ေမ်ာလ်က္သာပဲ

ေလျပင္းငယ္ ေပြ၊ ေလေျပလွ်င္ လည္း။
ေခ်ာင္းက်ယ္ ဘယ္မျငင္း၊ ေခ်ာင္းက်ဥ္းလွ်င္ လည္း။

ေနပူတုန္း ခါ၊ မိုးရြာလွ်င္ လည္း။
လသာသာ ပ်ိဳအိုၾကိဳက္၊ လမိုက္လွ်င္ လည္း။

အေဖာ္ငယ္စံု၊ ေဖာ္မစံုလွ်င္ လည္း။
ပြင့္ဖူးငံု အကုန္လန္း၊ ႏြမ္းနယ္လ်က္ လည္း။

စုန္ျပန္ရ အဖန္ဖန္၊ ဆန္ျပန္ရ တလဲလဲ။
မေဗဒါ ဒီေရေၾကာမွာ၊ ေမ်ာလ်က္သာပဲ။



ဆရာေဇာ္ဂ်ီ
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္စာေစာင္ ( ၁၉၅၇ - ၁၉၅၉ )
ေဗဒါလမ္း ကဗ်ာစုမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

တုခဲ့ေသာ အစစ္မ်ား

~~~ဒီအခ်ိန္ဆို လြမ္းတယ္... ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ ပိုသတိရတယ္...~~~

ပါးစပ္ဖ်ားသို႔ အမွတ္မထင္ေရာက္လာသည့္ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို လူမသိသူမသိ ညည္းလိုက္မိသည္။

"ဟုတ္တယ္... ဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို သတိရေနမိတယ္"

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ေလးေထာင့္စပ္စပ္ အရာေလးရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္ကိုၾကည့္မိေတာ့ ငါးနာရီတဲ့...။

တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံုးသြားျပန္ျပီေပါ့။ ခုနစ္နာရီေက်ာ္ မရပ္မနား လႈပ္ရွားလည္ပတ္လာရသည့္ ဦးေႏွာက္တို႔ကလည္း ပူေႏြးလို႔ မလည္ခ်င္လည္ခ်င္ ျဖစ္ေနၾကျပီ။

"ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ... မျပန္ရေသးဘူးလား"

"အလုပ္မ်ားေနတာလား... လုပ္လုပ္"

"ျပန္ရေတာ့မယ္ေနာ္... အားတင္းထား"

"ျပန္ရင္ေျပာေနာ္... ငါ ဖုန္းေခၚလိုက္မယ္"

"ငါေတာင္ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ျပီ...နင္ မျပန္ရေသးဘူးလား"

"နင္ျပန္ေတာ့မွာမလား။ ငါထမင္းခ်က္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ အိမ္ေရာက္မွ တက္ခဲ့ေလ"

ဒီစာလံုးေလးေတြၾကားမွာ ေက်နပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဘ၀အေမာေတြ တခဏေျပေပ်ာက္ခဲ့ဖူးသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ အထီးက်န္မႈေတြ လြင့္စင္ေစခဲ့ဖူးသည္။

ေၾသာ္...အခုေတာ့လည္း ဒါေတြဟာ ဘ၀တစ္ခုျခားခဲ့သလိုပါပဲလား။ ဘာမွမသက္ဆိုင္ေတာ့သလိုပါပဲလား။ ဒီစာလံုးေလးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့မွန္း သိသိႏွင့္ မသိစိတ္တစ္ခုမွ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္လည္ တမ္းတေနမိသည္။

Vibration အသံတစ္ခုကို ၾကားမိလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ေလးတစ္ခု...

"Come out from office."

သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္ရင္း လက္ရွိအခ်ိန္မ်ားသို႔ စိတ္အလ်င္ကို ဆြဲေခၚလိုက္သည္။ တကယ့္ဘ၀အတြက္ အရိပ္တစ္ခုလို အုပ္မိုးေပးလာသည့့္ သူ႔မ်က္ႏွာက မ်က္လံုးထဲမွာ ထင္ထင္ရွားရွား။

"အတုဆိုတာ အစစ္ကို ဘယ္လိုမွေတာ့ လိုက္မမီႏိုင္ပါဘူး" တဲ့။ အတုေတြလို႔ေတာ့ ထင္ခဲ့ရသား။ ဒါေပမယ့္ "အစစ္ေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္"လို႔ ေျပာရင္... ဘယ္သူက ယံုမွာတဲ့လဲ။

တကယ္ပဲ ဒီအခ်ိန္ဆို လြမ္းတယ္... လြမ္းတယ္ကြယ္...

~ ~ ~ ~ ~

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ဒုတိယေျမာက္ အိပ္မက္ျခင္း

အျဖဴေရာင္ေအာက္ခံမွာ အစိမ္းေရာင္ပြင့္ရိုက္ ၀တ္စံုအထက္ေအာက္ ၀မ္းဆက္၀တ္ဆင္ထားေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦး... သူ႔ေဘးမွာ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ႔ တီရွပ္အျဖဴေရာင္ အညိဳေရာင္ေဘာင္းဘီရွည္ကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ ရြယ္တူေယာက်ာ္းေလးတစ္ဦး...။

ေရႊတိဂံုဘုရား ေတာင္ဘက္မုခ္က ဗုဒၶဟူးျဂိဳလ္တိုင္မွာ တစ္ေယာက္တလွည့္ေရသပၸါယ္ျပီး တတြတ္တြတ္ဆုေတာင္းေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘုရားကိုလက္ယာရစ္ သံုးပတ္ပတ္တယ္။ အစိမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ထီးတစ္လက္ကို ေဆာင္းေပးထားတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕အရိပ္ကိုမွီတြဲလို႔ ေန႔လည္ ၁၂:၀၀နာရီ ေနပူက်ဲက်ဲကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳကာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း လိုက္ပါလာခဲ့တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြက ၾကည္လင္လို႔၊ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ေနလဲဆိုတာ ျမင္ရံုနဲ႔ သိႏိုင္ၾကမွာပါ...။ေတာင္ဘက္မုခ္ကေန သူတို႔ဆင္းသြားၾကျပီ။ နံပါတ္ (၂၀၄) လိုင္းကားကိုစီးျပီး ေျမနီကုန္းေရာက္ေတာ့ကားေပၚကဆင္းလိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပည္လမ္းကိုလမ္းကူးျပီး ဗားကရာလမ္းအတိုင္း တည့္တည့္လမ္းေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔ဘယ္သြားမလို႔ပါလိမ့္....။

ေဟာ... ျမင္ေနရျပီ။ Y.K.K.Oဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္။ သူတို႔ေၾကးအိုးလာစားၾကတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့။သူတို႔ဆိုင္ထဲကို ၀င္သြားျပီး၊ အပၚထပ္ကို တက္သြားၾကတယ္။ အေပၚထပ္ရဲ႕ မွန္ျပဴတင္းဘက္ မ်က္ႏွာစာကစားပြဲအလြတ္တစ္ခုမွာ ေနရာယူျပီး ေၾကးအိုးကို ၾကက္နဲ႔တစ္ပြဲ ၀က္နဲ႔တစ္ပြဲမွာေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလးကဆားငံသီးေဖ်ာ္ရည္လည္း မွာလို္က္ေသးတယ္။ စားစရာေတြမွာထားတုန္းမွာ ေကာင္မေလးက သူယူလာတဲ့လက္ဆြဲအိတ္ထဲက ပစၥည္းေတြကို တစ္ခုခ်င္းထုတ္ျပီး ေကာင္ေလးကိုေပးေနတယ္။ MP3 Playerေလးတစ္ခု၊စီဒီ ႏွစ္ခ်ပ္၊ ျပီးေတာ့ လက္ခလယ္ေလာက္အရြယ္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အစိမ္းေရာင္ ေက်ာက္တံုးငယ္ေလးႏွစ္ခု၊တစ္ခုကို ေကာင္ေလးကိုေပးျပီး က်န္တဲ့တစ္ခုကို သူျပန္ယူထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္။ ေဆးပုလင္းေခါင္းျဖတ္တဲ့အခါ သံုးဖို႔တဲ့။

စားစရာေတြေရာက္လာေတာ့ စကားစျပတ္ျပီး စားတဲ့ဘက္ကို အာရံုေရာက္သြားၾကတယ္။ ေကာင္ေလးက ပလတ္စတစ္အိပ္ စြတ္ထားတဲ့ တူတစ္စံုကို တယုတယ ခြာေပးျပီး ေကာင္မေလးကို ေပးလိုက္တယ္။ေၾကးအိုးကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစားေနတဲ့ ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ျပီး ျပံဳးစိစိလုပ္ေနတဲ႔ ေကာင္ေလးက အစားစားတာကို နည္းနည္းခ်င္းစီပဲ ဘာလို႔စားတာလဲတဲ့။ ေကာင္မေလးဘာမွ ျပန္မေျဖဘူး။ ျပံဳးရံုေလးပဲ ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ စားေသာက္ျခင္းကို ရပ္လိုက္ျပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားေတြေျပာေနၾကေလရဲ႕။မွန္ျပဴတင္းကေန အျပင္ကိုၾကည့္မိေတာ့ မိုးေတြကရြာလို႔။ မိုးအတိတ္ကိုေစာင့္ရင္း စကားေတြေျပာေနလိုက္ၾကတာ။သူတို႔ ဘာေတြေျပာေနၾကတာလဲ။ မ်က္ႏွာေလးေတြကေတာ့ ျပံဳးေနတာပဲ။ အဲဒီလို ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ရွိေနခဲ့တာ အဲဒီေန႔ကေနာက္ဆံုးပဲဆိုတာကို သူတို႔မသိခဲ့ၾကဘူးထင္ပါရဲ႕...။ သည္းေနတဲ့မိုးကေတာ့ သိေနသေယာင္ အညွိဳးနဲ႔ရြာေနေတာ့တယ္။

တျဖည္းျဖည္း မိုးစဲသြားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေၾကးအိုးဆိုင္က ထြက္ျပီးေျမနီကုန္းက လမ္းျပန္ေလွ်ာက္လာၾကျပန္ျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တီကနဲ ကားဟြန္းသံတစ္ခ်က္ကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ လန္႔ျပီးနာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ခုနစ္နာရီခြဲ။ မိုးလင္းတာကလည္း ျမန္လိုက္တာလို႔ တိတ္တဆိတ္ေရရြတ္မိတယ္။

ဘာလိုလိုနဲ႔ သူ႔ေမြးေန႔ေတြမွာ ကိုယ္နဲ႔အတူ မရွိႏိုင္ေတာ့တာ သံုးႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ျပီပဲေလ...။ ခုဆိုရင္သူလည္း ကိုယ့္လိုပဲ သတိရေနမလား မေသခ်ာေပမယ့္ သူ႔ဘ၀နဲ႔သူေတာ့ သာသာယာယာ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။

ငယ္ခ်စ္ဦးဆိုတာ အႏွစ္တစ္ရာ မေမ့သာတဲ့...။ ခ်စ္ျခင္းကို မုန္းလို႔ရေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ တြယ္မိရင္ ျဖတ္ဖို႔ခက္တဲ့အရာ... ။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

၁၁ - ၀၉ - ၂၀၀၀ ~ ၁၁ - ၀၉ - ၂၀၀၉

လြန္ခဲ့ေသာ ကိုးႏွစ္... ဒီလိုေန႔...

ထိုေန႔က ကၽြန္မေဘးမွာ အျမဲထိုင္ေနတတ္သည့္ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါသည္...။

သူဘာေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကိုလည္း ကၽြန္မစိတ္မ၀င္စားမိခဲ့။ ဆက္သြယ္ရန္ဖုန္းနံပါတ္ ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္မ မစံုစမ္းျဖစ္ခဲ့ပါ။ သည္လိုႏွင့္ သူ၏သင္တန္းပ်က္ရက္ေတြ မ်ားလာခဲ့ေတာ့သည္။ စာၾကိဳးစားေသာ သူမသည္ မည္သည့္အေၾကာင္းႏွင့္မွ် သင္တန္းကို ရက္ရွည္ရွည္ မပ်က္ကြက္ခဲ့ဖူးပါ။

သူမ၏ပံုစံက... ခပ္ေအးေအးႏွင့္ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္သည့္ ပံုစံမ်ိဳး...။ ေတာ္ရံုလည္း စကားမေျပာတတ္။ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအလယ္တြက္ "စာၾကမ္းပိုး"ဟု ေခၚခံရတတ္ေသာ ပံုစံ။ အမွန္တကယ္ပင္ သူမသည္ စာေတာ္ေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းမ်ား ထုတ္ျပန္ခဲ့စဥ္က သူမကို ဆရာ၀န္ေလာင္းဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သတ္မွတ္ခဲ့ၾကေသးသည္။

ရက္သတၱတစ္ပတ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ သူမအိမ္သို႔ ကၽြန္မဖုန္းဆက္ခဲ့မိသည္။ သူမဆီမွ ၀မ္းနည္းအားငယ္ေသာ အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည့္ အခါတြင္ေတာ့ ခပ္ေစာေစာ သတင္းမေမးမိခဲ့ေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အပစ္တင္ခဲ့မိပါေတာ့သည္...။

သင္တန္းျပန္တက္သည့္အခါတြင္ေတာ့ သူမဆီမွ "အေဖ"ဟူေသာ စကားေလးတစ္ခြန္းကို သိပ္မၾကားရေတာ့ပါ။ ေနာက္တစ္လ၊ႏွစ္လခန္႔ၾကာသည့္အခါ လက္ရွိေနအိမ္မွ ေျပာင္းေရႊ႕ရေတာ့မည္ဟု သူမေျပာလာခဲ့သည္။ ေရနံေခ်း၀ေနေသာ... ၊"အေဖ"ဆိုသည့္ အရိပ္မ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေသးေသာ အိမ္အမွတ္ (၃) ကို သူမတို႔မိသားစု စြန္႔ခြာခဲ့ၾကရသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ တိုက္ဆိုင္သည့္အခါ "ညေနရံုးကျပန္တိုင္း လက္ထဲမွာ မုန္႔ေတြဆြဲျပီး ျပန္လာတတ္သည့္" သူမ၏ဖခင္အေၾကာင္းကို ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ကေလး ေျပာေနတတ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကၽြန္မ၏ေဖေဖအား ျပန္ေျပာျပသည့္အခါ "ဦး...ရွိစဥ္က..." ဟု အစျပဳျပီး ေဖေဖက အလြန္ေအးေဆးေသာ၊ စိတ္ေစတနာေကာင္းရွိေသာ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေကာင္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္ေသးသည္။

တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္မ်ား ေလွ်ာက္ၾကသည့္အခါ ဆယ္တန္းေအာင္အမွတ္စာရင္းေကာင္းေသာ သူမအား အစ္မျဖစ္သူက ေဆးတကၠသိုလ္သို႔သာ ပထမဦးစားေပး ေလွ်ာက္ထားေစခ်င္ေသာ္လည္း သူမကေတာ့ မေရြးခ်ယ္ခ်င္ခဲ့ပါ။ "အေဖရွိရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့..."ဟု သူမေျပာခဲ့စဥ္က သူမႏွင့္ထပ္တူ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ရဖူးသည္။

ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ့ေသာ သူမသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ပရိုဂရမ္မာေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကို ရရွိတိုင္း၊ ေနရာအဆင့္တစ္ခုကို ရရွိတိုင္း သူမကိုအျမဲတေစ လမ္းညႊန္ျပသေပးခဲ့သည့္၊ ခ်ီးက်ဴးအားေပးခဲ့သည့္ "ဖခင္"ကို သူမသတိရေနတတ္သည္။ သူမ၏ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ခ္ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးခဲ့စဥ္က ထိုဘေလာ့ခ္ေလး၏ ေခါင္းစဥ္ကိုပင္ သူမ၏ဖခင္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ခန္႔ တိုင္းမန္ေနဂ်ာအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ေဒသကို အမွတ္တရအျဖစ္ "ဧရာ၀တီ"ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၂ႏွစ္... ၂၀၀၇ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ Friendster Blogမွာ သူမေရးသားခဲ့ေသာ စာပိုဒ္ေလးတစ္ခုကို ယေန႔အထိ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနစဲ...။ စာတစ္ပိုဒ္လံုး မဟုတ္ေသာလည္း နိဂံုးတစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသး၏။

"At that days of 7 years ago... My Beloved and Admire Most person,My Father was passed away... " တဲ့...

ယေန႔ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း ၉ႏွစ္တိတိ ျပည့္ခဲ့ပါျပီ...

သူမ၏ GTalk တြင္ မီးလင္းေနေသာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးတစ္ခုကို ကၽြန္မ ေတြ႔ေနရသည္။

ထိုဖေယာင္းတိုင္ေလးသည္ မည္သို႔ အဓိပၸါယ္ရွိႏိုင္သည္ကို ကၽြန္မေသခ်ာမသိခဲ့ပါ။

ဘ၀အတြက္ အင္အားအေကာင္းဆံုး အလင္းတိုင္တစ္ခု ျငိမ္းသြားခဲ့သည္မွာ ကိုးႏွစ္တိတိရွိခဲ့ျပီဟု ဆိုလိုခ်င္ပါသလား...

သူမ၏ဖခင္ ထြန္းညွိေပးခဲ့ေသာ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ သူမ၏ဘ၀သည္ ယေန႔ထိတိုင္ တစ္ေန႔တျခား ပိုမိုေတာက္ပလာသည္ဟု သူမဆိုလိုခ်င္ပါသလား...

အဓိပၸါယ္ ႏွစ္ခုလံုးကိုပင္ သူမေျပာခ်င္သည္လား.... ဟု ကၽြန္မေတြးေနမိပါသည္။

တကယ္ေတာ့ "ဖခင္"ဆိုသည္မွာ မသန္မစြမ္းဘဲ အိပ္ရာထဲတြင္ လဲေနလ်က္ အသက္ရွိေနေသးလွ်င္ပင္ သားသမီးမ်ားအတြက္ ခြန္အားတစ္ခု၊ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ထြန္းညွိထားခဲ့လွ်င္ပင္ တစ္ခန္းလံုး လင္းထိန္ေနေစမည့္ အလင္းတိုင္တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလား...။

( အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း KZ အတြက္ )

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ပါးစပ္နဲ႔ TAG တဲ့ လတ္တေလာ

သက္ပိုင္သူက 'လတ္တေလာ' ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုကို မမေနာ္ TAG လို႔ေရးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီပို႔စ္ေလး ေရးအျပီးမွာ သူကကိုယ့္အလုပ္မ်ားေနမွန္းသိလို႔ ထပ္မတက္ထားေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း ေရးခ်င္ေနတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ "ငါ့ကို TAG" လို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဒီေတာ့ သူကလည္း ပို႔စ္ထဲမွာေတာ့ ျပင္မေရးေတာ့ဘူး။ ငါတက္တယ္လို႔သာေရးျပီး TAG ပို႔စ္ေရးေတာ့လို႔ ေျပာတယ္ေလ။ ဒီေတာ့လည္း ပါးစပ္နဲ႔ TAG တယ္လို႔ပဲ မွတ္ျပီး လတ္တေလာမွာ ကိုယ္ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြကို ေရးရရင္ေတာ့...

ေတြးေနမိတာက - လြန္ခဲ့တဲ့ ၂လေက်ာ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ


ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက - အျမဲတမ္းလိုလို မထင္မွတ္တာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတတ္သူ


က်န္းမာေရး - ခ်ဴခ်ာေပမယ့္ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရတာပါပဲ


ဖတ္ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက - လြမ္းေတးမဆံုးေစနဲ႔ေစာသခင္ ကိုစဖတ္မိကတည္းက ဇာတ္သိမ္းထိေရာက္ေအာင္ကို မဖတ္ႏိုင္ေသးတာ


ေရာက္ေနၿဖစ္တာက - Tiong Bahru Plazza


ေရးၿဖစ္ေနတာက - စာနဲ႔မထိေတြ႔တာ ၄၄ရက္ရွိသြားျပီ


နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက - ခ်စ္တယ္


ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက - တစ္ေနရာရာမွာ အေျခတက်ေနခ်င္ေနတာ။ အိမ္ခဏခဏ မေျပာင္းခ်င္ဘူး။


ေသာက္ျဖစ္ေနတာက - ဘလက္ေကာ္ဖီ


ခါးသက္ေနမိတာက - အိမ္ရွာရတဲ့အလုပ္


သနားေနမိတာက - လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာ ကိုယ့္အနားမွာ မွ်ေ၀ခံစားေပးေနတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ လူသားႏွစ္ဦး


လြမ္းေနမိတာက - တစ္ခ်ိန္က အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုး...


ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက - မ်က္ရည္နဲ႔အေဖာ္ျပဳခဲ့ရတဲ့ေန႔ရက္ေတြ...


တမ္းတေနမိတာက - လံုျခံဳေအးခ်မ္းမယ့္ ရင္ခြင္တစ္ခု


ခ်ီးက်ဴးေနမိတာက - ကိုယ့္ထက္သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိသူေတြအားလံုး


အထင္ေသးေနမိတာက - ဘယ္သူကိုမွေတာ့ အထင္မေသးရဲပါဘူး။


ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ - လူစုလူေ၀းေတြ မ်ားေနတတ္တဲ့ေနရာ


ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ - ဆႏၵတစ္ခုႏွင့္ရပ္တည္ခဲ့ေသာေန႔စြဲမ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ေစဖို႔


မုန္းတီးေနမိတာက - ဘယ္သူကိုမွ မမုန္းမိေအာင္ေနပါတယ္


ခ်စ္ေနတာက - ၾကမ္းရွျဖဴသြယ္တဲ့ လက္ဖ၀ါးတစ္စံု


စိတ္ပ်က္ေနမိတာက - ထံုေနတဲ့ကိုယ့္စိတ္


စြဲလန္းေနမိတာက - ေျပာရခက္တဲ့အရာေတြ...


လိုအပ္ေနတာက - ၃+၁ အိမ္ခန္းတစ္ခန္း


ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု - ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည့္မယ္ဆိုရင္ေလ....


( အိမ္အေျပာင္းအေရႊ႔မွာ အလုပ္မ်ားတာေရာ၊ အင္တာနက္မရတာေရာ ေပါင္းျပီး ၄၄ရက္ ခြင့္မဲ့ပ်က္ကြက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ရင္းႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ အေၾကာင္းရင္းေျပာျဖစ္ေပမယ့္ ဘေလာ့ခ္ေပၚမွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္လို႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခုမွပဲ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔ TAG ေရးခြင့္ေပးတဲ့ သက္ပိုင္သူနဲ႔ ဘာမွအသစ္မရွိလည္း လာလည္ျမဲလည္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ )

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

အခ်စ္ = ခလုတ္တိုက္ျခင္း

ဒီေန႔ ေမာင္ႏွမလိုခင္ေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာမိတဲ့အခါ အခ်စ္ဟာ ဘ၀မဟုတ္ဖူးလို႔ ေျပာမိရာက ဒီစိတ္ကူးကို ရသြားတယ္။

အစ္ကိုက ကၽြန္မကိုေျပာတယ္ေလ...ညီမေလးရယ္ အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္မကလည္း အစ္ကိုေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္လို႔။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ခလုတ္တိုက္မိတာပါပဲလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

လူတိုင္းလူတိုင္း ကိုယ့္လမ္းကို ကိုယ္သြားေနၾကတာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခလုတ္မထိပဲ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာနဲ႔ လိုရာခရီးကို ေရာက္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း လမ္းေပၚက ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြနဲ႕ ခလုတ္တိုက္မိတယ္။ ခလုတ္တိုက္ျပီး ဘာမွမျဖစ္သလိုနဲ႔ ဆက္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ ရတဲ့သူ ရွိသလို ေျခေထာက္နာသြားတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း နာတဲ့ေျခေထာက္က ေကာင္းသြားတာပါပဲ။

အဲ..တစ္ခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ ခလုတ္တိုက္တာ ေျခသည္းေတာင္ လန္ထြက္သတဲ့။ ဒါေပမယ့္ လန္သြားးတုန္းခဏပဲ နာလွခ်ည္ရဲ႕၊ ေနာက္ဆို သတိထားေတာ့မယ္ဆိုျပီး ေျခသည္းအသစ္လည္း ထြက္လာေရာ အမေလး ခလုတ္တိုက္တာမ်ား ဘာအေရးလဲ၊ ေျခသည္းခြာတာမ်ား စကားထဲထည့္ေျပာလို႔၊ ခြာလိုက္လည္း ေနာက္ေတာ့ အသစ္ျပန္ထြက္တာပါပဲ ဆိုျပီး ေပါ့ေပါ့ေလးျဖစ္သြားတတ္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ ခလုတ္တိုက္တာျခင္း အတူတူ ေမွာက္ရက္လဲလို႔ ဒူးျပဲတဲ့သူက်ေတာ့ ဒူးျပဲတဲ့ဒဏ္ရာက ေသတဲ့အထိ အမာရြတ္အျဖစ္ က်န္သြားတတ္တယ္။ လမ္းေပၚက ခဲေလးေတြေတြ႕ရင္လည္း ခလုတ္တိုက္မွာကို အရမ္းေၾကာက္ျပီး သတိထားေရွာင္သြား တတ္ၾကတယ္။

ကဲ...ဒီေတာ့ ခလုတ္တိုက္ျခင္းဆိုတာ အခ်စ္လိုပဲလို႔ စဥ္းစားမိလိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္... အခ်စ္ = ခလုတ္တိုက္ျခင္းပါပဲ...။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

အားကိုးလ်က္ပါ ေဖေဖ

"အားကိုးစမ္းဘာ"

လက္ေမာင္းကို ကာယဗလေမာင္ေတြ ဟန္ေရးျပသလို ေကြးလို႔ အသံမာမာနဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့ ေဖေဖ...
စြယ္က်ယ္အက်ႌ၀တ္ထားသည္းအတြက္ လက္ေမာင္းမွ ၾကြက္သားေတြက ဖုထစ္လို႔ေနသည္။ အဲ့ဒီလိုဟန္ပန္ႏွင့္ ေျပာတတ္သည့္ ေဖေဖ့ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မေကာင္းေကာင္း သိတတ္စအရြယ္... ၉ႏွစ္၊ ၁၀ႏွစ္သမီးေလာက္ပဲ ရွိဦးမွာပါ။

"အေဖၾကီးေရ... မီးဖိုကြိဳင္ပ်က္သြားျပီ လုပ္ေပးပါဦး" ၊ "ေစ်းသြားမလို႔ စက္ဘီးနဲ႔လိုက္ပို႔ပါလား" အဲ့ဒီလို အေသးအမႊားေလးကအစ "လကုန္ရင္ သမီးေတြ ေက်ာင္းအပ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလိုေသးတယ္၊ ဖုန္းဖိုး အခြန္လည္းေပးရဦးမယ္။ သားကလည္း ပိုက္ဆံလွမ္းမွာေနျပီ။" ဆိုတာေတြအထိ ေမေမက အားကိုးသလို... "သမီး ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္ ဖယ္ရီဂိတ္ကို လိုက္ပို႔ပါလားဟင္" ၊ "စက္ဘီးက ေလမရွိေတာ့ဘူး... ေဖေဖ ေလထိုးေပးပါဦး" စသည္ျဖင့္လည္း ခၽြဲႏြဲ႔တတ္ေသာ ကၽြန္မတို႔ သားသမီးေတြရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အားကိုးရာလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။

သားသမီးေတြကို စက္ဘီးစီးတတ္ေစခ်င္လို႔ သားတလွည့္ သမီးတလွည့္ စက္ဘီးစီးသင္တဲ့ေနာက္ ေရေက်ာ္ရပ္ကြက္ တစ္ပတ္လံုးကို မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ေျပးလိုက္ရင္း ထိန္းေက်ာင္း သြန္သင္ေပးခဲ့တဲ့ေဖေဖ၊

ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ သားသမီးသံုးေယာက္ကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ စက္ဘီးေနာက္မွာတင္ရင္း ေခါက္တု႔ံေခါက္ျပန္ ေက်ာင္းပို႔ေပးခဲ့တဲ့ေဖေဖ၊

ရံုးျပန္မိုးခ်ဳပ္လို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းေနပါေစ သားသမီးေတြ သြားေလရာကို မျငီးမျငဴ ကားတစ္စီးနဲ႔ လိုက္ပို႔လိုက္ၾကိဳ လုပ္တတ္တဲ့ေဖေဖ၊

ဘာအခက္အခဲပဲ ရွိရွိ သားသမီးကို အသိမခံပဲ က်ိတ္ျပီး ေျဖရွင္းတတ္တဲ့ ေဖေဖ၊

သားသမီးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာကိုေတာင္ ေဘးခ်ိတ္ျပီး ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ပါေစ စီးပြားရွာရဲတဲ့ ေဖေဖ၊

သားသမီးေတြကို ပါးစပ္ကတစ္ခြန္းမွ မေျပာပဲ စိတ္ထဲကေန က်ိတ္ခ်စ္တတ္တဲ့ ေဖေဖ...

အေဖက "အားကိုးစမ္းပါ" လို႔ မေျပာလည္း ကၽြန္မ အေဖ့ကို အားကိုးခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏိုင္ေနလည္း အေဖ့ကို ကၽြန္မ အားကိုးဆဲပါပဲ။ အေဖအသက္ေတြၾကီးလို႔ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ရင္လည္း သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးတဲ့ အေဖဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ ဘာနဲ႔မွ လဲလို႔မရႏိုင္တဲ့ အားကိုးရာတစ္ခုပါ။

အသက္ ၆၀နီးလို႔ ငယ္တုန္းကလို မသန္ေတာ့ရင္ေတာင္ စိတ္ဓါတ္မက်ပါနဲ႔ အေဖရယ္... အိမ္ဦးခန္းမွာ ထိုင္ေနျပီးေတာ့ သားသမီးေတြအတြက္ အေဖမားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မ အေဖ့ကို အားကိုးေနပါေသးတယ္...။

( ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ေဖေဖ.. အသက္ ၅၈ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ )


ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေရးခဲ့ဖူးတာေတြ...
ေဖေဖ... ( ၅၇ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ )
ကၽြန္မအေဖတူ သမီးပါ

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ကြၽန္မရဲ႕ ၀ါသနာေလးေတြ

သိပ္မၾကာေသးခင္ကပဲ သက္ပိုင္သူက တက္ဂ္ထားျပီးတာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ အစ္ကို ကိုလင္းဦးက ထပ္ေရးပါဦးဆိုလို႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္ေနာ္။ ( အသစ္မတင္ႏိုင္ေသးခင္ ဆားခ်က္တယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္ :P )

လူတစ္ေယာက္မွာ ေမြးလာကတည္းက ဗီဇ၀ါသနာဆိုတာ ရွိၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူဘာကို၀ါသနာပါတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေနတတ္သလို တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း စိတ္ျငိမ္တဲ့အရြယ္ေရာက္မွ သူ႔၀ါသနာက ပိုထင္ရွားလာတတ္တာပါ။ လူသားထဲက လူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မလည္း ဘာေတြ၀ါသနာပါလဲ။ သက္ပိုင္သူေၾကာင့္ ကြၽန္မရဲ႕၀ါသနာေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီျပီး စဥ္းစားျဖစ္သြားတယ္။ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မရွိပါဘူး။

ေမြးကတည္းက တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ျငိမ္စြာေနရျခင္းကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အေမက မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ဟင္းသြားခ်က္မလို႔၊ သမီးဒီနားမွာ ခဏထိုင္ေနဆိုရင္ အေမျပန္လာေခၚတဲ့အထိ ထားခဲ့တုန္းက အတိုင္းပါပဲ။ တစ္လက္မမွ မေရြ႕ပါဘူး။ အဲ့ေလာက္ထိ ျငိမ္တာပါ။

တစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့အခါ မပ်င္းဘူးလားလို႔ ထပ္ေမးပါ။ မပ်င္းပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႔ ေက်ာက္တံရရင္ ျငိမ္ေဆးပါပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘာမွလည္း မေရးတတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာက္ျခစ္တာေပါ့ေလ။ အဲ့ဒါကိုၾကည့္ျပီး လူၾကီးေတြက ဒီကေလး စာဂ်ပိုးျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ေၾကးေပးၾကတယ္။ :P

စာမဖတ္ပဲလည္း တစ္ေယာက္တည္း ျငိမ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေတြးခ်င္ရာေလွ်ာက္ေတြးေနတာပါ။ ဘယ္သူနဲ႔မွ အေျခအတင္စကားမေျပာရရင္ျပီးေရာ စိတ္ကူးေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ပါတယ္။

နည္းနည္းသိတတ္လာတာနဲ႔အမွ် စာဖတ္တာ၀ါသနာပါတယ္လို႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိလာပါတယ္။ ေတြ႔သမွ်စာအကုန္လိုက္ဖတ္တာပါ။ ငယ္ငယ္က အေမနဲ႔ရံုးကိုလိုက္တဲ့အခါ အေမ့အလုပ္က စာရင္းဇယားေတြပါမက်န္ စာလံုးျမင္တာနဲ႔ အကုန္ဖတ္ေရာ။

ေနာက္တစ္ခုက လမ္းသြားရင္ တအားေငးတတ္တာပါ။ ဘာေငးတာလဲဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ထဲမွာဆိုရင္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမ်ားတယ္၊ ဆိုင္ေတြမ်ားတယ္ေလ။ အဲ့ဒါေတြလိုက္ဖတ္၊ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ေငးမိသြားတာပါ။

အသက္နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ ၁၅ႏွစ္၊ ၁၆ႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့ေနာ္။ ရသစာေပေတြဖတ္ရတာကို သိပ္သေဘာက်လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လက္တည့္စမ္းေရးၾကည့္တတ္တယ္။ စာေလးတစ္ေၾကာင္းေရးျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္ဖတ္၊ မေခ်ာဖူးထင္ရင္ ျပန္ျပင္ေရး။ ေနာက္တစ္ခါ စာေရးဆရာေတြ ေရးတဲ့စာထဲက ကိုယ္ေရးတဲ့စာနဲ႔ ဆိုလိုရင္းတူျပီး ေရးပံုကြဲေနရင္ ငါေရးခ်င္တာကို ဒီလိုလည္းေရးလို႔ရေသးပါလားလို႔ မွတ္ထားေလ့ရွိတယ္။

စာအုပ္ဖတ္တာ၊ စာေရးတာ ၀ါသနာပါျပီးေတာ့ စာသင္တာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူမ်ားကို စာရွင္းျပဖို႔ဆိုရင္ ကိုယ့္ထမင္းခ်ိဳင့္ ကိုယ္ဆြဲျပီး အာေပါက္ေအာင္၊ အျမွဳပ္ထြက္ေအာင္ ကိုယ္သိတာမွန္သမွ် တစ္လံုးမခ်န္ ရွင္းျပတတ္ပါတယ္။ ( သက္ပိုင္သူ အသိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ )သူမ်ားကို စာရွင္းရမယ္၊ စာသင္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူ႔ကို ျဖစ္ျဖစ္ ေစတနာရွိပါတယ္။ အဲ့ေလာက္ထိ ၀ါသနာပါတာပါ။ တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ ဆရာမလုပ္မယ္ရယ္လို႔လည္း ရည္ရြယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အေဆာက္အဦးေတြကိုလည္း စိတ္၀င္စားတယ္။ QS ရယ္လို႔ျဖစ္လာေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းေတြကို ပိုျပီး ေလ့လာမိတယ္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။

ေစ်း၀ယ္ရတာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ ဘာေတြ၀ယ္သလဲဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္၀ယ္တာနည္းတယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် သူမ်ားအတြက္ပဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေတြ ၀ယ္တာပဲ။ ရန္ကုန္တုန္းကဆိုရင္ ယုဇနပလာဇာကို ေလးထပ္လံုး ၃ခါေလာက္ အစအဆံုးတက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ ပတ္ျပီး ၀ယ္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အပင္ပန္းခံျပီး ရွာ၀ယ္တတ္တာက လက္ကိုင္အိတ္နဲ႔ ဖိနပ္။

၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းကို အလွၾကည့္တတ္တာလည္း ကြၽန္မရဲ႕ ၀ါသနာေတြထဲမွာပါတယ္။ သံုးတာလည္း မဟုတ္ဖူး။ ၾကည့္ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာပဲ။ :P

မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အလွအပေတာ့ စိတ္၀င္စားမယ္လို႔ ထင္မိရင္ မွားပါမယ္။ GreenGirlက မ်က္ႏွာအလွအပထက္ လက္ေခ်ာင္းေျခေခ်ာင္းေတြကို အလွျပင္ရတာ ပိုၾကိဳက္ပါတယ္။ လက္သည္းေျခသည္းဆိုးျခင္း ၀ါသနာပါ၏။ အခုေတာ့ မဆိုးျဖစ္တာၾကာပါျပီ။ လက္သည္းအရွည္လည္း ၾကိဳက္တယ္။

သီခ်င္းလည္း နားေထာင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုက္ရွာရတာေတာ့ ပ်င္းတယ္။ အသည္းအသန္ လိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္း၊ ၾကိဳက္မိတဲ့သီခ်င္းဆိုရင္ေတာ့ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရွာပါတယ္။ :)

အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အစရရင္ ေရဆံုးေျမဆံုး လိုက္တတ္တာလည္း ၀ါသနာလို႔ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာက ဘယ္လိုဇစ္ျမစ္ကေန စလာတယ္ဆိုတာကို စိတ္၀င္တစား ေလ့လာတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ ၀ါသနာတူျခင္းေတြ႔ရင္ စာအေၾကာင္းေျပာရတာ၊ နားေထာင္ရတာကို ႏွစ္သက္ျခင္းပါပဲ။ မယံုရင္ သက္ပိုင္သူနဲ႔ အလွတရားကို ေမးၾကည့္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ GreenGirl မစားမေသာက္မအိပ္ပဲ စကားေျပာပါတယ္။

ထူးျခားတာေတာ့ မပါဘူးေနာ္။ ဒီထဲမွာ မပါတာဆိုရင္ ၀ါသနာမပါဘူးလို႔ မွတ္ေပါ့ေနာ္။ တာ၀န္အရလုပ္ရတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ စိတ္၀င္စားလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ၀ါသနာအေၾကာင္း လံုေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ဘံု အထပ္၂၀ ဒီဇိုင္းမ်ားအလည္မွာ ရယ္ကာေမာကာ မ်က္ႏွာေငြလ ရႊင္ျပျပနဲ႔ သက္ပိုင္သူ ၀မ္းေျမာက္ပါေလေတာ့...။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ႏိုင္ငံျခားျပန္...တဲ့

ဟိုတစ္ေလာက ႏိုင္ငံျခားျပန္ညည္းခ်င္းေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ ညည္းလိုက္ၾကတာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အဲ့ဒီညည္းခ်င္းက သက္ပိုင္သူဆီေရာက္ေတာ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဆိုသလို သူ႔ညည္းခ်င္းက ကိုယ့္ဆီဆက္ကူးသြားတယ္။ ညည္းခ်င္းဆိုေတာ့ ညည္းရမွာ သိပ္ေတာ့စိတ္မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မညည္းျပန္ရင္လည္း သက္ပိုင္သူက မ်က္ေစာင္းတထိုးထိုးဆိုေတာ့ အဆင္ေျပသလိုပဲ ညည္းလိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ပ်က္စရာ ျဖစ္ေနရင္ သည္းခံၾကပါရွင္။

သူမ်ားေတြ အိမ္ျပန္ရင္ အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ ၀ယ္ရျခမ္းရတာေတြနဲ႔ ညည္းစရာေတြ ရွိေပမယ့္ ကၽြန္မ GreenGirl မွာေတာ့ အဲ့လိုညည္းစရာက မရွိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မက ျပတ္သားတယ္။ ျပန္မယ္လို႔ စီစဥ္ရင္ လက္ေဆာင္မပါမျဖစ္ ယူသြားရမယ့္သူကို စာရင္းခ်ေရးလိုက္တိုင္း ငါးေယာက္ထက္မပိုဘူး။ ေဖေဖ၊ေမေမ၊ ညီမေလးနဲ႔ ေမာင္ေလး၊ ျပီးေတာ့ သူသူေအာင္။ ဒါပဲရွိတယ္။ တျခားအမ်ိဳးအေဆြ၊ တူ၊တူမေတြ ဘာမွစဥ္းစားစရာမရွိဘူးေလ။ အေမကလည္း ၾကီးၾကီးမားမား မမွာတတ္ဖူး။ ႏႈတ္ခမ္းနီတစ္ေတာင့္ပါရင္ ေတာ္ျပီတဲ့။ အဲ့ေလာက္ မ်ားမ်ားစားစား မွာတတ္တာ ဆိုေတာ့လည္း သိပ္ေခါင္းမစားရေတာ့ဘူးေပါ့။

ျပန္တိုင္းအိမ္နဲ႔ စကားေျပာရတာက တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ကိုယ္က ျပန္ခ်င္တဲ့ရက္နဲ႔ အေမက ျပန္လာခိုင္းတဲ့ရက္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မကိုက္ဖူး။ ဒီတစ္ခါျပန္ေတာ့လည္း မကိုက္ဖူးေလ။ အေမက ၂၄ရက္ေန႔မွ ျပန္လာပါလားတဲ့။ ကိုယ္က ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သၾကၤန္မီေအာင္ေတာင္ ျပန္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ စကားကေျပာရေရာ။ ေျပာမရတဲ့အဆံုး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ စကားကို အျပတ္ျဖတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ရံုးမွာေတာ့ ခြင့္မတင္ရေသးေပမယ့္ အေမထပ္မေျပာေအာင္လို႔ ခြင့္တင္ျပီးျပီ မရေတာ့ဘူး၊ ဒီရက္ပဲျပန္မွရေတာ့မွာ၊ ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္လည္း Booking လုပ္ျပီးျပီ ဘာညာေပါ့။ အဲ့လိုေျပာလိုက္မွ အေမက ရက္ေျပာင္းဖို႔ ဘာမွေျပာေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါေလးတစ္ခုပါပဲ။ ျပန္တိုင္း အေမနဲ႔ စကားနည္းနည္းေျပာျပီးမွ ျပန္ရတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ဘယ္သြားမယ္၊ ဘာလုပ္မယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ။ ကိုယ္က သံုးပတ္ေလာက္ပဲ ေနဖို႔ရက္ရတာ။ မိဘဆိုတာကလည္း သားသမီးျပန္ေရာက္ျပီဆိုရင္ လက္ဆြဲျပီး ျမိဳ႕ပတ္ခ်င္တယ္။ ဟိုသြားမယ္၊ ဒီသြားမယ္ေပါ့။ ကိုယ့္ကိစၥနဲ႔ကိုယ္ သြားခ်င္တာေလးေတြကလည္းရွိ၊ အေမနဲ႔အေဖကလည္း ကိုယ့္ကိုေခၚသြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြရွိ၊ ႏွစ္ခုမတိုက္ေအာင္ Date လုပ္ရတာလည္း အေမာပါပဲ။ ရုပ္ျမင္သံၾကားလိုပဲ ေနာက္တစ္ေန႔အစီအစဥ္ကို ၾကိဳၾကိဳျပီးဆြဲထားရတယ္။ မဟုတ္ရင္ တိုက္ကုန္လို႔။ အေမကေတာ့ တစ္ရက္ၾကိဳဆြဲတာမဟုတ္ဖူး။ White Board မွာ သံုးပတ္စာ Schedule တစ္ခါတည္း ဆြဲေပးထားတာ။ ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္သူဘယ္သြားမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔မယ္၊ အဲ့လိုမ်ိဳး။ တခါတေလေတာ့လည္း စိတ္ညစ္မိတယ္။ သြားေလရာ ေလွ်ာက္လိုက္ေနရလို႔။ ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ေျဖပါတယ္။ ေၾသာ္...ငါ့မိဘက သားသမီးလည္း အနားမွာ အျမဲရွိတာ မဟုတ္ဖူး။ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ေလး ကိုယ့္သားသမီးကို လက္ဆြဲျပီး သြားခ်င္မွာေပါ့။

တစ္ေနရာေရာက္လိုက္ သူမ်ားတကာက "ဟယ္ သမီးၾကီး ျပန္ေရာက္ေနတာလား" လို႔ေမးလိုက္၊ "ဟုတ္တယ္ ခြင့္နဲ႔ျပန္လာတာေလ။ သံုးပတ္ေနရင္ ျပန္ေတာ့မွာ" ဆိုျပီးေတာ့ အေမနဲ႔အေဖက ျပံဳးျပံဳးေလးေျဖလိုက္။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ဟုတ္ေနတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကလည္း ဒီအခ်ိန္ၾကီးမွာ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာတယ္ဆိုေတာ့ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို ထင္တတ္ၾကေသးတယ္ေလ။ အေျပာမတတ္တဲ့သူက "လူေလွ်ာ့တာလား"လို႔ေမးရင္ အေမက အသားဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ နာတယ္။ တခါတေလေတာ့ လူေတြကလည္း ခက္ပါတယ္။ ခက္တဲ့ထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာဘာမွမသိပဲ ထင္ေၾကးနဲ႔ ေျပာတတ္တာဟာ အခက္ဆံုးပဲ။ သူ႔ဟာသူ ခြင့္နဲ႔ပဲျပန္ျပန္ လူေလွ်ာ့လို႔ပဲ ျပန္ျပန္ ဘယ္လိုျပန္ျပန္ေပါ့။ ကဲ့ရဲ႕စရာမလိုသလို၊ ခ်ီးမြမ္းစရာလည္း မလိုဘူး မဟုတ္လား။ တစ္ကမၻာလံုးၾကံဳေနရတဲ့ ကပ္ထဲမွာ ကုသိုလ္ကံလည္း အမ်ားၾကီးဆိုင္တာေပါ့။ ဒါအျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။

အဲ့ဒီလိုေပါ့ေလ။ ျမန္မာျပည္ျပန္တဲ့အခါ ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳေလးနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ား ရွိၾကမွာပါပဲ။ ဖြင့္မေျပာၾကတာသာ ရွိမွာပါ။ စိတ္ညစ္စရာေတြလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ စိတ္ညစ္စရာေတြထဲက ျပန္ေတြးမိရင္ ဟာသေလးေတြလည္း ပါႏိုင္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီအေၾကာင္းေလးေတြကို ေနာက္ထပ္ ရင္ဖြင့္ဖို႔ သယ္ရင္းၾကီး ငါးမည္ရျမေရလ်ဥ္ကို ဆက္လက္ လက္ဆင့္ကမ္းပါတယ္။ သယ္ရင္းေရ ႏိုင္ငံျခားျပန္ အေတြ႔အၾကံဳေလး လုပ္ပါဦးဟ... :)

သက္ပိုင္သူေရ ငါညည္းျပီးျပီေနာ္...။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...

ဇြန္ ၁ ရက္ေန႔

ဒီေန႔ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ျပီ...

ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္။ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ တက္ခ်င္တက္ရတဲ့ သူေတြလည္းရွိမယ္။

သူမ်ားေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တယ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္တဲ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဘ၀ေတြလည္း ရွိမယ္။

သားသမီးကို ပညာတတ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ ရွိစုမဲ့စုနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ေက်ာင္းထားေပးရတဲ့ မိဘေတြလည္း ရွိသလို ရင္နာနာနဲ႔ ေက်ာင္းထုတ္ျပီး ဘ၀ကို ျဖစ္သလိုရင္ဆိုင္ေနၾကရတဲ့ မိသားစုေတြလည္း ရွိမယ္။

စာသင္ခန္းထဲကို ၾကည့္လိုက္ရင္ အျဖဴနဲ႔အစိမ္း ႏွစ္ေရာင္ပဲ ေတြ႔ၾကမွာေပါ့။

အဲ့ဒီအျဖဴအစိမ္းေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ရွိေနေသးတဲ့ ေရာင္စံုဘ၀ေတြကိုေတာ့ ဘယ္သူမွေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာၾကလိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး...။

[+/-] အျပည့္အစံုဖတ္ရန္...

[+/-]ျပန္ေခါက္ရန္...