွပ္ရင္ခုန္ရသည္။ ရံုးျပန္ခ်ိန္ ဖုန္းလာလို႔ အသံၾကားရလွ်င္လည္း ၾကည္ႏူးရျပန္၏။ ပိတ္ရက္ေလးေတြမွာ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး တီတီတာတာ ေျပာေနရျပန္ေတာ့လည္း ေလာကၾကီးက သာယာေနျပန္သည္။ "ခ်စ္တယ္" ဟူေသာ စကားတစ္ခြန္းသည္ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေခါင္တိုင္မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း "နားလည္မႈ" ကေတာ့ အုတ္ျမစ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။

"တို႔ႏွစ္ေယာက္ နားလည္မႈတည္ေဆာက္ၾကမယ္" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလံုးေတြကို အသားမက်ေသးတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း မေရာက္လာခဲ့တဲ့ "ခ်စ္တယ္" ဆိုသည့္ စကားအတြက္ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ခဲ့ဖူးသည္ကလည္း ညေပါင္းမ်ားစြာ...။ မနက္ေရာက္လို႔ ပံုမွန္အတိုင္း သူ႔အသံၾကားရျပန္ေတာ့လည္း ညက စိတ္ဆိုးတာေတြက ရယ္စရာ။ သူ႔အတြက္ေတာ့ "ခ်စ္တယ္" လို႔ေျပာယံုနဲ႔ သူ႔ေမတၱာေတြက လံုေလာက္မွာ မဟုတ္လို႔ပါတဲ့ေလ။ ေယာက္်ားေတြဟာ ခ်စ္စခင္စမွာ ဒီလိုပဲအေျပာေကာင္းတတ္ၾကသလားလို႔ အေတြေျခဆန္႔မိေပမယ့္...

အခ်စ္အေၾကာင္းကို အခ်စ္နဲ႔ေတြ႔တဲ့သူေတြကေတာ့ စာအမ်ိဳးမ်ိဳးဖြဲ႕ခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္လည္း အျမဲတမ္း စာဖြဲ႔ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့့္ အခုအခ်ိန္မွာစာဖြဲ႔ဖို႔ ၀န္ေလးေနမိျပီ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း သူ႔လိုပဲ၊ စာဖြဲ႔ရင္ ဖြဲ႔တဲ့စာက ေပါ့ေနလို႔ေပါ့ကြယ္...။

PS: ေလာေလာလတ္လတ္ဖတ္မိသည့္ ခ်စ္စ ကို ထပ္ဆင့္ခံစားပါသည္။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ ( ၂၃ )

With Many Love...
24 Dec 2009

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

စေနျဂိဳလ္ ခတ္တဲ့ေန႔

ဒီရက္ပိုင္းထဲမွာေပါ့
ေဆာင္းရာသီဆိုတာ မရွိတဲ့ ဒီကၽြန္းမွာ
ေဆာင္းေလေအးေတြ တရစပ္တိုက္ေနတယ္
ငါ့ရင္ကိုေတာင္ ေလစိမ္းေတြ ျဖတ္ေျပးသြားေသးရဲ႕...

သက္ပိုင္သူပို႔တဲ့ Forward သတင္း
ဘုရားၾကီးက ေရႊသကၤန္းေတြ ေပ်ာက္ကုန္ျပီတဲ့
ေရႊေျပာင္ေျပာင္ သိဂၤုတၱရကုန္းေပၚကဘုရား
ခုေတာ့လည္း သစ္ေစးေတြနဲ႔ညိဳမည္းလို႔
ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ဆင္ျခင္မိေသးရဲ႕...

က်င့္၀တ္သိကၡာဆိုတာေတြေတာင္
ေကသရာဇာေတြၾကားမွာ ျပာက်ေနေတာ့
အပါယ္ဆိုတာၾကီးလည္း
Disney Land နဲ႔ မွားေလာက္ျပီေပါ့...

ညီမေလးကေတာ့ေျပာတယ္
"ေလာကၾကီးမွာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တာေတြ
ျဖစ္လာႏိုင္ျပီေနာ္... ေလွ်ာ့မတြက္နဲ႔" တဲ့
ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သား
တစ္သက္လံုး ေအးခ်မ္းလာတဲ့ငါေတာင္
ခုရက္ပိုင္း Over Time ဆင္းရတယ္ေလ...

အို...အဲ့ဒါေတြ အသာထား
၂၀၁၂ဆိုရင္ ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုပဲ
ဟုတ္သလား မဟုတ္သလား
မာယာျပကၡဒိန္ကေတာ့ ရပ္သြားျပီတဲ့...

ကမၻာပ်က္တာက ေ၀းပါေသးတယ္
ေလာေလာဆယ္ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲ
စေနျဂိဳလ္တစ္စင္း ခတ္ေျပးသြားတယ္
"မျဖစ္ႏိုင္တာ ဘာမွမရွိဘူး" တဲ့...

အကုသိုလ္မမ်ားခ်င္ေပမယ့္
ပုထုဇဥ္ဆိုေတာ့လည္း ရူးမိသား
အသစ္စက္စက္မရလို႔ မယူခ်င္ဘူးဆို
သူမ်ားေကာက္သြားရံုပဲ ရွိမွာေပါ့
အျပည့္ရမွ လိုခ်င္တယ္ဆိုေပမယ့္
မိဘေမတၱာေတာင္မွ
ေ၀ခြဲစရာ ေမာင္ႏွမဆိုတာ ရွိျပီးသား
အသံုးတည့္ရင္ Brand မျဖစ္လည္း တန္ပါတယ္...

ငါ့အျပင္ ငါ့အရင္ကလူ
ငါမမုန္းေပမယ့္ ငါမခ်စ္ခ်င္တဲ့သူ
တကယ္လို႔မ်ား နင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေလ
အေၾကြပန္းေကာက္သူလို႔မ်ား
ကြယ္ရာမွာ ဟားတိုက္ေနမလား
သိပ္ "အ" တာပဲလို႔မ်ား
နင္ငါ့ကို ေလွာင္ရယ္ေနမလား...

၀ွက္ထားတဲ့ ဖဲတစ္ခ်ပ္ကို
ဂ်ိဳကာနဲ႔ေတာ့ မလဲေတာ့ဘူးကြယ္
မ်က္ႏွာခ်င္းဆံုမိရင္ေတာင္
"ေယာင္းမေရ သူငယ္ခ်င္း"လို႔
သကာရည္ဖံုး ျပံဳးႏိုင္ဖို႔ပဲ ငါၾကိဳးစားမယ္
"မျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ
ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ေလ"...။


လြမ္းသုရင္
၁၇ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉
ညေန ၅း၀၀
SIC 13th Storey

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ေမ်ာလ်က္သာပဲ

ေလျပင္းငယ္ ေပြ၊ ေလေျပလွ်င္ လည္း။
ေခ်ာင္းက်ယ္ ဘယ္မျငင္း၊ ေခ်ာင္းက်ဥ္းလွ်င္ လည္း။

ေနပူတုန္း ခါ၊ မိုးရြာလွ်င္ လည္း။
လသာသာ ပ်ိဳအိုၾကိဳက္၊ လမိုက္လွ်င္ လည္း။

အေဖာ္ငယ္စံု၊ ေဖာ္မစံုလွ်င္ လည္း။
ပြင့္ဖူးငံု အကုန္လန္း၊ ႏြမ္းနယ္လ်က္ လည္း။

စုန္ျပန္ရ အဖန္ဖန္၊ ဆန္ျပန္ရ တလဲလဲ။
မေဗဒါ ဒီေရေၾကာမွာ၊ ေမ်ာလ်က္သာပဲ။



ဆရာေဇာ္ဂ်ီ
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္စာေစာင္ ( ၁၉၅၇ - ၁၉၅၉ )
ေဗဒါလမ္း ကဗ်ာစုမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

တုခဲ့ေသာ အစစ္မ်ား

~~~ဒီအခ်ိန္ဆို လြမ္းတယ္... ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ပိုသတိရတယ္...~~~

ပါးစပ္ဖ်ားသို႔ အမွတ္မထင္ေရာက္လာသည့္ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို လူမသိသူမသိ ညည္းလိုက္မိသည္။

"ဟုတ္တယ္... ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို သတိရေနမိတယ္"

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ေလးေထာင့္စပ္စပ္ အရာေလးရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္ကိုၾကည့္မိေတာ့ ငါးနာရီတဲ့...။

တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံုးသြားျပန္ျပီေပါ့။ ခုနစ္နာရီေက်ာ္ မရပ္မနား လႈပ္ရွားလည္ပတ္လာရသည့္ ဦးေႏွာက္တို႔ကလည္း ပူေႏြးလို႔ မလည္ခ်င္လည္ခ်င္ ျဖစ္ေနၾကျပီ။

"ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ... မျပန္ရေသးဘူးလား"

"အလုပ္မ်ားေနတာလား... လုပ္လုပ္"

"ျပန္ရေတာ့မယ္ေနာ္... အားတင္းထား"

"ျပန္ရင္ေျပာေနာ္... ငါ ဖုန္းေခၚလိုက္မယ္"

"ငါေတာင္ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ျပီ...နင္ မျပန္ရေသးဘူးလား"

"နင္ျပန္ေတာ့မွာမလား။ ငါထမင္းခ်က္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ အိမ္ေရာက္မွ တက္ခဲ့ေလ"

ဒီစာလံုးေလးေတြၾကားမွာ ေက်နပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဘ၀အေမာေတြ တခဏေျပေပ်ာက္ခဲ့ဖူးသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ အထီးက်န္မႈေတြ လြင့္စင္ေစခဲ့ဖူးသည္။

ေၾသာ္...အခုေတာ့လည္း ဒါေတြဟာ ဘ၀တစ္ခုျခားခဲ့သလိုပါပဲလား။ ဘာမွမသက္ဆိုင္ေတာ့သလိုပါပဲလား။ ဒီစာလံုးေလးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့မွန္း သိသိႏွင့္ မသိစိတ္တစ္ခုမွ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္လည္ တမ္းတေနမိသည္။

Vibration အသံတစ္ခုကို ၾကားမိလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ေလးတစ္ခု...

"Come out from office."

သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္ရင္း လက္ရွိအခ်ိန္မ်ားသို႔ စိတ္အလ်င္ကို ဆြဲေခၚလိုက္သည္။ တကယ့္ဘ၀အတြက္ အရိပ္တစ္ခုလို အုပ္မိုးေပးလာသည့့္ သူ႔မ်က္ႏွာက မ်က္လံုးထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွား။

"အတုဆိုတာ အစစ္ကို ဘယ္လိုမွေတာ့ လိုက္မမီႏိုင္ပါဘူး" တဲ့။ အတုေတြလို႔ေတာ့ ထင္ခဲ့ရသား။ ဒါေပမယ့္ "အစစ္ေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္"လို႔ ေျပာရင္... ဘယ္သူက ယံုမွာတဲ့လဲ။

တကယ္ပဲ ဒီအခ်ိန္ဆို လြမ္းတယ္... လြမ္းတယ္ကြယ္...

~ ~ ~ ~ ~

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ဒုတိယေျမာက္ အိပ္မက္ျခင္း

အျဖဴေရာင္ေအာက္ခံမွာ အစိမ္းေရာင္ပြင့္ရိုက္ ၀တ္စံုအထက္ေအာက္ ၀မ္းဆက္၀တ္ဆင္ထားေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦး... သူ႔ေဘးမွာ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ႔ တီရွပ္အျဖဴေရာင္ အညိဳေရာင္ေဘာင္းဘီရွည္ကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ ရြယ္တူေယာက်ာ္းေလးတစ္ဦး...။

ေရႊတိဂံုဘုရား ေတာင္ဘက္မုခ္က ဗုဒၶဟူးျဂိဳလ္တိုင္မွာ တစ္ေယာက္တလွည့္ေရသပၸါယ္ျပီး တတြတ္တြတ္ဆုေတာင္းေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘုရားကိုလက္ယာရစ္ သံုးပတ္ပတ္တယ္။ အစိမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ထီးတစ္လက္ကို ေဆာင္းေပးထားတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕အရိပ္ကိုမွီတြဲလို႔ ေန႔လည္ ၁၂:၀၀နာရီ ေနပူက်ဲက်ဲကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳကာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း လိုက္ပါလာခဲ့တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြက ၾကည္လင္လို႔၊ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ေနလဲဆိုတာ ျမင္ရံုနဲ႔ သိႏိုင္ၾကမွာပါ...။ေတာင္ဘက္မုခ္ကေန သူတို႔ဆင္းသြားၾကျပီ။ နံပါတ္ (၂၀၄) လိုင္းကားကိုစီးျပီး ေျမနီကုန္းေရာက္ေတာ့ကားေပၚကဆင္းလိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပည္လမ္းကိုလမ္းကူးျပီး ဗားကရာလမ္းအတိုင္း တည့္တည့္လမ္းေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔ဘယ္သြားမလို႔ပါလိမ့္....။

ေဟာ... ျမင္ေနရျပီ။ Y.K.K.Oဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္။ သူတို႔ေၾကးအိုးလာစားၾကတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့။သူတို႔ဆိုင္ထဲကို ၀င္သြားျပီး၊ အပၚထပ္ကို တက္သြားၾကတယ္။ အေပၚထပ္ရဲ႕ မွန္ျပဴတင္းဘက္ မ်က္ႏွာစာကစားပြဲအလြတ္တစ္ခုမွာ ေနရာယူျပီး ေၾကးအိုးကို ၾကက္နဲ႔တစ္ပြဲ ၀က္နဲ႔တစ္ပြဲမွာေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးကဆားငံသီးေဖ်ာ္ရည္လည္း မွာလို္က္ေသးတယ္။ စားစရာေတြမွာထားတုန္းမွာ ေကာင္မေလးက သူယူလာတဲ့လက္ဆြဲအိတ္ထဲက ပစၥည္းေတြကို တစ္ခုခ်င္းထုတ္ျပီး ေကာင္ေလးကိုေပးေနတယ္။ MP3 Playerေလးတစ္ခု၊စီဒီ ႏွစ္ခ်ပ္၊ ျပီးေတာ့ လက္ခလယ္ေလာက္အရြယ္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အစိမ္းေရာင္ ေက်ာက္တံုးငယ္ေလးႏွစ္ခု၊တစ္ခုကို ေကာင္ေလးကိုေပးျပီး က်န္တဲ့တစ္ခုကို သူျပန္ယူထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္။ ေဆးပုလင္းေခါင္းျဖတ္တဲ့အခါ သံုးဖို႔တဲ့။

စားစရာေတြေရာက္လာေတာ့ စကားစျပတ္ျပီး စားတဲ့ဘက္ကို အာရံုေရာက္သြားၾကတယ္။ ေကာင္ေလးက ပလတ္စတစ္အိပ္ စြတ္ထားတဲ့ တူတစ္စံုကို တယုတယ ခြာေပးျပီး ေကာင္မေလးကို ေပးလိုက္တယ္။ေၾကးအိုးကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစားေနတဲ့ ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ျပီး ျပံဳးစိစိလုပ္ေနတဲ႔ ေကာင္ေလးက အစားစားတာကို နည္းနည္းခ်င္းစီပဲ ဘာလို႔စားတာလဲတဲ့။ ေကာင္မေလးဘာမွ ျပန္မေျဖဘူး။ ျပံဳးရံုေလးပဲ ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ စားေသာက္ျခင္းကို ရပ္လိုက္ျပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားေတြေျပာေနၾကေလရဲ႕။မွန္ျပဴတင္းကေန အျပင္ကိုၾကည့္မိေတာ့ မိုးေတြကရြာလို႔။ မိုးအတိတ္ကိုေစာင့္ရင္း စကားေတြေျပာေနလိုက္ၾကတာ။သူတို႔ ဘာေတြေျပာေနၾကတာလဲ။ မ်က္ႏွာေလးေတြကေတာ့ ျပံဳးေနတာပဲ။ အဲဒီလို ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ရွိေနခဲ့တာ အဲဒီေန႔ကေနာက္ဆံုးပဲဆိုတာကို သူတို႔မသိခဲ့ၾကဘူးထင္ပါရဲ႕...။ သည္းေနတဲ့မိုးကေတာ့ သိေနသေယာင္ အညွိဳးနဲ႔ရြာေနေတာ့တယ္။

တျဖည္းျဖည္း မိုးစဲသြားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေၾကးအိုးဆိုင္က ထြက္ျပီးေျမနီကုန္းက လမ္းျပန္ေလွ်ာက္လာၾကျပန္ျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တီကနဲ ကားဟြန္းသံတစ္ခ်က္ကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ လန္႔ျပီးနာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ခုနစ္နာရီခြဲ။ မိုးလင္းတာကလည္း ျမန္လိုက္တာလို႔ တိတ္တဆိတ္ေရရြတ္မိတယ္။

ဘာလိုလိုနဲ႔ သူ႔ေမြးေန႔ေတြမွာ ကိုယ္နဲ႔အတူ မရွိႏိုင္ေတာ့တာ သံုးႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ျပီပဲေလ...။ ခုဆိုရင္သူလည္း ကိုယ့္လိုပဲ သတိရေနမလား မေသခ်ာေပမယ့္ သူ႔ဘ၀နဲ႔သူေတာ့ သာသာယာယာ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။

ငယ္ခ်စ္ဦးဆိုတာ အႏွစ္တစ္ရာ မေမ့သာတဲ့...။ ခ်စ္ျခင္းကို မုန္းလို႔ရေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ တြယ္မိရင္ ျဖတ္ဖို႔ခက္တဲ့အရာ... ။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

၁၁ - ၀၉ - ၂၀၀၀ ~ ၁၁ - ၀၉ - ၂၀၀၉

လြန္ခဲ့ေသာ ကိုးႏွစ္... ဒီလိုေန႔...

ထိုေန႔က ကၽြန္မေဘးမွာ အျမဲထိုင္ေနတတ္သည့္ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါသည္...။

သူဘာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကိုလည္း ကၽြန္မစိတ္မ၀င္စားမိခဲ့။ ဆက္သြယ္ရန္ဖုန္းနံပါတ္ ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္မ မစံုစမ္းျဖစ္ခဲ့ပါ။ သည္လိုႏွင့္ သူ၏သင္တန္းပ်က္ရက္ေတြ မ်ားလာခဲ့ေတာ့သည္။ စာၾကိဳးစားေသာ သူမသည္ မည္သည့္အေၾကာင္းႏွင့္မွ် သင္တန္းကို ရက္ရွည္ရွည္ မပ်က္ကြက္ခဲ့ဖူးပါ။

သူမ၏ပံုစံက... ခပ္ေအးေအးႏွင့္ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္သည့္ ပံုစံမ်ိဳး...။ ေတာ္ရံုလည္း စကားမေျပာတတ္။ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအလယ္တြက္ "စာၾကမ္းပိုး"ဟု ေခၚခံရတတ္ေသာ ပံုစံ။ အမွန္တကယ္ပင္ သူမသည္ စာေတာ္ေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းမ်ား ထုတ္ျပန္ခဲ့စဥ္က သူမကို ဆရာ၀န္ေလာင္းဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သတ္မွတ္ခဲ့ၾကေသးသည္။

ရက္သတၱတစ္ပတ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ သူမအိမ္သို႔ ကၽြန္မဖုန္းဆက္ခဲ့မိသည္။ သူမဆီမွ ၀မ္းနည္းအားငယ္ေသာ အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည့္ အခါတြင္ေတာ့ ခပ္ေစာေစာ သတင္းမေမးမိခဲ့ေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အပစ္တင္ခဲ့မိပါေတာ့သည္...။

သင္တန္းျပန္တက္သည့္အခါတြင္ေတာ့ သူမဆီမွ "အေဖ"ဟူေသာ စကားေလးတစ္ခြန္းကို သိပ္မၾကားရေတာ့ပါ။ ေနာက္တစ္လ၊ႏွစ္လခန္႔ၾကာသည့္အခါ လက္ရွိေနအိမ္မွ ေျပာင္းေရႊ႕ရေတာ့မည္ဟု သူမေျပာလာခဲ့သည္။ ေရနံေခ်း၀ေနေသာ... ၊"အေဖ"ဆိုသည့္ အရိပ္မ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေသးေသာ အိမ္အမွတ္ (၃) ကို သူမတို႔မိသားစု စြန္႔ခြာခဲ့ၾကရသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ တိုက္ဆိုင္သည့္အခါ "ညေနရံုးကျပန္တိုင္း လက္ထဲမွာ မုန္႔ေတြဆြဲျပီး ျပန္လာတတ္သည့္" သူမ၏ဖခင္အေၾကာင္းကို ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ကေလး ေျပာေနတတ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကၽြန္မ၏ေဖေဖအား ျပန္ေျပာျပသည့္အခါ "ဦး...ရွိစဥ္က..." ဟု အစျပဳျပီး ေဖေဖက အလြန္ေအးေဆးေသာ၊ စိတ္ေစတနာေကာင္းရွိေသာ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္ေသးသည္။

တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္မ်ား ေလွ်ာက္ၾကသည့္အခါ ဆယ္တန္းေအာင္အမွတ္စာရင္းေကာင္းေသာ သူမအား အစ္မျဖစ္သူက ေဆးတကၠသိုလ္သို႔သာ ပထမဦးစားေပး ေလွ်ာက္ထားေစခ်င္ေသာ္လည္း သူမကေတာ့ မေရြးခ်ယ္ခ်င္ခဲ့ပါ။ "အေဖရွိရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့..."ဟု သူမေျပာခဲ့စဥ္က သူမႏွင့္ထပ္တူ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ရဖူးသည္။

ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ့ေသာ သူမသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ပရိုဂရမ္မာေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ရရွိတိုင္း၊ ေနရာအဆင့္တစ္ခုကို ရရွိတိုင္း သူမကိုအျမဲတေစ လမ္းညႊန္ျပသေပးခဲ့သည့္၊ ခ်ီးက်ဴးအားေပးခဲ့သည့္ "ဖခင္"ကို သူမသတိရေနတတ္သည္။ သူမ၏ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ခ္ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးခဲ့စဥ္က ထိုဘေလာ့ခ္ေလး၏ ေခါင္းစဥ္ကိုပင္ သူမ၏ဖခင္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ခန္႔ တိုင္းမန္ေနဂ်ာအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ေဒသကို အမွတ္တရအျဖစ္ "ဧရာ၀တီ"ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၂ႏွစ္... ၂၀၀၇ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ Friendster Blogမွာ သူမေရးသားခဲ့ေသာ စာပိုဒ္ေလးတစ္ခုကို ယေန႔အထိ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနစဲ...။ စာတစ္ပိုဒ္လံုး မဟုတ္ေသာလည္း နိဂံုးတစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသး၏။

"At that days of 7 years ago... My Beloved and Admire Most person,My Father was passed away... " တဲ့...

ယေန႔ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း ၉ႏွစ္တိတိ ျပည့္ခဲ့ပါျပီ...

သူမ၏ GTalk တြင္ မီးလင္းေနေသာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးတစ္ခုကို ကၽြန္မ ေတြ႔ေနရသည္။

ထိုဖေယာင္းတိုင္ေလးသည္ မည္သို႔ အဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္သည္ကို ကၽြန္မေသခ်ာမသိခဲ့ပါ။

ဘ၀အတြက္ အင္အားအေကာင္းဆံုး အလင္းတိုင္တစ္ခု ျငိမ္းသြားခဲ့သည္မွာ ကိုးႏွစ္တိတိရွိခဲ့ျပီဟု ဆိုလိုခ်င္ပါသလား...

သူမ၏ဖခင္ ထြန္းညွိေပးခဲ့ေသာ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ သူမ၏ဘ၀သည္ ယေန႔ထိတိုင္ တစ္ေန႔တျခား ပိုမိုေတာက္ပလာသည္ဟု သူမဆိုလိုခ်င္ပါသလား...

အဓိပၸါယ္ ႏွစ္ခုလံုးကိုပင္ သူမေျပာခ်င္သည္လား.... ဟု ကၽြန္မေတြးေနမိပါသည္။

တကယ္ေတာ့ "ဖခင္"ဆိုသည္မွာ မသန္မစြမ္းဘဲ အိပ္ရာထဲတြင္ လဲေနလ်က္ အသက္ရွိေနေသးလွ်င္ပင္ သားသမီးမ်ားအတြက္ ခြန္အားတစ္ခု၊ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ထြန္းညွိထားခဲ့လွ်င္ပင္ တစ္ခန္းလံုး လင္းထိန္ေနေစမည့္ အလင္းတိုင္တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလား...။

( အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း KZ အတြက္ )

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ပါးစပ္နဲ႔ TAG တဲ့ လတ္တေလာ

သက္ပိုင္သူက 'လတ္တေလာ' ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုကို မမေနာ္ TAG လို႔ေရးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီပို႔စ္ေလး ေရးအျပီးမွာ သူကကိုယ့္အလုပ္မ်ားေနမွန္းသိလို႔ ထပ္မတက္ထားေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း ေရးခ်င္ေနတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ "ငါ့ကို TAG" လို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဒီေတာ့ သူကလည္း ပို႔စ္ထဲမွာေတာ့ ျပင္မေရးေတာ့ဘူး။ ငါတက္တယ္လို႔သာေရးျပီး TAG ပို႔စ္ေရးေတာ့လို႔ ေျပာတယ္ေလ။ ဒီေတာ့လည္း ပါးစပ္နဲ႔ TAG တယ္လို႔ပဲ မွတ္ျပီး လတ္တေလာမွာ ကိုယ္ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြကို ေရးရရင္ေတာ့...

ေတြးေနမိတာက - လြန္ခဲ့တဲ့ ၂လေက်ာ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ


ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက - အျမဲတမ္းလိုလို မထင္မွတ္တာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတတ္သူ


က်န္းမာေရး - ခ်ဴခ်ာေပမယ့္ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရတာပါပဲ


ဖတ္ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက - လြမ္းေတးမဆံုးေစနဲ႔ေစာသခင္ ကိုစဖတ္မိကတည္းက ဇာတ္သိမ္းထိေရာက္ေအာင္ကို မဖတ္ႏိုင္ေသးတာ


ေရာက္ေနၿဖစ္တာက - Tiong Bahru Plazza


ေရးၿဖစ္ေနတာက - စာနဲ႔မထိေတြ႔တာ ၄၄ရက္ရွိသြားျပီ


နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက - ခ်စ္တယ္


ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက - တစ္ေနရာရာမွာ အေျခတက်ေနခ်င္ေနတာ။ အိမ္ခဏခဏ မေျပာင္းခ်င္ဘူး။


ေသာက္ျဖစ္ေနတာက - ဘလက္ေကာ္ဖီ


ခါးသက္ေနမိတာက - အိမ္ရွာရတဲ့အလုပ္


သနားေနမိတာက - လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာ ကိုယ့္အနားမွာ မွ်ေ၀ခံစားေပးေနတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ လူသားႏွစ္ဦး


လြမ္းေနမိတာက - တစ္ခ်ိန္က အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုး...


ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက - မ်က္ရည္နဲ႔အေဖာ္ျပဳခဲ့ရတဲ့ေန႔ရက္ေတြ...


တမ္းတေနမိတာက - လံုျခံဳေအးခ်မ္းမယ့္ ရင္ခြင္တစ္ခု


ခ်ီးက်ဴးေနမိတာက - ကိုယ့္ထက္သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိသူေတြအားလံုး


အထင္ေသးေနမိတာက - ဘယ္သူကိုမွေတာ့ အထင္မေသးရဲပါဘူး။


ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ - လူစုလူေ၀းေတြ မ်ားေနတတ္တဲ့ေနရာ


ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ - ဆႏၵတစ္ခုႏွင့္ရပ္တည္ခဲ့ေသာေန႔စြဲမ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ေစဖို႔


မုန္းတီးေနမိတာက - ဘယ္သူကိုမွ မမုန္းမိေအာင္ေနပါတယ္


ခ်စ္ေနတာက - ၾကမ္းရွျဖဴသြယ္တဲ့ လက္ဖ၀ါးတစ္စံု


စိတ္ပ်က္ေနမိတာက - ထံုေနတဲ့ကိုယ့္စိတ္


စြဲလန္းေနမိတာက - ေျပာရခက္တဲ့အရာေတြ...


လိုအပ္ေနတာက - ၃+၁ အိမ္ခန္းတစ္ခန္း


ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု - ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည့္မယ္ဆိုရင္ေလ....


( အိမ္အေျပာင္းအေရႊ႔မွာ အလုပ္မ်ားတာေရာ၊ အင္တာနက္မရတာေရာ ေပါင္းျပီး ၄၄ရက္ ခြင့္မဲ့ပ်က္ကြက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ရင္းႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ အေၾကာင္းရင္းေျပာျဖစ္ေပမယ့္ ဘေလာ့ခ္ေပၚမွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္လို႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခုမွပဲ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔ TAG ေရးခြင့္ေပးတဲ့ သက္ပိုင္သူနဲ႔ ဘာမွအသစ္မရွိလည္း လာလည္ျမဲလည္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ )

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...